სევდიანი მოვდიოდი გზაზე,
ვარსკვლავები მადნებოდა თმაზე,
ნაბახუსევ ათინათებს ვსდევდი,
ყოველივეს მოწმე იყო ღამე.
ველურ ცრემლებს დავეძებდი ჩუმად,
ტყის აჩრდილებს მოჰყვებოდა ფითრი,
უნაზესი გვიმრის ფოთლის ზღვიდან,
იღვრებოდა სიყვარულზე ფიქრი.
მთვარე ყლაპავს უსაზარლეს ფრინველს,
ყოველივე აირია ნგრევით,
თმააწეწილ სულებს გავურბივარ,
უნაპირო ზღვა გაგიჟდა ღელვით.
ზმანებებში ჩაქრა მდუმარება,
შეიღება სამოსელი ჟამის,
მხოლოდ სიზმრად როდი მომელანდა,
მაშინ ღამე მართლა სთვლემდა წამით.
ველურ ცრემლებს დავეძებდი ჩუმად,
ტყის აჩრდილებს მოჰყვებოდა ფითრი,
ულურჯესი გვიმრის ფოთლის ზღვიდან,
იღვრებოდა სიყვარულზე ფიქრი.