დღიურები


შაბათს, გადაცემა "სოფლის დილაში",საზოგადოებრივ რადიო, რადიო 1-ზე, ტალღაზე ეფ-ემ 102.4 დილის 9 საათსა და 45 წუთზე თამარ ბოლქვაძე ( თანანა ) კითხულობს "ლილე 2017"-ის გამარჯვებულ ნაწერს - ნინო ქადაგიძის "რუფინე-ქერისფერს"!!!



დღიური: ფლორენცია.
მესმის, ყველაფერი გასაგებია და მგონი ყველა შეგნებულსა და განათლებულ ადამიანს ესმის რომ ექიმობა საკმაოდ საპასუხხისმგებლო პროფესიაა, რომელსაც ძალით არავინ არ არჩევინებს ადამიანს, შეუძლებელია ძალით ექიმობა! ეს ადამიანის გაცნობიერებული არჩევანია, ისევე როგორც სხვა პროფესია. ისიც ყველასთვის გასაგები და ცხადია რომ ადამიანის ორგანიზმი არაა ბოლომდე შესწავლილი, არც ყველა დაავადების მკურნალობაა შესაზლებელი ჯერ-ჯერობით და მხოლოდ უგუნურ ექიმს და წარმოუდგენლად ავადმყოფური ფსიქიკის პიროვნებას შეიძლება გაუხარდეს სხვა ადამიანის სიკვდილი, თუმც...
აქ იმით უტრირება რომ გასაჭირშიაც და ლხინშიაც, ომში თუ მშვიდობაში, ავდარსა თუ დარში, ექიმები ჩვენ გვემსახურებიან! ეს წამოსაყვედრებელი და დასაყვედრებელი ნამდვილად არაა. არ უნდა დავივიწყოთ რომ ჩვენ, საზოგადოების წევრები, ერთმანეთს ვემსახურებით რეალურად (იმას რომ თავი დავანებოთ, რომ ამაში 100 კუპონს, ერთ თეთრს თუ მილიონ ლარს,  ჩვენ ვიღებთ ხელფასს, რადგან ეს ჩვენი სამსახურია, ჩვენი არჩეული თუ იძულებითი, მაგრამ სამსახური, რომელზეც პასუხს ვაგებთ). ესაა ამ საზოგადოების კანონი, ესაა წესი, ამაზეა აგებული სახელმწიფო.
და თუ ექიმი, თავის მოვალეობას ასრულებს, დადის სამსახურში ( სამსახურმა ავდარი და ომი არ იცის), ის ვალდებულია ასე გააკეთოს და ამაში მადლობა არც უნდა მოიტხოვოს და ვერც მოითხოვს!
ყოფილა თბილისში დიდთოვლობა, ომი, არეულობა  და თუნდაც სტუდენტები,რომ დადიოდნენ ლექციაზე, მათ ამისათვის მადლობას არავინ არ უხდიდა! ეს მათი მოვალეობა იყო!
ახლა ისევ ექიმობას და ექიმებზე:
სახელის გატეხას, თავის გატეხა სჯობიაო ნათქვამია და ეს რატომღაც ექიმებს დაავიწყდათ. უნდა ვაღიაროთ რომ ჯერ კიდევ, სასწაულებრივად ბევრი კარგი , პატიოსანი, თავისი საქმის მცოდნე და მოყავრული ექიმი დარჩა, რაც მთავარია კაცთმოყვრე ექიმი დარჩა ჯერ კიდევ, რომელთაც მინდა საჯაროდ მოვუხადო ბოდიში, იმ მრავალი ეპითეტებისა თუ დედისგინებისათვის რაც საერთოდ ამოგვსვლია ხალხს პირიდან. ასევე სამწუხაროდ ჩემდა, ძალიან ბევრი უვიცი, გულგრილი და კაცთმოძულე ექიმი გვყავს, რომელთა გულგრილობა , მე თუ მკითხავთ, სისხლისსამართლის რომელიმე მძიმე მუხლით უნდა ისჯებოდეს, რადგანაც ექიმებმა დაივიწყეს ჰიპოკრატეს ფიცი, დავივიწყეს კი არა და, ფულის კეთებაზე გადავიდნენ, ექიმობა კარგ ბიზნესად აქციეს, სადაც მოლოდ ფარმაცევტული კომპანიებიდან იღებენ იმხელა "ატკატებს", ხელფასი საერთოდ რომ არ ჰქონდეთ, მოლოდ ის შემოსავლები ეყოფათ!
ასეთ ექიმებზეა დღეს საუბარი და ძალიან გვთოხვთ, იმას ნუ გვამადლით, საერთოდ ექიმობა რომ აირჩიეთ და სამსახურში რომ დადიხართ!
ნამდვილი ექიმი, სულ ახლის ძიებაში, სიახლეების ძებნაში უნდა იყოს დაინტერესებული, და არა მოვალეობის ფორმაკურაად შესრულებაში. მოვალეობის ფორმალური შესრულება დიდი ვაჟკაცობა არაა. რას ვგულისხმობ ამაში? დავუყვები ქეისებს:
1. მიდიხარ პედიატრთან (ჩემი რიგითი პედიატრი არ იყო თბილისში, და მომიწია უფრო შორს მდებარე ექიმთან წასვლა, რომელთანაც დიდი ხანი არ ვიყავი ნამყოფი, რადგან შორია) და განცვიფრებული და ირონიული ტონით მეკითხება თუ რატომ არ ვიყავი მასთან ამდენი ხანი. მე სამჯერ "ფუი ფუი" ვთხვი, ჯვარი წერიათ და არ ყოფილან ავად ( რაც დიდსულოვნად გაიკვირვა). ჯერ მოდი ცხვირი და ყელი ავულაგოთო და სხვა რამეებს მერე მივხედოთო ( ეს ისე გამოვიდა რომ მერე სულ ყოველ თვე ექიმთან უნუდა მევლო, სადაც მრავალი ვირუსიანია)
