ნაწარმოებები


"რევაზ ინანიშვილის სახელობის ლიტერატურული კონკურსი"     * * *     დაწვრილებით ფორუმზე https://urakparaki.com/?m=13&Theme=1545

ავტორი: ხერგიანი ბექა
ჟანრი: თარგმანი
19 აპრილი, 2013


Сергей Есенин - Мне грустно на тебя смотреть

მანაღვლიანებს შენი დანახვა,
რა ტკივილს იტყობ, ჩანხარ რა ცოდო!
გვაქვს სექტემბერი, – სულ ბოლო ახლა,
ჟანგმორეული და ვიცი როგორ,

სხვათა ტუჩებზე გამრავლდი ექოდ,
სხეულის თრთოლვად და ალად ცეცხლის.
შენი სული კი, ვით წვიმა ბექობს,
მახლის, არც ისე ბრწყინვალე კურცხლებს.

რა გაეწყობა! ავდარს არ ვუფრთხი.
სხვა სიხარულის გავხდი მფლობელი.
არც რა შემომრჩა, თუ არა მწუხრი
და ეს სიყვითლე მისგან – სოველი.

მე ხომ ჩემს თავსაც ვუმტყუნე რადგან
ვერ ვაზიარე წყნარ ყოფას, ღიმილს.
თუმცა მცირედი განვვლე გზათაგან,
შეცდომების თვლა გონებას მიღლის.

სასაცილოა სიცოცხლე, წყობა,
ასე იყო და იქნება მერეც.
ჩვენს სასაფლაოს ეს ბაღი მოჰგავს, –
ძვლებივით უჩანთ ფესვები, ხეებს.

ჩვენც, ყვავილობას მათ მსგავსად შევწყვეტთ:
შრიალით წავალთ – სტუმრები ბაღის...
ყვავილს ვერ ვნახავთ ზამთარში ვერცერთს
და არც წუხილი მაგათზე არ ღირს.








Мне грустно на тебя смотреть,
Какая боль, какая жалость!
Знать, только ивовая медь
Нам в сентябре с тобой осталась.

Чужие губы разнесли
Твое тепло и трепет тела.
Как будто дождик моросит
С души, немного омертвелой.

Ну что ж! Я не боюсь его.
Иная радость мне открылась.
Ведь не осталось ничего,
Как только желтый тлен и сырость.

Ведь и себя я не сберег
Для тихой жизни, для улыбок.
Так мало пройдено дорог,
Так много сделано ошибок.

Смешная жизнь, смешной разлад.
Так было и так будет после.
Как кладбище, усеян сад
В берез изглоданные кости.

Вот так же отцветем и мы
И отшумим, как гости сада...
Коль нет цветов среди зимы,
Так и грустить о них не надо.

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები