ნაწარმოებები


"რევაზ ინანიშვილის სახელობის ლიტერატურული კონკურსი"     * * *     დაწვრილებით ფორუმზე https://urakparaki.com/?m=13&Theme=1545

ავტორი: ხერგიანი ბექა
ჟანრი: თარგმანი
8 თებერვალი, 2014


ამირი ბარაკა - აგონია. როგორიც ახლა

მე ვიღაცის შიგნით ვარ,
რომელსაც ვძულვარ. ვიხედები
მისი თვალებიდან. ვყნოსავ
მის სუნთქვაში დაბინძურებულ
მელოდიებს. მიყვარს
მისი უბედური ქალი.

ღიობები მეტალში - მზისთვის. სადაც
ჩემი თვალები სხედან, ბრუნავენ ცივი ჰაერის პირას, -
სინათლის მზერის, მკვრივ ხორცად რომ
მეტმასნება, როგორც ქალი,როგორც კაცი,
ჩრდილის, ხმის და აზრის არმქონე.

ეს არის კონვერტი (ხორცი,
სადაც უმანკოება იარაღია.
აბსტრაქცია. შეხება. (არა ჩემი.
ან შენი, თუ შენ ხარ სული, რომელიც
დავტოვე, ბრმა რომ ვიყავი და მყავდნენ
მტრები, მათ კი მე ვყავდი მკვდარი
(თუკი ის ლამაზია, ან შეცოდებული.

ეს შეიძლება იყოს ტკივილი. (როგორიც ახლა, როცა
მთელი მისი სხეული ტკივილს მანიჭებს.)
ეს შეიძლება იყოს მად. ან
ტკივილად. როცა ჩემგან გაქცეულმა,
ტყეს შეაფარა თავი.
             
              ან ეს ტკივილი, გონებამ
ვერცხლის სპირალით შემოახვია მზეს,
ისე მაღლა, ვიდრე ოდესმე წარმოიდგენდა
მოხუცი კაცი ღმერთის არსებობას. ან ტკივილს.
და სხვა დანარჩენს. თვალები. (მის წიგნებში,
მის თითებში. ისინი დაჭკნებიან ყვითელ ყვავილებად
და არასდროს იქნებიან ლამაზები.)
თვალები. შენ კი უთუოდ, შენს სულს დაკარგავ,
თქვი: "სილამაზე." სილამაზე განხორციელებადია, როგორ ხე.
ნელი მდინარე. თეთრი მზე, გახვეული სველ ჩვენებებში.

ან კიდევ, კაცნი, მათ ცივ ქარბუქში. ექსტაზი. ხორცის ან
სულის. თვალების. (მათი სამოსი გაქარწყლებულან. მათი
თასები დაცარიელდნენ. ისინი ახლა, ჩემიდან სვამენ, შენიდან არა.)
და განადგურდა ხორცი, ან სული. სადაც პასუხი
მოძრაობს სწრაფად, იქ სადაც ღმერთი,
ყველაფრის შემდეგ, კვლავაც ღმერთია.)

განა შეეძლო ჰაერს ექროლა, თვალთა სიბრმავის სივიწროვეში. ხორცი,
თეთრი და ცხელი მეტალი. იწვის, როგორც დღე - საკუთარ მზეში.
ადამიანის სიყვარულია, რაც ცოცხლობს ჩემში. აჩონჩხილ ძვლებში,
რომლებსაც აღიქვამ, როგორც სიტყვებს, ან უბრალო გრძნობას.

მაგრამ მას არ აქვს გრძნობა. და ეს მეტალიც - ცხელი,
სიყვარულისთვის არ მოგვცემია.

ის წვავს, მასში ბინადარს.
და ბინადარი ყვირის.



An Agony. As Now.  BY AMIRI BARAKA


I am inside someone
who hates me. I look
out from his eyes. Smell
what fouled tunes come in
to his breath. Love his
wretched women.

Slits in the metal, for sun. Where
my eyes sit turning, at the cool air
the glance of light, or hard flesh
rubbed against me, a woman, a man,
without shadow, or voice, or meaning.

This is the enclosure (flesh,
where innocence is a weapon. An
abstraction. Touch. (Not mine.
Or yours, if you are the soul I had
and abandoned when I was blind and had
my enemies carry me as a dead man
(if he is beautiful, or pitied.

It can be pain. (As now, as all his
flesh hurts me.) It can be that. Or
pain. As when she ran from me into
that forest.
                Or pain, the mind
silver spiraled whirled against the
sun, higher than even old men thought
God would be. Or pain. And the other. The
yes. (Inside his books, his fingers. They
are withered yellow flowers and were never
beautiful.) The yes. You will, lost soul, say
‘beauty.’ Beauty, practiced, as the tree. The
slow river. A white sun in its wet sentences.

Or, the cold men in their gale. Ecstasy. Flesh
or soul. The yes. (Their robes blown. Their bowls
empty. They chant at my heels, not at yours.) Flesh
or soul, as corrupt. Where the answer moves too quickly.
Where the God is a self, after all.)

Cold air blown through narrow blind eyes. Flesh,
white hot metal. Glows as the day with its sun.
It is a human love, I live inside. A bony skeleton
you recognize as words or simple feeling.

But it has no feeling. As the metal, is hot, it is not,
given to love.

It burns the thing
inside it. And that thing
screams.

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები