მე  მგონია, რომ  ვაცილებ  ამინდს  -
წვრილვარსკვლავებში ჩახატულ  ნიშას.
ჯერ  გაზაფხული  ატმებით  ყვავის,
მერე  ვიჩემებ,  რომ  არამიშავს.

სიჩუმეს  ვისმენ,  მინდება  ფიქრი..
ვუკრავ  ბეთჰოვენს,  თითებით  ჩქარა.
გულში  კი  ისევ  ასამდე  ვითვლი
და  მელოდიას  სიმშვიდეს  ვპარავ.

დიდება  უნდა  ნამუსს  და  სინდისს,
მოსჩანს  სირცხვილი  ვნებათა  ზღვართან.
გონება  სუფთა  ზეცისკენ  მიდის
და  ჩემს  გარეშე  ვიღაცა  მართავს.

თავს  არ  მანაბებს  არც  ღამე,  არც  დღე,
სევდიან  თვალებს  ადვილად  ვატყობ.
მერე  მოლოდინს  დროსავით  ვაცდენ
და  ვრჩები  თავთან  რატომღაც  მარტო.

სიზმარსაყრელზე  ვპოულობ  კოშმარს,
თეთრი  მარაზმი  ირევა  თმებში.
გვირაბის  ბოლოს  სინათლე  მოსჩანს,
თავში  -  ჭაღარა  მოხუცი  ხვნეშის.

გულში  კი  ახლაც  ასამდე  ვითვლი
და  მელოდია  სიმშვიდეს  მპარავს.
სიჩუმეს  ვუსმენ,  თუ  მინდა  ფიქრი
და  ხელის  გულზე  დავცქერი  ქალაქს.