ნაწარმოებები


"რევაზ ინანიშვილის სახელობის ლიტერატურული კონკურსი"     * * *     დაწვრილებით ფორუმზე https://urakparaki.com/?m=13&Theme=1545

ავტორი: ხერგიანი ბექა
ჟანრი: თარგმანი
3 თებერვალი, 2017


ს. ესენინი - არ ვტირივარ, არ გიხმობ, არცა ვწუხ

არ ვტირივარ, არ გიხმობ, არცა ვწუხ,
გაივლის... ყოველს ქარი გაფანტავს.
ოქროსფრად ჭკნობა მომიჭერს მარწუხს,
ახალგაზრდობა მორჩა, დამთავრდა.

უკვე ფეთქვითაც დაიტყობ სხვა ნირს,
- გულზე ყინვა ვით ნატყვიარობს...
ვერ შეგიტყუებს ფოთლები მხმარი,
ფეხშიშველს სტვენით სახეტიალოდ.

შენ - მოთარეშე სულო! მინავლდი -
მჭერმეტყველების ჩაგიქრა ცეცხლი,
უკვე სიყუჩე გავსებს პირამდე
და უხალისო, წყნარ გრძონობებს ეტრფი.

სურვილებითაც გავხდი მომჭირნე,
შენ გნახე სიზმრად, თუ ყოფა ჩემი?
ვით გაზაფხულის ექომ ვაჭენე
ამ ცვარეულზე ვარდისფერ ცხენით.

ყველას არყოფნის გვეცემა ელდა,
მიწა მიიღებს ნეკერჩხლის ფოთლებს...
კურთხეულ იყოს, რაც აღმოცენდა,
რომ იყვავილოს და ჭკნობით მოკვდეს.


Не жалею, не зову, не плачу,
Все пройдет, как с белых яблонь дым.
Увяданья золотом охваченный,
Я не буду больше молодым.

Ты теперь не так уж будешь биться,
Сердце, тронутое холодком,
И страна березового ситца
Не заманит шляться босиком.

Дух бродяжий! ты все реже, реже
Расшевеливаешь пламень уст
О, моя утраченная свежесть,
Буйство глаз и половодье чувств!

Я теперь скупее стал в желаньях,
Жизнь моя, иль ты приснилась мне?
Словно я весенней гулкой ранью
Проскакал на розовом коне.

Все мы, все мы в этом мире тленны,
Тихо льется с кленов листьев медь...
Будь же ты вовек благословенно,
Что пришло процвесть и умереть.

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები