კაცი  მარტოობის  დროის  მძარცველია,
ქალი  -  მოლოდინის,  როცა  კაცი  ელის.
კაცებს  ატყუებენ,  თითქოს  არც  ელიან,
მერე  თავიანთი  ზარავთ  საქციელი.

უცებ  მზის  ფარდაგებს  ცრემლებს  შეასევენ,
ცრემლებს  -  სინანულის  ხმას  და  აღზევებას.
მე  რომ  შემიყვარდი,  ალბათ  შენც  ასევე
გსურდა  გყვარებოდა  ვინმე  თავზე  მეტად..

მე  კი  არ  ვიცოდი  ის,  რაც  შენში  იყო,
ჰოდა  მეც  შენსავით  ამან  ამატირა...
ჩემი  ეს  სამყარო  მთლად  რომ  შეშლილიყო,
სულ  რომ  გამქრალიყო  მთელი  გალაქტიკა,

მაინც  ვიწამებდი  შენს  სულს,  შენს  ვედრებას,
მჯერა,  ყველა  სურვილს  ისევ  შენ  მომიტან,
რადგან  ვეღარავინ  ვეღარ  შეგედრება
და  თითს  ვერ  დაგიქნევს  სულ  სხვა  შენობიდან..

კაცს  სურს  მარტოობის  დროის  აჯანყება.
ქალს  კი  -  მოლოდინი,  როცა  კაცი  ელის..
გულის  მძარცველი  და  სულის  ყაჩაღი  ვარ
და  კვლავ  მახსენდება  შენი  საქციელი.