რამდენი  დღეა  ფერადი  ლექსით
არ  მომიხატავს  ზეცა  და  მიწა.
ან  მართალი  ვარ,  ან  იქნებ  შევცდი
გათამამების  შესაბამისად.

რამდენი  წუთი  გავიდა  ისე,
რომ  ჰაეროვან  ფიქრების  მსგავსად
უპოეზიოდ  გავიხალისე.
გადავიკარგე  ხან  სად  და  ხან  სად.

თუმცა  აქავარ  ახლაც  და  ისევ
ვეტრფი  სამშობლოს  არა  მეტადრე;
მე  გაზაფხული  გავამაისე
და  საკიაფო  ლექსი  შევკადრე.

ნეტავ  ოცნების  ფსკერზე  აორთქლდეს 
ღრუბლების  მსგავსი  სიმჩატის  განცდა.
მძიმე  წუთებში  შევცვლი  კანონებს,
და  დავიფიცებ  მარადის  აწ  და  -

აწ  და  მარადის  უკუნისამდე..
ჩამოვახიე  სამყაროს  ფარდა.
ერთი  ნაბიჯით  თუ  გავიზარდე,
მეორე  ნაბიჯს  გადავდგამ  კვლავ  და

კვლავ  გავზრდი  ნაბიჯს  და  სანამ  შევძლებ
მოვალ  შენამდე  ჩემო  ქვეყანავ..
ჩემი  ცხოვრების  ,,მზა  თანაშემწე’’
მე  საუკუნოდ  შემომეპარა…