2. ბავშვი ცუდად გყავს ურეკავ ექიმს და ის წყნარად გპასუხობს, რა ვქნა თუ არ ვნახე რა გავაკეთო, არადა შაბათი ღამეა, კვირას არ მუშაობს და ორშაბათამდე სასწრაფო ზომებია მისაღები. რეალურად არაფერს გეუბნები, რა და როგორ უნდა გააკეთო, არც სახლში ვიზიტს გთავაზობს, ამ დროს ბავშვი ვერ სუნთქავს და იხრჩობა. გრძება მხოლოდ ერთი შანსი რომ გამოიძახო სასწრაფო, რომელიც რეალურად მხოლოდ ტრანსპორტირების საშუალებაა , ბავშვის საავადმყოფოში გადაყვანის, და არა მაშველი ბრიგადა, რომელიც მოგიგვარებს პრობლემას!
3. ადამიანს სისხლი უნდა გადაუსხან რეანიმაციაში. ერთი ექიმი ეუბნება პატრონებს რომ გადავუსხითო, მეორე ეუბნება არ გვაქვს სისხლი და მხოლოდ პლაზმა გადავუსხითო, მერე აგზავნიან სისხლის ბანკებში ( საიდანაც საავადმყოფო უნდა იყოს პასუხისმგებელი სისხლით უზრუნველყოფის) და აღმოჩნდა რომ შაბათ-კვირას სისხლის ბანკი დიდსულოვნად განისვენებს);
4. სადაზღვევო კლინიკების პარადოქსი: მიდიხარ ნერვოპათოლოგთან პრობლემით: გაქვს თავისტკივილები, წელის ტკივილები, თავბრუსხვევები და ა.შ. გეუბნებიან რომ ეს მხოლოდ წონის ბრალია და არ გაგზავნიან გადაღებაზე, ამ დროს შეიძლება რაიმე სერიოზული დაავადება სჭირდეს კაცს , მაგრამ ფულის დახარჯვა არ უნდათ!
5. საქართველოში პაციენტის მოკითხვის კულტურა საერთოდ მოისპო. რაც არ უნდა ცუდად იყოს ბავშვი, დიდი თუ პატარა, ექიმს არც ახსენდება ის ( მესმის რომ ბევრი პაციენტი ყავს, თუმც მადლობა ღმერთს მათგან მძიმედ მყოფი არ არის ისე ბევრი).ე
6. ფილტვის სიმსივნიანი მივიყვანეთ ერთ-ერთ ცნობილ კლინიკაში სითხის ამოსაღებად. პირველად იღებდა სითხეს და ვიკიტხეთ, ეს როგორ ხდებოდა და რაიმე გართულებას ხომ არ გამოიწვდა, ექიმის დიდსულოვანი პასუხი  და ცინიკური (ცოტა ცინიკურები გავხდით თავდაცვის გამოვო რომ ამბობს ზემო პიროვნება) იყო ასრთ: კვდება კაცი და თქვენ გართულებებზე მესაუბრებითო (მას მერე 5 თვე იცოცხლა). ეს ყველაფერი ესმის პაციენტს.
7. ემერტეს პასუხზე მივედით თოდუაში, ექიმმა გვითხრა რომ ეს სურათი სიმსივნეს ნიშნავდა და გამოგვაბუნძულა ოთახიდან, წადით და გარეთ იტირეთო, არანაირი თანადგომა, თანაგრძნობა (ხო, მესმის რომ ცინიკურები და ირონიულები გახდით, გეპატიებათ რათქმაუნდა)
8. იაფიანი და ძველი წამლები მოისპო საერთდ. შემოაქვთ ძვირიანი ვარიანტები, სადაც სეიძლება შემცველობა არც კი იყოს იმ ნივთიერების საკმარისი სამკურნალოდ, ეს არა მგონია ექიმებმა არ იცოდნენ, თუმც ხშირად გექნებოდათ ისეთი შემთხვევა, ექიმი რომ გეუბნებბათ, წადით ამადა ამ აფთიაქში და უთხარით რომ მე გამოგაგზავნეთ ამ წამალზეო, ან აფთიაქში გკითხავდნენ , რომელმა ექიმმა გამოუწერაო.
მეზარება გაგრძელება, თორემ იმდენი მაქვს მოსაყოლი... მე ჩემს საქმეს უნდა ვემსახურო, რომლისთვისაც შეიძლება მადლობაც კი არავინ მითრხრას, მაგრამ მაინც ჩემი საქმეა.
ამ ყველაფრის მერე, არ უნდა გაგიკვირდეთ რომ ვიღაცამ სწორედ თქვენი ცინიკურობისათვის, გულგრილობისათვის გაგკიცხოთ! თუ ასეთი ცინიკურები ხართ, ამ გაკიცხვასაც ცინიკურად მიუდექით, თუ არ ხართ, მაშ მიზეზები გაითვალისწინეთ.! სწორედ იაშვილში იყო, ჩემი საკუთარი ძმიშვილი , ბარძაყის სპირალური მოტეხილობით, უარტაშებოთ რომ გადმოიყვანეს, არ დაუფიქსირეს ფეხი, და მანდაც, სანამ არ მოვითხოვეთ ფეხის დაფიქსირება, არავის მოუვიდა თავში ამის გაკეთბა!!! სწორედ თქვენს იაშვილის კლინიკაში, ბავშვები ნემსის ცასადგამად მარტო შეჰყავთ პალატაში, ისე რომ ბავშვი უდიდეს სტრესს იღებს.თქვენს მიმღებში ისეთებს ვუყურე,,,,
პრინციპში მხოლოდ თქვენთან კი არა, ბევრგან, რკინიგზაში კენჭის გავლით კაცს მიმღებში ალოდინეს,სანამ პატრონებმა არ იჩხუბეს, არ შეიყვანეს და გამაყუჩებელი არ გაუკეთეს. გულგრილობა, გულგრილობა, ყველგან! ამიტომ ნუ გაგიკვირდება ნურაფერი! ნურც თქვს საქმეს დაგვამადლებთ და შემწყნარებლობას ნუ მოგვთხოვთ! ექიმს 2 რამ არ ეპატიება: უვიცობა და გულგრილობა და ჩვენ როგრო ვაპატიოთ ის, რაც არ ეპატიებათ? 


ფლორენცია 2017-10-17 12:34:55

https://www.youtube.com/watch?v=QHnwDuzR1wg
მელნისფერი 2017-10-10 11:57:02

https://www.youtube.com/watch?v=syGGVZ_ILAI

The Mask [Maya Angelou];

We wear the mask that grins and lies.
It shades our cheeks and hides our eyes.
This debt we pay to human guile
With torn and bleeding hearts…
We smile and mouth the myriad subtleties.
Why should the world think otherwise
In counting all our tears and sighs.
Nay let them only see us while
We wear the mask.

We smile but oh my God
Our tears to thee from tortured souls arise
And we sing Oh Baby doll, now we sing…
The clay is vile beneath our feet
And long the mile
But let the world think otherwise.
We wear the mask.

When I think about myself
I almost laugh myself to death.
My life has been one great big joke!
A dance that’s walked a song that’s spoke.
I laugh so hard HA! HA! I almos’ choke
When I think about myself.

Seventy years in these folks’ world
The child I works for calls me girl
I say “HA! HA! HA! Yes ma’am!”
For workin’s sake
I’m too proud to bend and
Too poor to break
So…I laugh! Until my stomach ache
When I think about myself.
My folks can make me split my side
I laugh so hard, HA! HA! I nearly died
The tales they tell sound just like lying
They grow the fruit but eat the rind.
Hmm huh! I laugh uhuh huh huh…
Until I start to cry when I think about myself
And my folks and the children.

My fathers sit on benches,
Their flesh count every plank,
The slats leave dents of darkness
Deep in their withered flank.
And they gnarled like broken candles,
All waxed and burned profound.
They say, but sugar, it was our submission
that made your world go round.

There in those pleated faces
I see the auction block
The chains and slavery’s coffles
The whip and lash and stock.

My fathers speak in voices
That shred my fact and sound
They say, but sugar, it was our submission
that made your world go round.

They laugh to conceal their crying,
They shuffle through their dreams
They stepped ’n fetched a country
And wrote the blues in screams.
I understand their meaning,
It could an did derive
From living on the edge of death
They kept my race alive
By wearing the mask! Ha! Ha! Ha! Ha! Ha!


https://www.youtube.com/watch?v=QqYLGZ2iAVk

ახლაც ცოცხლები არიან,სადღაც,შორს
ამ,ბოროტებით სავსე სამყაროდან.

