- ვინ არის ეს სასიამოვნო ახალგაზრდა თეკლე?
- ნაცნობია, თინა დეიდა, ჩემთან იყო, როცა წავიქეცი და  ფეხი მოვიტეხე - უსირცხვილოდ ვიცრუე მე.
იმ ღამეს ძალიან მტკიოდა ფეხი. ყველანაირი დამაყუჩებელი დავლიე. ბაქარზე ფიქრი არ მტოვებდა. უბრალოდ, ადამიანური მოვალეობის გამო გაჩერდა საღამომდე, თუ... მოვეწონე? იმ სამი დღის შემდეგ დამთავრდება მისი გულმოწყალება თუ...
როგორც იქნა , გათენდა.
თინა დეიდამ მასაუზმა.
-ახლა ჩემებს შევუვლი თეკლე. მერე სამსახურში უნდა წავიდე. დღეს მოკლე სამუშაო დღეა და ნაშუადღევისთვის მოვალ. საჭმელი დაგიტოვო რამე?
-არა, თინა დეიდა. საღამომდე არაფერი მინდა. გარედან დაკეტეთ და გასაღები წაიღეთ.
თინა დედა წავიდა .
ტელევიზორი ჩავრთე. რუსულ არზე მელოდრამა ვიპოვე. აი, შეყვარებულმა სიურპრიზი მოუწყო გოგონას, მოულოდნელად აგარაკზე ჩააკითხა... ახლა რომ ბაქარი მოვიდეს...სისულელეა. ტელეფონის ნომერიც კი არ უკითხავს, რომ დაერეკა...მოკითხვას ვინ იტყვის... ჩამძინებია.
შემოსასვლელი კარის გაღებამ გამაღვიძა. საათს შევხედე. ორი დაწყებულა.
- თინა დეიდა, ასე ადრე როგორ გამოგიშვეს? - გავძახე. არავინ მიპასუხა.
- თინა დეიდა!
კარში ჯერ მინდვრის ყვავილების ულამაზესი თაიგული გამოჩნდა, შემდეგ მომღიმარი ბაქარი.
- თქვენ? გასაღები საიდან? - ვეცადე სიხარულის ნოტები არ შეემჩნია.
-ოო, მე ჯადოქარი ვარ. ვინატრე და გავაჩინე. როგორ ხართ თეკლე? -ბაქარმა თაიგული კარადაზე მდგარ ლარნაკში ჩადო, ხილით სავსე პარკი სკამზე და ჩემთან ჩამოჯდა.
- არა, მართლა, გასაღები საიდან?- გავიმეორე შეკითხვა.
- გუშინ თინა დეიდასთან ჩემი მობილურით არ დარეკე? დილით შევეხმიანე, რომ გამეგო, როგორ იყავი. რომ გავიგე მარტოდ მარტო, თან ჩაკეტილი იყავი, დასახსნელად გამოვეშურე. გეწყინა ჩემი მოსვლა?
- არა, არა, რას ამბობთ. უბრალოდ, რატომ შეწუხდით? - მივუგე მე. შენობით მომართვამაც მასიამოვნა...
- დილით თათიას საფლავზე ვიყავი. დღესაც ისეთივე სიცივე და სიცარიელეა, როგორც გუშინ. ის ადგილიც დავათვალიერე. რა მინდოდა, რაზე ვაბრუნებდი მანქანას? არ ეტეოდა თუ? ან , როგორ ვერ შეგამჩნიე? თუმც, ზოგი ჭირი მარგებელიაო, ასე რომ არ მომხდარიყო, ხომ ვერ გაგიცნობდი?
საუბარში ბაქარმა იმდენი კურიოზი გაიხსენა მისი და მისი მეგობრების პრაქტიკიდან, სტუდენტობიდან, არც კი მიგრძვნია ისე გახდა ექვსი საათი.
თინა დეიდამ რომ შემოგვაკითხა ცხელ საჭმლიანი ქვაბით, უკვე დიდი ხნის მეგობრებივით ვხალისობდით.
მან არც ბაქარი გაუშვა და ორივემ ერთად ვისადილეთ ჩემს საწოლთან.
კვირასაც მოვიდა ბაქარი. ისევ საღამომდე დარჩა.
- თეკლე, ხვალ დილის სმენაში ვმუშაობ, სამისთვის მოგაკითხავ და ექიმთან წავიდეთ.
- ასე როგორ შეგაწუხოთ? მე და თინა დეიდა წავალთ...
