ნაწარმოებები


გამარჯვებას ვუსურვებთ გმირ უკრაინელ ხალხს რუს აგრესორზე. დიდება უკრაინას !!!     * * *     Сла́ва Украї́ні !!!

ავტორი: ცარიელი
ჟანრი: თარგმანი
11 ივნისი, 2014


პეპელა Иосиф Бродский

1.
ვთქვა, რომ მოკვდი?
მაგრამ განა რა იცოცხლე?
რამოდენა სევდას იტევ,
მგონი უფრო
ირონიას შემოქმედის?!
ძლივს წარმოვთქვამ ახლა სიტყვას_
"იცოცხლაო",
როცა მუჭში გამეფანტე.
კიდეც მეუხერხულება
გამოვქვითო ეს ერთი დღე,
იმ სათვალავს მცირე ვადის,
განგებამ რომ მოგაკუთვნა.

2.
რა არიან დღენი ჩვენთვის?
_არაფერი!
ვერაფრით რომ დაამაგრებ,
თვალსაც კი ვერ დაანაყრებ
და მიქრიან,
უხილავი სხეულებით,
მათ უკან კი თეთრი ფონი.
შენებრ სწრაფად წარმავალნი არიან
და თითქმის შენი წონაც.
ათჯერ უფრო ნაკლებები_
რომ გამოვთქვა
უფრო სწორად.

3.
არ არსებობ?
_როგორ ვიტყვი,
როცა ხელში "მიფართხალებ"
და ფერები?!
_ვერ ვუჯერებ ჩემივ თვალებს,
საუცხოო, სასწაული!
ნეტავ ვისი კარნახით ხარ
აგრერიგად მოხატული?
მე რომ ასე შემძლებოდა?!
მობუტბუტე სიტყვის კონას,
წარმოსახვაც არ მეყოფა
ამ პალიტრის შესაქმნელად.

4.
თითქოს კალმით დაგახატეს
მშვენიერი ფრინველების თვალწამწამი,
თუ მფრინავი პორტრეტი ხარ,
არ კი ვიცი, ვისი სახის ნაწილებით?
ანდა იქნებ ისიც მითხრა,
ნატურმორტის რა ნაწილის,
რომელ ნამცეცს დაატარებ?
თანაც იქნებ დამიზუსტო,
ნივთების თუ ნაყოფების ნატურმორტის?
თევზჭერისას ვამჩნევ ნადავლს,
სხვათა შორის,
მაგ შენს უნიკალურ ფრთებზე.

5.
ან იქნებ ხარ პეიზაჟი?
პეიზაჟი დიდებული,
მაგ სამყაროს, თითქოს საშვით,
დავაკვირდე იქნებ ლუპით,
რომ ვიპოვო სანაპირო,
ნიმფებით და მათი ცეკვით...
ნათელია შენთან დღის,
თუ მწუხრის ნაღველს დაატარებ?
ან რომელი მნათობია
მბრძანებელი შენი ცისა?
ან ნატურა ვინღა იყო
დახვეწილი სილუეტით?

6.
მე ვფიქრობ,
რომ იტევ ყველას,
დაატარებ შტიხებს ფრთებით
_ნივთის, სახის, ვარსკვლავების...
ვინ შეიქნა იუველირი_
წარბშეუხრელ-შუბლგახსნილი,
შენს სამყაროს რომ გვიქმნიდა
_უნიკალურს?
"აგვიყვანა" თითქოს ხელში
და გვამყოფებს სიგიჟეში...
სად შენ და სად ფიქრი შენზე?
_მეასედი მნიშვნელობით.

7.
რიღასთვის ხარ მოხატული?
ნუთუ მხოლოდ ერთი დღისთვის?
იმავ ნაყშით, ასე რომ ჰგავს
ტბათა მხარის შემოგარენს,
მისი სივრცის ჭრელი გამით.
შენ, შანსებსაც კი უკარგავ,
არსებობის მცირე ჟამით,
იმათ ვისაც ასე სურს, რომ
მის ბადეში გაეხვე
და ხელებში აფართხალდე,
დევნისას კი
მზერას უმალ ატყვევებდე.

