შენს  დუმილს  პატარა  ბავშვივით  განვიცდი,
ყოველთვის  ვხვდებოდი  შენს  ფიქრებს  ესოდენ.
არასდროს  ვყოფილვარ  უფალთან  არტისტი,
არც  მაშინ  -  ღალატის  ტყვიას  რომ  მესროდნენ.

შუადღის  ლოცვებით  მივყვები  ნაწვიმარ
ბილიკებს,  რომლებსაც  ვახატავ  ნაკვალევს.
დროდადრო  სხეულზე  ფიფქებად  მაცვივა
წამების  წვეთები...  (თუ  ესეც  მაკმარეს)...

ეზოში,  რომელშიც  ატმები  ყვაოდნენ,
ვუყურებ  სატანებს  და  ყველას  სახე  მრევს.
ვერც  იმას  ხვდებიან  ცოდავენ  რაოდენ,
ფრესკებს  რომ  აწერენ  საკუთარ  სახელებს.

მერე  კი  დიდების  წყურვილით  დადიან,
ეშმაკთან  ლტოლვაა  მათივე  პირობა.
ძველ  საუკუნეთა  წმინდა  და  მადლიან
თაღებთან  -  ქართული  საუნჯე  ტიროდა.
.....

გუმბათი  დაგადგეს,  დაბრუნდა  დიდება,
შენახარ  ყოველი  ქართველის  იმედი,
ლოცვა  და  ვედრება  ძილშიდაც  მინდება,
ჰოდა  დღეს  შენს  ჯვართან  მეორედ  მივედი.

გთხოვე  და  სურვილი  ამიხდა  იმ  წუთას,
შევატყვე  ქვავდება  ნანატრი  დრო  მაშინ,
უფალთან  უღრმესი  რწმენით  რომ  მიცურავს
გულის  ხმა  -  ნაცადი  განცდების  თოვაში.

აღსრულდა  სიზმრებში  ნანახი  ოცნება,
გუმბათზე  დაიდგა  ჯვარი  და  ეპოქა.
გაუძლებს  სივრცეს  და  ჩემს  სულსაც  მოწვდება  -
ტაძარი,  რომელიც  დროს  გადაეღობა.