ნაწარმოებები


"რევაზ ინანიშვილის სახელობის ლიტერატურული კონკურსი"     * * *     დაწვრილებით ფორუმზე https://urakparaki.com/?m=13&Theme=1545

ავტორი: თემური57
ჟანრი: პოეზია
27 ოქტომბერი, 2013


ჰიმნი ქართულ ჯიშს


                                    ჰიმნი ქართულ ჯიშს
                            მძიმე ნაბიჯით მივყვები ბილიკს,
                          ,,შუქით ნაჯიჯგნი”
                          ილევა ღამე,
                          ვით შესაწირი უფლის ბატკანი,
                          ისე მორჩილად მომყვება მთვარე.
                          ,,ცხოვრების ხურჯინს” ქექავს ფიქრები,
                          ო! როგორ უჭირს
                          ცოდვიან სურვილს,
                          როცა ,,ვიქნები და არ ვიქნები,”
                          ამ წუთისოფელს მოვუკლავ წყურვილს;
                          მრჩება ტკივილი, ,,სიმღერა გედის,”
                          გზას მინათებდა შუქი ჩირაღდნის,
                          მამულის ბედის
                          ვარ მოზიარე,
                          მომყვება მადლი ჩემი წინაპრის;
                          წუთისოფელმა შემამკო ვერცხლით,
                          ,,თავს დამჩხაოდა შავი ყორანი,”
                          მე, ამირანის მათბობდა ცეცხლი,
                          ღმერთებთან ბრძოლით მონაპოვარი.
                          ,,ოქროს საწმისი” დავკიდე ხეზე,
                          ,,აიას” ბედი მივანდე ურჩხულს,
                          ნაცარქექიას ვასწავლე სიბრძნე
                          და ,,ბეწვის ხიდი” გავდევი უფსკრულს.
                          ხელთ როცა ეპყრა ,,ველურ აზრს” კვერთხი,
                          ფარნავაზ მეფემ
                          მომიძღვნა წიგნი,
                          თუმცა, გამიწყრა მოწყალე ღმერთი,
                          ,,უღრუბლო ცაზე” ჩამოწვა ბინდი;
                          ხელის ცეცებით ვათენე ღამე,
                          ,,გვირაბის ბოლოს” ველოდი ნათელს,
                          ქვესკნელის კარნი” ძალით განვახვნე,
                          და დავუძვერი დაგებულ მახეს.
                          შუქი არ კრთოდა წყვდიადში არსით,
                          არ ასდიოდა კერიას კვამლი,
                          შურით და ფარსით
                          ხარობდა ჟამი,
                          ბაყბაყდევს ეპყრა ,,ცისკარას ხმალი;”
                          სულზე მომისწრო ,,სიტყვამ დიადმა,”
                          ჯვრით შემობრძანდა მცხეთაში ნინო,
                          მართალი ვიყავ, გონმაც მიაზრა,
                          ჯვარზე ვემთხვიე, უფალმაც მიძმო.
                          სვეტიცხოველში დავფალი კვართი
                          და უფლის სახლიც ავაგე იქვე,
                          აღარ მოვიდე არმაზის ხათრი,
                          გაცი და გაიმ დავამხვე პირქვე.
                          ,,ფეხი დავადგი” ზვიად იალბუზს,
                          ,,მგლისთავა” მეფეს ბრძოლაში ვახლდი,
                          სიმი გავუბი სვანურ ჭიანურს,
                          მახვილის ცემით ,,გავშალე ქართვლი;”
                          ისევ ჯიუტად ,,დავვოთხე დღენი,”
                          რადგან წარსული აწმყოს მწყემსია,
                          პირქუშ ეპოქას მოვთხოვე ძღვენი,
                          ბოროტსა ვძლიე, ვიყავ მესია;
                          გობრონის რწმენა შევწირე მიზანს
                          და სარკინოზთა აღვკვეთე ფეხი,
                          კურაპალატის ოცნება ვიყავ,
                          მისი სატევრის ,,ციური მეხი.”
                          სისხლდაწრეტილი ვეახლე ბაგრატს,
                          ერთიან საყდარს
                          დავადგი ჯვარი,
                          კავკასიონზე ,,დავადე ტორი,”
                          ურჯულოებზე ვიყარე ჯავრი.
                          ჭყონდიდს ვიახლე მე მზეჭაბუკი
                          და მეწამული
                          გავფანტე ნისლი,
                          ,,დიდგორის ველზე” ვიყავ ყივჩაღი,
