|
ფორმაშიც მშვენიერი ბრძანდებით და fermaSic~.
მადლობა ანანე :)
მე ვთქვი, რომ შეცდომის გასწორების საკითხს მხოლოდ ტექნიკურად არ უნდა შევხედოთ თქო. აზრი და ფესვი უნდა ჰქონდეს შეცდომის გასწორებას, მიზეზს და მიზანს უნდა პასუხობდეს, ნამდვილად არ მქვს სირაქლემას პოზიცია იმ საკითხში რომ ვინმემ ჩემიანი გააკრიტიკოს და ამიტომ მეწყინოს რამე. ჩემიანი-შენიანი ომში გამიგია მე. დამიფარა უფალმა და "მიშა რატიანის" დამქაშ-ამალას არ ვეკუთვნი. სხვათაშორის, არც აკაკი ბაქრაძეზე ვარ მაღალი აზრის, რამე დაწერა იმის მსგავსი რაც ამირეჯიბმა დატოვა? რაღა დროს ბაქრაძეა ( ჩემი ნათესავი იყო ისე, უფრო უნდა დამეცვა :)), მაგრამ დღემდე ვფიქრობ რომ ფუჭად გახარჯა თავისი ნიჭი.
საწყისი ზნეობრივი მუხტი ეხმარება ადამიანს საზოგადოებასთან/სახელმწიფოსთან ურთიერთობაში სახე შეინარჩუნოს.
ქრისტეც ფურცლებიდან მოვიდა ჩვენამდე. როზაბალის სიწმიდის ამბავიც გეცოდინებათ. იქნებ ისიც ეძებდა ხსნის გზას სანამ ყველას "რაბი" გახდებოდა? ჰემესის ძველთაძველი ხელნაწერები (ნეპალი), კატმანდუ, კაშმირი, ძველი სპარსული ხელნაწერები, ძველი ინდური "მაჰა პურანა" რას ამბობს ქრისტეზე - იცით. ერთმანეთს არ ვადრი მათ, მაგრამ თუთაშხია (წინაქრისტიანული წმინდა გიორგი) წიგნში ისევე დარჩა უსაფლავოდ - როგორც ქრისტე ბიბლიაში (წიგნში).
მეტს აღარ დავწერ ამ თემაზე. ისედაც გული გაგიტეხეთ, ასე ვთქვათ... ჩვენ სხვადასხვა განზომილებიდან ვუყურებთ ამ საკითხს. თქვენ ტექნიკურად, მე არსობრივად. ტექნიკური თვალსაზრისით რუსული "двоюродный брат"- ბიძაშვილია თუ მამიდაშვილი, "тётя" დეიდაა თუ მამიდა - სულერთია, ამიტომ მაგ შეცდომის გასწორება მხოლოდ ტექნიკური მომენტია და დიდი არსი არ აქვს. მაგრამ თუ ჩემი პოზიციიდან შევხედავთ, ყველაზე მთავარი და სასწრაფო მისი გასწორებაა ე.წ. "სისხლის ამბების" გამო. ეგ ნაწარმოები საბჭოთა პერიოდისაა. შეიძლება მაგიტომაც აღარ "ჩაეძია" ავტორი "двоюродной брат" და"тётя" გაეშიფრა, ვინ - ვინ იყო სინამდვილეში.
როგორი იმერული ჩარაკრაკებაა. ეს რა დასასრული იყო, გული ამიჩუყდა.
კიდევ დაწერე იცოდე!
ვიხსენებ წარსულს უერთგულეს კარისკაცივით
ვიხსენებ, მაგრამ სამწუხაროდ ვეღარ განვიცდი.
და შენს თვალებშიც გაცილებით მეტი ყინვაა,
ვიდრე სითბოა, სიყვარული, ანდა თვალები.
აი ეს ორი მომენტი დამარჩენი ბანალურობით რატომ გააფუჭე არ ვიცი :( გული დამწყდა.
რამდენიმე ისეთი ძიერი ფრაზაა და საერთოდ ისეთი მძაფრი შეგრძნება გადმოდის, დაუფიქრებლად გავათავფურცლებდი.
უფრო ეფექტურ და მელოდიურ დასასრულს ველოდი და ასეც ითხოვს ნაწერი. ითხოვს და იმსახურებს კიდეც :)
არადა, მომეწონა დასასრულამდე.
ამ წერილს არაფერი აქვს საერთი მითითებულ ჟანრთან. სხვა საკითხია შინაარსს ვინ როგორ ან რომელ ნაწილს იზიარებს. კარგია, რომ ამ საკითხმა აქაც ჰპოვა გამოხმაურება, მისი მნიშვნელობიდან გამომდინარე, თუმცა ნაწერი კრიტიკა-პუბლიცისტიკა ნამდვილად არ არის.
ავტორი: დიოგენეს საძმო
ჟანრი: პოეზია
ჩემი შეფასება: 5
ავტორი: გიგო
ჟანრი: პროზა
ჩემი შეფასება: 5
3 ნოემბერი, 2016
ხუთი ბატონო გილბერტ ;)
ნეფერტარი,
წყენით არაფერი მწყენია. რა აღარ მინახავს ამ საიტებზე პირადადაც და სხვების ურთიერთდაპირისპირების ხილვის დროსაც. ისე კი, მე თუ გაწყენინეთ, პატიებას გთხოვთ.
