რად მოიწყინე ჩემო კალამო,
ჩამოგიშვია, მითხარ, რად ცხვირი?
ვიცი, შენ გინდა წერდე საამოს,
მაგრამ პირიქით, დღემუდამ სტირი...

იქნებ გერჩივნა, რომ შეგძლებოდა
წერა რუსულად, ანდა ფრანგულად,
დაამკვიდრებდი სამწერლო მოდას,
გაატარებდი დროს მხიარულად...

ანდა იქნება გსურდა გეწერა
უშნო და მტკიცე გერმანულ ენით,
ფილოსოფიის შეგექმნა ერა,
სხვა სიგიჟით და სხვა აღმაფრენით...

თქვი, ინგლისურზე იტყოდი უარს?
– დაწერდი ესეს, რომანს, ნოველას.
შენს ფანტასტიკებს, ვითომ უტყუარს
წაიკითხავდა უკლებლივ ყველა!

იაპონურად, ჩინურად, ანდა
რომ დაგეწერა თუნდაც სპარსულად,
დრო ციტატებად გამოგრიყავდა
და არ იგრძნობდი თავს დათარსულად.

მაგრამ შენ გაჩნდი საქართველოში
და სანამ გულში გიდუღს მელანი,
სიმართლის თქმაში, მთელს სამყაროში
ვერ შეგედრება, ვერსად, ვერავინ!