8.
შენ ვერაფრით მიპასუხებ,
არა მხოლოდ იმიტომ, რომ გერიდება,
ან სიბრაზით მიჩუმდები,
არა, რადგან უკვე მოკვდი,
მაგრამ იცი, რომც სუნთქავდე
ვერ შეძლებდი ამას, რადგან
უნარები არ მოგმადლეს
სიმღერის და
თუნდაც ერთი ბგერის გაჟღერების,
შენივე ხმით რომ შეგემკო
ყველა წუთი მოკლე დღეთა,
განგებამ რაც გაიმეტა.

9.
მერე რა, რომ არ მოგმადლეს?
კარგად თუკი დავფიქრდებით,
არ გექნება ვალი ზეცის,
იქნებ ასე
იყოს უფრო უკეთესიც?
მოკლე დღეთა მსუბუქ პატრონს
რა გაქვს გულის დასაწყვეტი,
არ იცი, რომ ზოგჯერ
ხმაც კი არის ტვირთი?
ან რად გინდა,
მისი ფასი გაცილებით იაფია,
სიცოცხლესთან შედარებით.

10.
შიშის მოუმწიფებლადაც
დაფარფატებ,
როგორც ფერფლი,
დაფარფატებ ყვავილებს
და არც კი იცი როგორია
წარსულს და მომავალს შორის
დრო გხუთავდეს სასჯელივით.
ამიტომ ხარ ასე ლაღი,
როცა ველად ეძებ საკვებს,
ჰაერიც კი შემოგნატრის
და შენი ფრთის მონახაზით
თავად იღებს თითქოს ფორმებს.

11.
როგორც კალამმა არ უწყის,
მოსრიალემ ფურცლის გარსზე,
მის მიერვე მოქარგული
სტრიქონების ბედ-იღბალი,
სად, სიბრძნე და მკრეხელობა
აზელილან ერთმანეთში,
მხოლოდ ხელებს მიენდობა,
თითებს შორის მორაკრაკე
უხმო ტაქსტებს მიჰყვება
და გემსგავსება, მაშინ, როცა
ნექტარს აცლი ყვავილედებს,
ისე, თითქოს ტვირთს იხსნიდე.

12.
ასე მოკლე სიცოცხლის  და
ასეთი სილამაზის ალიანსი?!
ეჭვს ბადებ
და ირიბ ფიქრებს,
რომ სამყარო შექმნილია
უმიზნოდ და უმიზეზოდ,
უფრო ნათლად რომ გამოვთქვა:
ჩვენ არა ვართ "ის" მიზანი.
თუმცა ვიტყვი: მეგობარო,
არ არსებობს ინექცია
არც ბნელის და არც ნათელის
შესაცნობად.

13.
გაგაცილო? როგორც დღეებს ვაცილებ
და ვთქვა: მშვიდობით!
იცი? არის ზოგიერთი, ისეთი,
ვინც წარსულს კვეცავს გონებაში
_დავიწყებით, მაგრამ აბა დაუკვირდი,
ნუთუ არის მათი ბრალი იმაში,
რომ დღეებია წარმავალი?
ვერ მიმხვდარან,
წარსულია მუხანათი,
რომ ეძლევა დავიწყებას,
თუ შენსავით მსუბუქია
და ნისლივით აქროლვადი?

14.
არა, შენ ხარ უფრო მეტი,
ვიდრე არარსებობა
და მეტიც, სიცარიელისა
იქნებ ძმა და მეგობარი,
მაგრამ მაინც მშვენიერი
და ხილვადი.
შენი ფრენით
ჰაერსაც კი ასხამ ხორცს
და ამიტომაც
იმსახურებ დამტკბარ მზერას,
როგორც საუცხოო ზღვარი
არსებულს და არარსებულს შორის.

