ნაწარმოებები


"რევაზ ინანიშვილის სახელობის ლიტერატურული კონკურსი"     * * *     დაწვრილებით ფორუმზე https://urakparaki.com/?m=13&Theme=1545

ავტორი: ხერგიანი ბექა
ჟანრი: თარგმანი
10 ოქტომბერი, 2014


ტეოფილ გოწიე - # # #

"ეს სამყარო, სადაც ყველაზე საუკეთესო რამ, ყველაზე უარესი ხვედრის მეპატრონეა."
                                                  მალერბი



გულის უმანკოება, ვაჰ, რომ უდროოდ გაქრა!
მგრძნობიარე სიზმრებო - გულუბრყვილნო და ნაზნო;
სიყვარულო; ბედნიერ დღეთა შეკრების ზრახვავ;
ილუზიებო - სისხამ დილის სიოთა საძმოვ,
რატომ არ გინდათ, ყოფის, რომ ბოლო დღემდე გაძლოთ?

რატომ? ეს ხომ ცხადია, რომ შუადღისას, ცვარი,
აღარც ყვავილებს ჰკვებავს ვერცხლის ცრემლებით უკვე,
რომ ანემონი ნაზი, ცივი ქარის პირ მდგარი,
თავის ბრწყინვალე ფერებს, მწუხრამდე სულმთლად უკლებს?

განა ვერ ამჩნევ ტალღას, ანკარ წყლებში რომ იშვა,
როგორ ივსება ჭუჭყით, ღვარცოფს რომ გამოივლის;
რომ მოწმენდილ ცას, უცებ, შავი ღრუბელი ნიშნავს
და მოკაშკაშე, კარგავს თავის ბრწყინვალე ღიმილს?

ასეა ეს სამყარო: სასტიკ კანონს მორჩილი,
რომ სიზმარის აჩრდილიც ცხადში არ გაიპაროს:
რაც გვახარებს - გაქრება, რაც გვწყინს - რჩება ყოჩივით:
საათი - ვარდს ებოძა და ასწლედი - კვიპაროსს.


(Подстрочник)

Этот мир, где наилучшие вещи имеют наихудшую судьбу.
Малерб

Невинность(девственность) сердца, увы! украдена так рано!
Смешныее(наивные)трогательные сновиденья, прожекты\планы\замыслы о счастье и любви,
Свежие иллюзии утра жизни,
Почему бы вам не длиться до конца дней?

Почему? разве не очевидно, что в полдень росы
Своими серебряными слёзами не обогащают (более) цветы,
Что хрупкий анемон под холодным ветром
Ещё до вечера теряет свои блестящие цвета?

Не видно, как волна, что в прозрачном ключе родится,
Пройдя сквозь ил, теряет свою чистоту;
Что с ясного вначале неба вдруг быстрая туча,
Скоро теряет своё яркое сияние?

Так устроен мир: закон высший и гибельный
Как тень сновидения в конце мгновений:
Что радует - уйдёт, что печалит - остаётся,
Дарован розе час, а кипарису - сто лет.


…Ce monde ou les meilleures choses
Ont le pire destin.
MALHERBE.

Virginitе du cоеur, hеlas! si tоt ravie!
Songes riants, projets de bonheur et d’amour,
Frаiches illusions du matin de la vie,
Pourquoi ne pas durer jusqu’а la fin du jour?

Pourquoi?… Ne voit-on pas qu’а midi la rosеe
De ses larmes d’argent n’enrichit plus les fleurs,
Que l’anеmone frеle, au vent froid exposеe,
Avant le soir n’a plus ses brillantes couleurs ?

Ne voit-on pas qu’une onde, а sa source limpide,
En passant par la fange y perd sa puretе;
Que d’un ciel d’abord pur un nuage rapide
Bientоt ternit l’еclat et la sеrеnitе?

Le monde est fait ainsi : loi suprе;me et funeste !
Comme l’ombre d’un songe au bout de peu d’instants,
Ce qui charme s’en va, ce qui fait peine reste :
La rose vit une heure et le cyprеs cent ans.

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები