გულის  სიღრმეში  შეგამჩნიე  როგორ  ფეთქავდი,
შენი  სინორჩე  ცის  გუმბათში  როგორ  შევიდა.
მშვენივრად  მახსოვს  უკანასკნელ  შემოხედვამდე  -
რაც  გავიარეთ  იმ  პირველი  შემოხედვიდან.

ცამდე  აწელილ  მოგონებებს  დრო  ვერ  მოათლის
ვერცერთ  წამიერ  გაელვებას,  მთლად  რომ  გაცოფდეს.
ბოლო  სტროფის  ქვეშ  ნაგულისხმევ  აზრად  მოგნათლე,
სტროფს  კი  დავარქვი  სათაურად  - ,,აღარასოდეს’’.

აღარასოდეს  გავახელებ  შენი  განცდების
ჰორიზონტამდე  გადაწოლილ  სუნთქვის  სიჩქარეს.
არც  პოეტური  მეტაფორით  გაგიბრაზდები,
(თუ  მიწიერი  სიყვარულით  სადმე  მიგჩქმალეს).

ვეღარ  ვკანკალებ  -  გრძელი  შიშის  მოკლე  ნერვებით
და  ვერ  ვგებულობ  რა  მწყინდება,  რა  მიხარია.
თუ  სველ  კალთაზე  დაჩოქილი  მოგეკერები,
ირწმუნე,  რომ  ეს  სიყვარულის  ქარიშხალია.