ახლა ძირითადზე. რა კარგი ქენით, რომ აღნიშნეთ ამირეჯიბებთან თქვენი ურთიერთობების შესახებ. ჩემს ამ ნაწერთან დაკავშირებული თქვენეული კომენტარების შინაარსს სწორედ აღნიშნული ურთიერთობები განსაზღვრავენ. ვფიქრობ, დასაცავი უნდა დავიცვათ, რაც არ არის დასაცავი, მისთვის თავის გამოდება მხოლოდ ზიანის მომტანია, კონკრეტული მწერალი იქნება ეს, თუ მთელი ქართული ლიტერატურა. კიდევ გეუბნებით, გამიხარდა თქვენი ნაცნობობის შესახებ რომ მომაწოდეთ ინფორმაცია. ცუდი ისაა, რომ ამის გამო რამდენიმე არასწორი კომენტარი დადეთ. ასეთ სიტუაციაში წესით, საუბარს უნდა ვამთავრებდე - განა შეიძლება მავანს შეუსაბამოდ მოვექცეთ (ამ შემთხვევაში, კომენტარების დონეზე) მხოლოდ იმის გამო, რომ მან ჩვენიანი გააკრიტიკა?
მომიტევეთ ნეფერტარი, ვიცი, რომ იცით, თუ ვინ არის მიშა რატიანი. როცა ლიტ.ჯი-ზე ა.ბაქრაძის ,,ტარიგი ღმრთისაის” კრიტიკა დავდე, რვაჯერ შემოვიდა, (რვაჯერ!) და რვაჯერ ,,დაიცვა” ა. ბაქრაძე. ალბათ, ის ა. ბაქრაძეს იცნობდა პირადად.
ჭ.ამირეჯიბის მომხრე რომ იყავით, ეს თქვენს პირველივე კომენტარში გამოჩნდა, როცა ა.ბაქრაძეს მიაწერეთ ზემოაღნიშნული შეცდომა. მიხარია ის, რომ თქვენ მე-9 კომენტარში აღიარეთ თარგმანში დაშვებული შეცდომის ჩემეული აღმოჩენა, რასაც არ აღიარებდით წინა კომენტარებში. ამირეჯიბი იქნება, რუსთაველი თუ შექსპირი, ყველანი სერიოზულები იყვნენ, ნეფერტარ, მაგრამ ეს არ არის იმის გარანტია, რომ რაღაც ტიპის შეცდომები მათ არ დაუშვიათ ცხოვრებაშიც და თავის საქმეშიც.
,,არ მოგწონთ ჩემი ნაფიქრი? დაივიწყეთ და მორჩა”. რა დავივიწყო, ნეფერტარი? წერილის სათაური შინაარსთან შესაბამისობაში არ არისო, რომ თქვით? ამაზე პასუხს ნებისმიერი ჭკუათმყოფელი მოგცემთ. მეც გეუბნებით: თქვენს მიერ გახმოვანებული სათაური მაშინ ივარგებდა, ა. ბაქრაძის შემთხვევა რომ არ გვქონოდა. კიდევ ვინ იცის, სხვა წერილებში თუ დისერტაციებში როგორ აქვთ მავანთ ეს საკითხი (თუთაშხია-ზარანდის ნათესაობა) მოხსენიებული.
ნეფერტარი, იესო სრულიად სხვა მოვლენაა, თუთაშხია - სხვა. ბოლოს და ბოლოს ეს უკანასკნელი ლიტერატურული პერსონაჟია. რომანში გმირის ჩამოყალიბების ხანგრძლივი პროცესია გადმოცემული. მაგალი ზარანდიას ოჯახში, მან (მუშნიმაც) საწყისი ზნეობრივი მუხტი მიიღო. მერე რაც მოხდა - უკვე საზოგადოებასთან (სახელმწიფოსთანაც) ურთიერთკავშირში უნდა განვიხილოთ. ეს მეორე დიდი ეტაპია. ამის შემდეგ, იგი სრულიად სხვა ეტაპს შეუდგება. ,,აკი დათაც იმავე გზას დაადგა ბოლოს” წერთ კომენტარში. დიახ, მართალი ხართ, ოღონდ - ბოლოს! ხოლო მანამდე, ნაწარმოების დასაწყისში იქნება ეს თუ მის შუა ნაწილში, გმირი ძიების პროცესშია და მისი (ან მაგალი ზარანდიას) რომელიმე გამონათქვამი საბოლოო ჭეშმარიტებად ვერ ჩაითვლება. აქ მეტი სიფრთხილეა საჭირო! ქრისტე მოვლენა იყო, ნეფერტარი, თუთაშხია კი გარკვეული ტრაექტორიის (ზრდის) შედეგი.
მობრძანდით ყოველთვის.
ისევ აქ დავბრუნდი..
ისევ ისეთი მაგარია, ადრე რომ იყო.
მომენატრა ეს პროზაც, სანდროც და ბათუმიც.
ძალიან, ძალიანი კარგია!
დასაფიქრებელია.
კარგი მელოდიური თარგმანია.
შემოხვალ აქ და გული რაღაცნაირად აფორიაქდება, უმალ იგრძნობ რომ შენც გეხება ეს თბილი ემოცია რაც ავტორის პოეზიიდან მოდის.
გაიხარეთ ოთარ და მადლობა ჩემი პოეზიის ერთგულებისათვის... <3
მიყვარს თქვენს გვერდზე შემოსვლა. 5
|
