ნაწარმოები შეიცავს უცენზურო ფრაზებს

თუ თქვენ გინდათ ნახოთ მხოლოდ ეს ნაწარმოები, დააჭირეთ აქ

                                                                        ამაოება ამაოებათა
                                                                      ყოველივე ამაოა - ეკლესიასტე


სიჩუმე, თითქმის არაფერი - ,,არაფრის“ გარდა.
,,არაფერს“ ისევ სხივებისფრად ეხდება ფარდა.
სიზმრებს მწყემსივით გაგიდევნის ფანჯრიდან შუქი,
კვლავ სიგარეტი, ნაბეღლავი და ნოუთბუქი...
                                     
                    ,,სახლი“
ცივი კედლებით უღიმღამოდ დახშული სივრცე,
რომელსაც შენი მშობლების ხმა აღარც კი ახსოვს.
თითქოს გინდა, რომ შენი გული ვიღაცას მიცე
და სიმარტოვე ნაფაზებში ტკივილებს აქსოვს..
ისევ უკიდებ, კოლოფში სულ ორიღა დაგრჩა...
გიზიდავს ფერფლით გავსებული კლავიატურა,
ეკრანზე უხმოდ გაიშლება მშობლების ფოტო
და შენ - ვითომდა კარგი შვილის კარიკატურა,
ბრაზმორეული შეუკურთხებ საკუთარ ეგოს -
ალბათ ვერასდროს დაასრულებ ამაზე დავას.
კვლავ უკითხავად შემოაღებს ძმაკაცი კარებს:
- რავა ხარ ბიჭო? აუ, ძმურად, დავდგამ რა ყავას...

          ,,მშობლები“

ისევ უკიდებ, მხოლოდ ერთი ღერიღა დაგრჩა
და ახლა უფრო დანანებით იხსენებ მამას,
ყოველ დილით რომ გახვედრებდა გაუხსნელ კოლოფს
და საწოლშივე მოგართმევდა ვანილით ყავას.
ახლა ორივე საზღვრებიდან ძალიან შორს გყავს.
მათი ეპოქა სამშობლოში დასრულდა კრახით.
ხედავ დედაშენს - თბილ თითებს რომ ახებს მონიტორს
და გაგიღიმებს ცრემლებისგან დაღლილი სახით.
           
              ,,შენ“

როგორც კოდალას - საფეთქელზე, ისე აღიქვამ
ოდესღაც ,,მისგან“ ნაჩუქარი საათის წიკწიკს.
და დროსაც ცოდვილ გონებაში ისე აღბეჭდავ,
როგორც სიკვდილის გამოგზავნილ მსტოვარს და შიკრიკს.
ყველაფერი გაქვს რაც გინდოდა, იაფიც, ძვირიც...
რაც კი ინატრე ცხოვრებაში სრულად გეღირსა,
თუმც ახლა შენთვის სულერთია მანდ იცხოვრებ თუ
სადმე კიბის ქვეშ, რომელიმე ლაზარეთისა.
შენ მხოლოდ თავზეხელაღებულ სიყვარულს ნატრობ,
მაგრამ მარტო ხარ - უბრუნდები მთავარზე მთავარს. 
კვლავ უკითხავად შემოაღებს ძმაკაცი კარებს:
- რავა ხარ ბიჭო? აუ, ძმურად, დავდგამ რა ყავას...
საღამოს ისევ შეიდედებ ძარღვებში ექსტრემს,
ლამპიონები შენს თვალებში უფრო ანთია,
ცვლი სიჩქარეებს, დასასრულს კი ფატალურს ნატრობ
და თავის მოკვლის უკანალიც არ გაგაჩნია.
ჩერდები, ზარი: ვიღაც გოგო რატომღაც ფიქრობს,
სამი თვის წინ რომ უკოცნია უნდა გახსოვდეს!
ამ დროს კი გული ზეცისაგან დასეტყვას ითხოვს
და გსურს იგინო ისე, როგორც ჯერ არასოდეს...
თუმცა შენ მაინც ლმობიერად პატიჟებ სახლში...
ამაღამ უკვე მერამდენედ იცვალეთ პოზა,
დილით კი თითქოს დანანებით გაივლებ თავში:
ასეთი კარგი, დალოცვილო, რამ გაგაბოზა...
დახედავ მძინარს, უბრუნდები შორეულ ფიქრებს,
და უნებურად შეადარებ მავანს და მავანს,
ძმაკაცი ისევ უკითხავად შემოხსნის კარებს:
- ვა, ბოდიში რა! ახალი გყავს? დავდგამ რა ყავას...

                      ,,ის”
                Not Found