- კარგი რა , თეკლე. ვინ გაგიყვანს? ხომ გაგიგია, "ძაღლი ვინაც მოკლა, იმანვე გადაათრიოსო"?
როგორც იქნა , გახდა სამი. ბაქარმა ისევ ციმციმ გამიყვანა გარეთ.
- გამიმართლა, მოდელის წონა რომ გაქვს, თორემ...- გამიცინა ბაქარმა.
- ყველაფერი კარგადაა, შეგიძლიათ სახლში ყავარჯნებით იაროთ, ოღონდ არ გადატვირთოთ მეორე ფეხი.- მითხრა ექიმმა.
ბაქარს მგონი ჩემზე მეტად გაუხარდა .
- ეს უნდა ავღნიშნოთ თეკლე. რესტორანში გეპატიჟები.
- მე? რესტორანში? ასეთ მდგომარეობაში?
- მერე რაა? საავადმყოფოში თუ შეგიყვან-გამოგიყვანე, რესტორანში ვერ შევძლებ? ოღონდ, ჯერ გავარკვიო, ადგილი თუ არის.
მან მანქანა სადგომზე დააყენა და გადავიდა. მალევე დაბრუნდა.
- ყველაფერი რიგზეა. ადგილები არის. წავედით.
საღამომდე იქ ვისხედით. ეს ერთ-ერთი დაუვიწყარი დღე იყო ჩემს ცხოვრებაში.
შებინდდა. ჯერ თინა დეიდამ დამირეკა, მერე მერიმაც.
- გოგო, ეს რა მოგსვლია, ჩემი სიკვდილი, რამ წაგაქცია ასე. ახლა სად ხარ? მალე მოხვალთ? ახლახან ჩამოვედი და ზურამ მითხრა . - ტყვიამფრქვევივით მიაყოლა მან.
-მალე მოვალთ მერი, გაგაგებინებ და იქ ვისაუბროთ.
წავიდეთ, ბაქარ, ღამდება, თქვენც უნდა დაისვენოთ.
- მე შენთანაც მშვენივრად ვისვენებ. კარგი, წავიდეთ, ოღონდ, ერთი თხოვნა უნდა შემისრულო.
მე გაკვირვებით შევხედე.
- ნუ მომმართავ  თქვენობით. უკვე რამდენი ხნის ნაცნობები ვართ, სირცხვილიცაა - ღიმილით მითხრა ბაქარმა. 
-  ხოო... ოთხი დღის.
- მეტის არა? ასე მგონია, ოთხი წელია გიცნობ.
გამეცინა, გულში კი დავეთანხმე ბაქარს, მეც ისე ვგრძნობდი მასთან თავს, როგორც დიდი ხნის ნაცნობთან.
- გთხოვ, თეკლე.
- კარგით... კარგი, ბაქარ, წავიდეთ.
ამ ერთი თვის მანძილზე მომვლელები და მნახველები არ მომკლებია. თურმე, რამდენ ვიღაცას ვუყვარვარ. მე კი არ მცოდნია.
ბაქარი თითქმის ყოველ დღე მოდიოდა, ან დილით, ან საღამოს, იმის მიხედვით, რომელ სმენაში მუშაობდა. 
ამ ერთი თვის განმავლობაში ყვავილები არ დამჭკნარა ჩემს ლარნაკში, ყოველ მესამე-მეოთხე დღეს მოჰქონდა ახალი თაიგული.
ზეგ მთავრდება ერთი თვე. თაბაშირს მომხსნიან, ცოტა ხანი ალბათ რეაბილიტაციას დასჭირდება. შემდეგ?
როგორ შევეჩვიე ბაქარს... რომ ვერ მოდის, ის დღე დღედ არ  ითვლება ჩემთვის. ჩემი სულის ნაწილად იქცა. ალბათ ესაა სიყვარული, ნამდვილი სიყვარული. რას იზამს ბაქარი? მოვალეობის გამო იქცევა ასე თუ... მასაც ვუყვარვარ? იქნებ მოვწონვარ და... საყვარლად ვუნდივარ?! არა, არა და არა.... ბაქარი ასეთი არაა. ვუყვარვარ? ცოლად ვუნდივარ?...ბავშვი რას იზამს?...
ფიქრები ქაოსურად ირევიან...
ვნახოთ, ზეგინდელი დღე ალბათ რაღაცნაირად გარკვეულობას შემოიტანს  ჩვენს ურთიერთობაში...
იქნებ, სასაფლაოზეც შეიძლება ბედნიერების პოვნა...