                          სიკვდილს, სიცოცხლის დავუდე ფიცი.
                          ,,აღმოცისკრებად ისურვა მზემან”. . .
                          და მტერზე ძლევამ,
                          შემმატა რწმენა,
                          ტფილის-ქალაქში დავიდგი ტახტი,
                          კვლავ ავაბოლე მიმქრალი კერა.
                          ფუძე ვუკურთხე, გელათის ტაძარს,
                          იყალოთოს მისწვდა ნათელი ფიქრი,
                          სწავლა მომწყურდა ,,ბრძოლებით მაძღარს”
                          და გადავშალე ,,ცხოვრების წიგნი.”
                          ძე არ მიბოძა გამჩენმა ქვეყნის,
                          გაორდა სული გადასწვდა წარსულს,
                          კვლავ გავიხსენე ,,საწმისი ვერძის,”
                          სკიპტრა ვუბოძე ,,ნათლისდარ ასულს.”
                          ,,ვეფხი მოვაშთვე” გავხადე ტყავი,
                          ,,ტყავი,” რომელიც ჩემს მიწას მოსავს,
                          ბედისწერასთან დავდევი ზავი,
                          ,,ჯვრის მონასტერში” გავყევი შოთას . . .
                          ეჰ! მერამდენედ ვკიდივარ ბეწვზე,
                          სიკვდილის ლანდი, სიცოცხლეს უღრენს,
                          ,,კოჭლი მონღოლი” შემდგარა სერზე,
                          ნირშეუცვლელად მომავალს უმზერს.
                          ისევ ,,გავთვალე” ბოროტი მზერა,
                          ,,რვაჯერ გავტეზე” ბრძოლებით ნავსი,
                          ღმერთმა მასწავლა ჭირი და თმენა
                          და ,,ფერფლში ვპოვე” ცხოვრების არსი.
                          ძმამ არ მაცალა ,,აღდგომა მკვდრეთით,”
                          ჟამმა ,,ცანცარამ”
                          შემყარა ეშმას,
                          ,,თავსა ვუხეთქე” მოყვარეს ხმალი,
                          ,,გული გამითბო” ღალატის ეშხმა.
                          მაგრამ შემაკრთო ,,ყივილმა სისხლის”
                          და ,,ხელი ვკარი ქარაფით” ღალატს,
                        არ ვარ დამთმობი არცერთი მისხლის,
                          მამულს არ შევყრი ჭირსა და ვარამს.
                          ვაჟკაცის სიტყვას დავადე ფასი,
                          ოცნებას მიმქრალს,
                          ,,შევასხი ფრთები,”
                          ანის-ქალაქში წავისვი თაფლი,
                          ნოინის თვალწინ გავიკარ მხრები.
                          ამერ-იმერის დავლოცე მიწა,
                          ,,ბრწყინვალე” ჟამით ვახარე ქართვლი,
                          ისევ ,,იყივლა” წინაპრის სისხლმა,
                          მწამდა მომავლის, ვიყავი ნაღდი.
                          ერთაწმინდაა სინდისი ერის,
                          ,,შვილო, გოგიავ” ! - ქოთქოთებს ჩიტი,
                          ,,მამულისათვის სიკვდილიც მღერის” ! -
                          ამაყად ამბობს პატარა ბიჭი.
                          შირაზის მიწას ტკეპნის ჯალათი
                          და მშვიდად ,,ფერავს” ძვლისმკვნეტელ მარწუხს,
                          ცეცხლში გიზგიზებს იფნის სანათი,
                          დედოფლის მზერა, მზეს ეძებს ქართულს.
                          ,,აქ, არს ცხირეთი” ! - წარმოთქვამს ბერი,
                          ღიმილით ხვდება თურქმანის რისხვას -
                          ,,ჩემი სიცოცხლე, ქართვლია ჩემი!
                          ამის უმეტესს არ დავძრავ სიტყვას.”-
                          ,,კრწანისის ველზე” ზუზუნებს ქარი,
                          ,,დაჭრილი გული” ძალუმად მიძგერს,
                          გრძნობას აფხიზლებს მოხდილი ვალი
                          და მომავლიდან მამული მიმზერს;
                          მძიმე ნაბიჯით მივყვები ბილიკს,
                          ,,შუქით ნაჯიჯგნი”
                          თენდება ღამე,
                          ვით შესაწირი უფლის ბატკანი,
                          ისე მორჩილად მომყვება მთვარე.

                                                    თემური


კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები