ნაწარმოებები



ავტორი: გულიანა
ჟანრი: კრიტიკა-პუბლიცისტიკა
21 მარტი, 2018


უსამართლობის ხიშტი სიმართლე

მოკლედ მინდა ვთქვა სათქმელი და ყველაზე მოკლე გრძლად გამომივა ალბად მაინც, რადგან, შესავალიც შესაბამისი აქვს უკვე.
მოგეხსენებათ და გიორგი გაბუნიას უკბილო ხუმრობას რამდენის კბილი დაედვა უკვე ესეც ნათლად ჩანს და გემო ვერ გაუგეს მაინც ვერაფერს.
"ჩვენისთანა ბედნიერი განა არის სადმე ერი?"
კი ვთქვი მე" ხალხის სიყალბის ციხე მე ვერ ავიღე"-თქო და ზოგჯერ,ამ "ციხეს"შორიდან ყურება უფრო მეტ ბიძგს გაძლებს მარტობას  მდუმარებით დაეპატრონო. თითქმის" მარტოობას "კი ვემგზავრები(მთლად ვერ დავიხვეწე ჯერ... :-) )მარა ,ბევრი ლოცვა მაქვს შესასწავლი მდუმარებისათვის. არიქა მართმადიდებელი მორწმუნე ერი ვართ და ქრისტიანებიო ვამტკიცებთ და "მთქმელმა ერთი დააშავა და გამკეთებელმა ათასიო"გვავიწყდება მაინც ათი მცნებისა არ იყოს.
    21საუკუნეში რომ ადამიანი პირველყოფილ ცხოველურ სახეს იქმნის,ვისთვის უნდა იყოს სახარბიელო?ერისთვის, ბერისთვის თუ ღმერთისთვის?!
  არიქა და გაბუნიამ სახალხო ბოდიში უნდა მოიხადოსო. ცნობილმა ზოგიერთებმა (სახელს და გვარს არ დავასახელებ მაგრამ ჩვენი კოლმეურნეობის,ყოფილი თავჯდომარეები რომ არიან)ისე გადათხარეს ყველაფერი და დააკუწმაწეს საქართველო სულიერი თუ უსულო ნაწილებით,ვის მოახდევინეს ბოდიში და ვის ოხში ამოვიდნენ მაინც?!
  თუ სამშობლო და სისხლი არ გეღმერთება,არც შენი ფესვები ,რა რწმენის და ღმერთის შეურაწყოფაზე ლაპარაკობენ ნეტა? გაბუნიას იუმორი სწორედ რომ ამრიგად იყო გაჟღენთილი  ცინიზმით და ირონიით "ქოცებზე"და არა ღმერთზე მარა..."ბუზს ხელის აქნევა უნდოდაო" და "კარგ მთქმელს კარგი გამგონეო"აბაა;-
"ჩვენისთანა ბედნიერი განა სადმე არის ერი?"

კია გაბუნია ხიშტად ცინიკოსი მარა,ყველაზე მეტი შეგნება გონიერებაა მაინც.

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები