მემარტივები არც ისე,
თმებში სიცოცხლის სუნი გაქვს,
ხედავ მინდვრებში ,,ნარცისებს’’,
ცა რომ გვირგვინებს უნიღბავს?

ხედავ მინდვრების გადაღმა,
მზემდე აწვდენილ გუმბათებს?!
ცამ რომ სიწმინდით დანაღმა
და დღითიდღე რომ უმატებს.

გისწავლე როგორც მოთხრობა,
გაშინაარსებ ეს წლები.
ნოემბრის ბოლოს მოთოვა
და შენ არც თოვას ესწრები.

რომ ამ ნოემბრის მოტივებს -
მთის ნისლისფერი ფონი აქვთ
და სიყვარულის მაგივრად
სიძულვილი რომ ჰგონიათ.

აქ სიყვარული არ ხარობს,
მხოლოდ უღრუბლო ცაში ქრის.
შენი გული და სამყარო
ვერც მე მაქვს ამონაშიფრი.

ამ შემოდგომის იერი -
გაუმჭირვალე თქორი ხარ.
ყელს ჩემთან ახლოს იღერებ
და მე კი სხვაგან მგონიხარ.

მტკივა, რომ სხვისად გახსოვდი,
ჩემად მინდოდი მე კიდევ.
ხმაურის ყველა ასოთი -
დუმილად გადამეკიდე.

არ შეუძლიათ ამდენი
ხვეწნა-მუდარა იოგებს.
თვალ-ყურს შორიდან გადევნებ
და ნერვებს ასე ვიოკებ.

ხედავ მინდორში ,,ნარცისებს’’,
ცა რომ გვირგვინებს უნიღბავს?
მაინც რთული ხარ არც ისე
და მაინც ღმერთის სუნი გაქვს.