Бабочка

I

Сказать, что ты мертва?
Но ты жила лишь сутки.
Как много грусти в шутке
Творца! едва
могу произнести
"жила" - единство даты
рожденья и когда ты
в моей горсти
рассыпалась, меня
смущает вычесть
одно из двух количеств
в пределах дня.

II

Затем, что дни для нас -
ничто. Всего лишь
ничто. Их не приколешь,
и пищей глаз
не сделаешь: они
на фоне белом,
не обладая телом,
незримы. Дни,
они как ты; верней,
что может весить
уменьшенный раз в десять
один из дней?

III

Сказать, что вовсе нет
тебя? Но что же
в руке моей так схоже
с тобой? и цвет -
не плод небытия.
По чьей подсказке
и так кладутся краски?
Навряд ли я,
бормочущий комок
слов, чуждых цвету,
вообразить бы эту
палитру смог.

IV

На крылышках твоих
зрачки, ресницы -
красавицы ли, птицы -
обрывки чьих,
скажи мне, это лиц,
портрет летучий?
Каких, скажи, твой случай
частиц, крупиц
являет натюрморт:
вещей, плодов ли?
и даже рыбной ловли
трофей простерт.

V

Возможно, ты - пейзаж,
и, взявши лупу,
я обнаружу группу
нимф, пляску, пляж.
Светло ли там, как днем?
иль там уныло,
как ночью? и светило
какое в нем
взошло на небосклон?
чьи в нем фигуры?
Скажи, с какой натуры
был сделан он?

VI

Я думаю, что ты -
и то, и это:
звезды, лица, предмета
в тебе черты.
Кто был тот ювелир,
что, бровь не хмуря,
нанес в миниатюре
на них тот мир,
что сводит нас с ума,
берет нас в клещи,
где ты, как мысль о вещи,
мы - вещь сама.

VII

Скажи, зачем узор
такой был даден
тебе всего лишь на день
в краю озер,
чья амальгама впрок
хранит пространство?
А ты лишаешь шанса
столь краткий срок
попасть в сачок,
затрепетать в ладони,
в момент погони
пленить зрачок.

VIII

Ты не ответишь мне
не по причине
застенчивости и не
со зла, и не
затем, что ты мертва.
Жива, мертва ли -
но каждой божьей твари
как знак родства
дарован голос для
общенья, пенья:
продления мгновенья,
минуты, дня.

IX

А ты - ты лишена
сего залога.
Но, рассуждая строго,
так лучше: на
кой ляд быть у небес
в долгу, в реестре.
Не сокрушайся ж, если
твой век, твой вес
достойны немоты:
звук - тоже бремя.
Бесплотнее, чем время,
беззвучней ты.

X

Не ощущая, не
дожив до страха,
ты вьешься легче праха
над клумбой, вне
похожих на тюрьму
с ее удушьем
минувшего с грядущим,
и потому
когда летишь на луг
желая корму,
приобретает форму
сам воздух вдруг.

XI

Так делает перо,
скользя по глади
расчерченной тетради,
не зная про
судьбу своей строки,
где мудрость, ересь
смешались, но доверясь
толчкам руки,
в чьих пальцах бьется речь
вполне немая,
не пыль с цветка снимая,
но тяжесть с плеч.

XII

Такая красота
и срок столь краткий,
соединясь, догадкой
кривят уста:
не высказать ясней,
что в самом деле
мир создан был без цели,
а если с ней,
то цель - не мы.
Друг-энтомолог,
для света нет иголок
и нет для тьмы.

XIII

Сказать тебе "Прощай"?
как форме суток?
есть люди, чей рассудок
стрижет лишай
забвенья; но взгляни:
тому виною
лишь то, что за спиною
у них не дни
с постелью на двоих,
не сны дремучи,
не прошлое - но тучи
сестер твоих!

XIV

Ты лучше, чем Ничто.
Верней: ты ближе
и зримее. Внутри же
на все сто
ты родственна ему.
В твоем полете
оно достигло плоти;
и потому
ты в сутолоке дневной
достойна взгляда
как легкая преграда
меж ним и мной.



კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები