ბედმაც ამ ბოლო დროს ვატყობ აურია,
თითებს თითებს შორის ვეღარ ვაფათურებ.
ვთელავ უნებართვოდ ჩუმ და ხმაურიან
ქუჩებს - უშენობის ბოლო მებადური.

ქარი ტოტებიდან ტოტზე გაიზიდა,
ზღვაში ატივტივდა სველი იალქანი.
თვალზე მონატრება მძევლად დაისვი და
ცრემლებს ტუჩებისკენ ასე მიაქანებ.

ნიკაპს უსაბამებ ნელთბილ ჩაის ჭიქას,
თვალებს შიშნეულად აღარ ატრიალებ.
ღამემ ვარსკვლავების მსგავსად ჩაიჭიქა -
ზურგზე ხურჯინივით მყოფი მატიანე.

კუთხე-კუნჭულშიაც ისევ შენ დაგეძებ,
განცდა იბურძგლება ტანზე ბალახივით.
უკვე ვეღარ ვფიქრობ მშვიდად ვერაფერზე,
თითქოს საიდუმლოც უკვე გავამხილე.

ბედი ბავშვებივით თავზე დაგვესია,
მე ვარ ერთადერთი ასე ვინც გაფასებს.
ჩვენი ერთად ყოფნა ჩემთვის ანკესია,
ათვლის წერტილი კი შენი სილამაზე.