https://www.youtube.com/watch?v=JKq5zIVR8p4



https://www.youtube.com/watch?v=9kWQJzqOZzQ        <3

Two Feet - Love Is A Bitch

თვითონაც არ ვიცი რა მინდა. უბრალოდ გამოჩნდი, მოხვედი , შემოხვედი , ადგილი იპოვე და დარჩი ჩემს ცხოვრებაში.იცი? განსაკუთრებული ხარ . განსხვავებული ხარ ყველლასგან ვისაც ვიცნობ, შენ ის ხარ , ის ვინც ვერასოდეს წარმომედგინა , ვერც ოცნებებში , ვერც რეალობაში , შენს სახეს, შენს პიროვნებას ვერ დავხატავდი. ამოუცნობი ხარ, ყველაზე ამოუხსნელი ამოცანა რაც კი ოდესმე ამომიხსნია, ისეთი იდუმალი ხარ, ძნელად გასაგები, მაგრამ მე მაინც უსიტყვოდ მესმის შენი. არარეალური ხარ , შენნაირები არ არსებობენ, მხოლოდ შენ ხარ და შენც არ ხარ ხანდახან. ახლოს ხარ და მაინც ძალიან შორს ხარ . გიყურებ და სივრცეს ვხედავ , უკიდეგანო, უნაპირო, უსასრულო , აზრებით , სითბოთი სავსე სივრცეს. ეს შენ ხარ , მაგრამ შენ არ ხარ. ძალიან ახლობელი ხარ ჩემთვის და ძალიან უცხო. უზომოდ მიყვარხარ და თან არ ვიცი მიყვარხარ თუ არა . ისეთი რაღაცნაირი ხარ , ისეთი იდუმალი არც კი ვიცი საიდან უნდა წამოვიდე , რომ შენამდე მოვიდე.მე ბევრი რაღაც ვიცი შენზე და თან არაფერი არ ვიცი. ჩემ წინ ზიხარ და თემას ვერ ვპოულობ რაზე გელაპარაკო რომ შენში შემოვიდე, შენ დავინახო, შენ გავიცნო , შენ აგალაპარაკო. ვიწყებთ და ვჩუმდებით , ზოგადი საუბრები და თან კონკრეტული . მე მიყვარს ის მუსიკა რომელსაც შენი ცხოვრება ქმნის, მე ყველას მუსიკა მიყვარს მისიც, ამისიც , ჩემიც , მაგრამ შენი განსაკუთრებით, როცა შენ გისმენ მივფრინავ, ვიძირები, ვიკარგები უსასრულობაში , იდუმალებაში, ლანდებს შორის დავფრინავ და არ მინდა გამოფხიზლება, არ მინდა შენი მუსიკა შეწყდეს, არ მინდა შენ შეწყდე , არც ის მინდა მე შევწყდე, ჩემი მუსიკაც ლამაზია , მაგრამ შენი უფრო იდუმალია. როცა გხედავ ხმა მესმის, შორეული , მუსიკის ხმა, ეს შენი ხმაა შენი სულის იდუმალი ხმა.ამბობენ თვალებით ყველაფრის გაგება შეიძლებაო, რას მეუბნებიან შენი თვალები? როცა მათ ვუყურებ არაფრის დანახვა აგარ მინდა დედამიწაზე, მე მათში ყველაფერს ვხედავ რისი დანახვაც მახარებს



დღიური: ფლორენცია.
ამდენ ადამიანში ისევ მარტო რომ გრძნობ თავს, ვფიქრობ იმის ბრალია რომ ადამიანებმა სახე დავკარგეთ, ის სახე, პიროვნებას რომ ვეძახდით, ახლა კი ფსევდოპიროვნების, მონსტრადქცეული ნიღბებაფარებულები ვჭამთ და ვაციებთ ერთმანეთს. მე კი კვლავაც მკლავს სურვილი სადმე მივუნაპირო, მივეყუდო და დავხუჭო თვალები, თუნდაც რამდენიმე წუთით. ძალიან არ მიყვარს როცა თავს ასე ვგრძნობ: მარტო, უნუგეშოდ, უმიზნოდ, არეულად, ნაცრისფრად, უინტერესოდ, უსარგებლოდ, მარტო, მარტო... არ მიყვარს ეს დღეები, როცა მზე, სინათლე თუ გარეფაქტორები ცხოვრების ლაქებს გამომიფენს ხოლმე და თვალში მთხრის დასანახად!
ფლორენცია 2017-09-18 21:11:13

დღიური: მუხა.
მუხა  გამარჯობათ!
ვფიქრობ  კარგად  ხართ  უფლის  წყალობით  და  ასეც  უნდა  იყოს  მუდამ.
გიგზავნით  ამ მცირე  მოსაკითხს:

მინდოდა, თქვნთვის მომეწერა უფრო რამ კარგი,
უფრო ამაყი, უფრო ნაზი, უფრო მწყაზარი.
მაგრამ ვერ ვნახე, ვერ ვიპოვე, ვერ მოვიძიე ,
მეგობრობაზე უკეთესი ან მის სადარი.
დავალ ქარებთან, მათი სწორი, მათი ამქარი.
ჭექა–ქუხილი,  ელვა,  დარი, დელგმა,  ავდარი,
ზოგჯერ მეც ქარი, მეც გრიგალი,ან უფრო ჩქარი,
სევდით ავსილი,  ძველისძველი  ერთი  ამბარი.

პატივისცემით  ნ ე ქ ტ ა რ ი,
ნექტარი 2017-09-16 21:40:26


დღიური: ნათთია.
ერთი დიდი მოლოდინია ჩვენი მე და შენ .
შენ მდინარე ხარ.
მე მე.
რამდენჯერაც სიღრმეში ჩამოვეშვი, ნაპირზე მაბრუნებ და მეუბნები,
ერთ მდინარეში ორჯერ ვერ შეხვალ.

ერთი დიდი მოლოდინია ჩვენი მე და შენ.
შენ მდინარე ხარ.
ბორგავ.
კალაპოტს იცვლი.
ცდილობ მიზნამდე სწრაფად მიხვიდე.
იმტვრევ ნეკნებს ყველა წაბორძიკებაზე.
მე ისევ მე ვარ.
ისევ ვეშვები სიღრმეში.
ისევ მაბრუნებ.
"ერთ მდინარეში ორჯერ ვერ შეხვალ".

არ შეიძლება ყველაფერი ასე მარტივად დასრულდეს .
ადამიანებს სასწაულების სჯერათ.
მეც ალბათ ბოლოჯერ გადავიწერ პირჯვარს და ბოლოჯერ შემოვცურავ სიღრმეში ერთ დღესაც ბოლო იმედით.
ბოლოჯერ ჩავიგუბებ ფილტვებში ჰაერს.
- ერთ მდინარეში ორჯერ მართლა ვერ შევალ?

"დარჩი.. დარჩი... დააა... რჩიი..."
 
ერთი დიდი მოლოდინია ჩვენი მე და შენ.
ნათთია 2017-09-10 16:09:34

Jane Eyre [Charlotte Bronte]; 

"Where the Northern Ocean, in vast whirls, Boils round the naked, melancholy isles Of farthest Thule; and the Atlantic surge Pours in among the stormy Hebrides."

Nor could I pass unnoticed the suggestion of the bleak shores of Lapland, Siberia, Spitzbergen, Nova Zembla, Iceland, Greenland, with "the vast sweep of the Arctic Zone, and those forlorn regions of dreary space,--that reservoir of frost and snow, where firm fields of ice, the accumulation of centuries of winters, glazed in Alpine heights above heights, surround the pole, and concentre the multiplied rigours of extreme cold." Of these death-white realms I formed an idea of my own: shadowy, like all the half-comprehended notions that float dim through children's brains, but strangely impressive. The words in these introductory pages connected themselves with the succeeding vignettes, and gave significance to the rock standing up alone in a sea of billow and spray; to the broken boat stranded on a desolate coast; to the cold and ghastly moon glancing through bars of cloud at a wreck just sinking.

I cannot tell what sentiment haunted the quite solitary churchyard, with its inscribed headstone; its gate, its two trees, its low horizon, girdled by a broken wall, and its newly-risen crescent, attesting the hour of eventide.

The two ships becalmed on a torpid sea, I believed to be marine phantoms.

The fiend pinning down the thief's pack behind him, I passed over quickly: it was an object of terror.

So was the black horned thing seated aloof on a rock, surveying a distant crowd surrounding a gallows.

Each picture told a story; mysterious often to my undeveloped understanding and imperfect feelings, yet ever profoundly interesting: as interesting as the tales Bessie sometimes narrated on winter evenings, when she chanced to be in good humour; and when, having brought her ironing-table to the nursery hearth, she allowed us to sit about it, and while she got up Mrs. Reed's lace frills, and crimped her nightcap borders, fed our eager attention with passages of love and adventure taken from old fairy tales and other ballads; or (as at a later period I discovered) from the pages of Pamela, and Henry, Earl of Moreland.

With Bewick on my knee, I was then happy: happy at least in my way. I feared nothing but interruption, and that came too soon. The breakfast-room door opened.

"Boh! Madam Mope!" cried the voice of John Reed; then he paused: he found the room apparently empty.

"Where the dickens is she!" he continued. "Lizzy! Georgy! (calling to his sisters) Joan is not here: tell mama she is run out into the rain--bad animal!"

"It is well I drew the curtain," thought I; and I wished fervently he might not discover my hiding-place: nor would John Reed have found it out himself; he was not quick either of vision or conception; but Eliza just put her head in at the door, and said at once -

"She is in the window-seat, to be sure, Jack."

And I came out immediately, for I trembled at the idea of being dragged forth by the said Jack.

"What do you want?" I asked, with awkward diffidence.

"Say, 'What do you want, Master Reed?'" was the answer. "I want you to come here;" and seating himself in an arm-chair, he intimated by a gesture that I was to approach and stand before him.

John Reed was a schoolboy of fourteen years old; four years older than I, for I was but ten: large and stout for his age, with a dingy and unwholesome skin; thick lineaments in a spacious visage, heavy limbs and large extremities. He gorged himself habitually at table, which made him bilious, and gave him a dim and bleared eye and flabby cheeks. He ought now to have been at school; but his mama had taken him home for a month or two, "on account of his delicate health." Mr. Miles, the master, affirmed that he would do very well if he had fewer cakes and sweetmeats sent him from home; but the mother's heart turned from an opinion so harsh, and inclined rather to the more refined idea that John's sallowness was owing to over-application and, perhaps, to pining after home.

John had not much affection for his mother and sisters, and an antipathy to me. He bullied and punished me; not two or three times in the week, nor once or twice in the day, but continually: every nerve I had feared him, and every morsel of flesh in my bones shrank when he came near. There were moments when I was bewildered by the terror he inspired, because I had no appeal whatever against either his menaces or his inflictions; the servants did not like to offend their young master by taking my part against him, and Mrs. Reed was blind and deaf on the subject: she never saw him strike or heard him abuse me, though he did both now and then in her very presence, more frequently, however, behind her back.

Habitually obedient to John, I came up to his chair: he spent some three minutes in thrusting out his tongue at me as far as he could without damaging the roots: I knew he would soon strike, and while dreading the blow, I mused on the disgusting and ugly appearance of him who would presently deal it. I wonder if he read that notion in my face; for, all at once, without speaking, he struck suddenly and strongly. I tottered, and on regaining my equilibrium retired back a step or two from his chair.

"That is for your impudence in answering mama awhile since," said he, "and for your sneaking way of getting behind curtains, and for the look you had in your eyes two minutes since, you rat!"

''Accustomed to John Reed's abuse, I never had an idea of replying to it; my care was how to endure the blow which would certainly follow the insult.

"What were you doing behind the curtain?" he asked.

"I was reading."

"Show the book."

I returned to the window and fetched it thence.

"You have no business to take our books; you are a dependent, mama says; you have no money; your father left you none; you ought to beg, and not to live here with gentlemen's children like us, and eat the same meals we do, and wear clothes at our mama's expense. Now, I'll teach you to rummage my bookshelves: for they ARE mine; all the house belongs to me, or will do in a few years. Go and stand by the door, out of the way of the mirror and the windows."

I did so, not at first aware what was his intention; but when I saw him lift and poise the book and stand in act to hurl it, I instinctively started aside with a cry of alarm: not soon enough, however; the volume was flung, it hit me, and I fell, striking my head against the door and cutting it. The cut bled, the pain was sharp: my terror had passed its climax; other feelings succeeded.

"Wicked and cruel boy!" I said. "You are like a murderer--you are like a slave-driver--you are like the Roman emperors!"

I had read Goldsmith's History of Rome, and had formed my opinion of Nero, Caligula, &c. Also I had drawn parallels in silence, which I never thought thus to have declared aloud.

"What! what!" he cried. "Did she say that to me? Did you hear her, Eliza and Georgiana? Won't I tell mama? but first--"

He ran headlong at me: I felt him grasp my hair and my shoulder: he had closed with a desperate thing. I really saw in him a tyrant, a murderer. I felt a drop or two of blood from my head trickle down my neck, and was sensible of somewhat pungent suffering: these sensations for the time predominated over fear, and I received him in frantic sort. I don't very well know what I did with my hands, but he called me "Rat! Rat!" and bellowed out aloud. Aid was near him: Eliza and Georgiana had run for Mrs. Reed, who was gone upstairs: she now came upon the scene, followed by Bessie and her maid Abbot. We were parted: I heard the words -

"Dear! dear! What a fury to fly at Master John!"

"Did ever anybody see such a picture of passion!"

Then Mrs. Reed subjoined -

"Take her away to the red-room, and lock her in there." Four hands were immediately laid upon me, and I was borne upstairs. 
I resisted all the way: a new thing for me, and a circumstance which greatly strengthened the bad opinion Bessie and Miss Abbot were disposed to entertain of me. The fact is, I was a trifle beside myself; or rather OUT of myself, as the French would say: I was conscious that a moment's mutiny had already rendered me liable to strange penalties, and, like any other rebel slave, I felt resolved, in my desperation, to go all lengths.

"Hold her arms, Miss Abbot: she's like a mad cat."

"For shame! for shame!" cried the lady's-maid. "What shocking conduct, Miss Eyre, to strike a young gentleman, your benefactress's son! Your young master."

"Master! How is he my master? Am I a servant?"

"No; you are less than a servant, for you do nothing for your keep. There, sit down, and think over your wickedness."

They had got me by this time into the apartment indicated by Mrs. Reed, and had thrust me upon a stool: my impulse was to rise from it like a spring; their two pair of hands arrested me instantly.

"If you don't sit still, you must be tied down," said Bessie. "Miss Abbot, lend me your garters; she would break mine directly."

Miss Abbot turned to divest a stout leg of the necessary ligature. This preparation for bonds, and the additional ignominy it inferred, took a little of the excitement out of me.

"Don't take them off," I cried; "I will not stir."

In guarantee whereof, I attached myself to my seat by my hands.

"Mind you don't," said Bessie; and when she had ascertained that I was really subsiding, she loosened her hold of me; then she and Miss Abbot stood with folded arms, looking darkly and doubtfully on my face, as incredulous of my sanity.

"She never did so before," at last said Bessie, turning to the Abigail.

"But it was always in her," was the reply. "I've told Missis often my opinion about the child, and Missis agreed with me. She's an underhand little thing: I never saw a girl of her age with so much cover."

Bessie answered not; but ere long, addressing me, she said--"You ought to be aware, Miss, that you are under obligations to Mrs. Reed: she keeps you: if she were to turn you off, you would have to go to the poorhouse."

I had nothing to say to these words: they were not new to me: my very first recollections of existence included hints of the same kind. This reproach of my dependence had become a vague sing-song in my ear: very painful and crushing, but only half intelligible. Miss Abbot joined in -

"And you ought not to think yourself on an equality with the Misses Reed and Master Reed, because Missis kindly allows you to be brought up with them. They will have a great deal of money, and you will have none: it is your place to be humble, and to try to make yourself agreeable to them."

"What we tell you is for your good," added Bessie, in no harsh voice, "you should try to be useful and pleasant, then, perhaps, you would have a home here; but if you become passionate and rude, Missis will send you away, I am sure."

"Besides," said Miss Abbot, "God will punish her: He might strike her dead in the midst of her tantrums, and then where would she go? Come, Bessie, we will leave her: I wouldn't have her heart for anything. Say your prayers, Miss Eyre, when you are by yourself; for if you don't repent, something bad might be permitted to come down the chimney and fetch you away."

They went, shutting the door, and locking it behind them.

The red-room was a square chamber, very seldom slept in, I might say never, indeed, unless when a chance influx of visitors at Gateshead Hall rendered it necessary to turn to account all the accommodation it contained: yet it was one of the largest and stateliest chambers in the mansion. A bed supported on massive pillars of mahogany, hung with curtains of deep red damask, stood out like a tabernacle in the centre; the two large windows, with their blinds always drawn down, were half shrouded in festoons and falls of similar drapery; the carpet was red; the table at the foot of the bed was covered with a crimson cloth; the walls were a soft fawn colour with a blush of pink in it; the wardrobe, the toilet-table, the chairs were of darkly polished old mahogany. Out of these deep surrounding shades rose high, and glared white, the piled-up mattresses and pillows of the bed, spread with a snowy Marseilles counterpane. Scarcely less prominent was an ample cushioned easy-chair near the head of the bed, also white, with a footstool before it; and looking, as I thought, like a pale throne.

This room was chill, because it seldom had a fire; it was silent, because remote from the nursery and kitchen; solemn, because it was known to be so seldom entered. The house-maid alone came here on Saturdays, to wipe from the mirrors and the furniture a week's quiet dust: and Mrs. Reed herself, at far intervals, visited it to review the contents of a certain secret drawer in the wardrobe, where were stored divers parchments, her jewel-casket, and a miniature of her deceased husband; and in those last words lies the secret of the red-room--the spell which kept it so lonely in spite of its grandeur.

Mr. Reed had been dead nine years: it was in this chamber he breathed his last; here he lay in state; hence his coffin was borne by the undertaker's men; and, since that day, a sense of dreary consecration had guarded it from frequent intrusion.

My seat, to which Bessie and the bitter Miss Abbot had left me riveted, was a low ottoman near the marble chimney-piece; the bed rose before me; to my right hand there was the high, dark wardrobe, with subdued, broken reflections varying the gloss of its panels; to my left were the muffled windows; a great looking-glass between them repeated the vacant majesty of the bed and room. I was not quite sure whether they had locked the door; and when I dared move, I got up and went to see. Alas! yes: no jail was ever more secure. Returning, I had to cross before the looking-glass; my fascinated glance involuntarily explored the depth it revealed. All looked colder and darker in that visionary hollow than in reality: and the strange little figure there gazing at me, with a white face and arms specking the gloom, and glittering eyes of fear moving where all else was still, had the effect of a real spirit: I thought it like one of the tiny phantoms, half fairy, half imp, Bessie's evening stories represented as coming out of lone, ferny dells in moors, and appearing before the eyes of belated travellers. I returned to my stool.

Superstition was with me at that moment; but it was not yet her hour for complete victory: my blood was still warm; the mood of the revolted slave was still bracing me with its bitter vigour; I had to stem a rapid rush of retrospective thought before I quailed to the dismal present.

All John Reed's violent tyrannies, all his sisters' proud indifference, all his mother's aversion, all the servants' partiality, turned up in my disturbed mind like a dark deposit in a turbid well. Why was I always suffering, always browbeaten, always accused, for ever condemned? Why could I never please? Why was it useless to try to win any one's favour? Eliza, who was headstrong and selfish, was respected. Georgiana, who had a spoiled temper, a very acrid spite, a captious and insolent carriage, was universally indulged. Her beauty, her pink cheeks and golden curls, seemed to give delight to all who looked at her, and to purchase indemnity for every fault. John no one thwarted, much less punished; though he twisted the necks of the pigeons, killed the little pea-chicks, set the dogs at the sheep, stripped the hothouse vines of their fruit, and broke the buds off the choicest plants in the conservatory: he called his mother "old girl," too; sometimes reviled her for her dark skin, similar to his own; bluntly disregarded her wishes; not unfrequently tore and spoiled her silk attire; and he was still "her own darling." I dared commit no fault: I strove to fulfil every duty; and I was termed naughty and tiresome, sullen and sneaking, from morning to noon, and from noon to night.

My head still ached and bled with the blow and fall I had received: no one had reproved John for wantonly striking me; and because I had turned against him to avert farther irrational violence, I was loaded with general opprobrium.

"Unjust!--unjust!" said my reason, forced by the agonising stimulus into precocious though transitory power: and Resolve, equally wrought up, instigated some strange expedient to achieve escape from insupportable oppression--as running away, or, if that could not be effected, never eating or drinking more, and letting myself die.

What a consternation of soul was mine that dreary afternoon! How all my brain was in tumult, and all my heart in insurrection! Yet in what darkness, what dense ignorance, was the mental battle fought! I could not answer the ceaseless inward question--WHY I thus suffered; now, at the distance of--I will not say how many years, I see it clearly.

I was a discord in Gateshead Hall: I was like nobody there; I had nothing in harmony with Mrs. Reed or her children, or her chosen vassalage. If they did not love me, in fact, as little did I love them. They were not bound to regard with affection a thing that could not sympathise with one amongst them; a heterogeneous thing, opposed to them in temperament, in capacity, in propensities; a useless thing, incapable of serving their interest, or adding to their pleasure; a noxious thing, cherishing the germs of indignation at their treatment, of contempt of their judgment. I know that had I been a sanguine, brilliant, careless, exacting, handsome, romping child--though equally dependent and friendless--Mrs. Reed would have endured my presence more complacently; her children would have entertained for me more of the cordiality of fellow-feeling; the servants would have been less prone to make me the scapegoat of the nursery.

Daylight began to forsake the red-room; it was past four o'clock, and the beclouded afternoon was tending to drear twilight. I heard the rain still beating continuously on the staircase window, and the wind howling in the grove behind the hall; I grew by degrees cold as a stone, and then my courage sank. My habitual mood of humiliation, self-doubt, forlorn depression, fell damp on the embers of my decaying ire. All said I was wicked, and perhaps I might be so; what thought had I been but just conceiving of starving myself to death? That certainly was a crime: and was I fit to die? Or was the vault under the chancel of Gateshead Church an inviting bourne? In such vault I had been told did Mr. Reed lie buried; and led by this thought to recall his idea, I dwelt on it with gathering dread. I could not remember him; but I knew that he was my own uncle--my mother's brother--that he had taken me when a parentless infant to his house; and that in his last moments he had required a promise of Mrs. Reed that she would rear and maintain me as one of her own children. Mrs. Reed probably considered she had kept this promise; and so she had, I dare say, as well as her nature would permit her; but how could she really like an interloper not of her race, and unconnected with her, after her husband's death, by any tie? It must have been most irksome to find herself bound by a hard-wrung pledge to stand in the stead of a parent to a strange child she could not love, and to see an uncongenial alien permanently intruded on her own family group.

A singular notion dawned upon me. I doubted not--never doubted-- that if Mr. Reed had been alive he would have treated me kindly; and now, as I sat looking at the white bed and overshadowed walls-- occasionally also turning a fascinated eye towards the dimly gleaning mirror--I began to recall what I had heard of dead men, troubled in their graves by the violation of their last wishes, revisiting the earth to punish the perjured and avenge the oppressed; and I thought Mr. Reed's spirit, harassed by the wrongs of his sister's child, might quit its abode--whether in the church vault or in the unknown world of the departed--and rise before me in this chamber. I wiped my tears and hushed my sobs, fearful lest any sign of violent grief might waken a preternatural voice to comfort me, or elicit from the gloom some haloed face, bending over me with strange pity. This idea, consolatory in theory, I felt would be terrible if realised: with all my might I endeavoured to stifle it- -I endeavoured to be firm. Shaking my hair from my eyes, I lifted my head and tried to look boldly round the dark room; at this moment a light gleamed on the wall. Was it, I asked myself, a ray from the moon penetrating some aperture in the blind? No; moonlight was still, and this stirred; while I gazed, it glided up to the ceiling and quivered over my head. I can now conjecture readily that this streak of light was, in all likelihood, a gleam from a lantern carried by some one across the lawn: but then, prepared as my mind was for horror, shaken as my nerves were by agitation, I thought the swift darting beam was a herald of some coming vision from another world. My heart beat thick, my head grew hot; a sound filled my ears, which I deemed the rushing of wings; something seemed near me; I was oppressed, suffocated: endurance broke down; I rushed to the door and shook the lock in desperate effort. Steps came running along the outer passage; the key turned, Bessie and Abbot entered.

"Miss Eyre, are you ill?" said Bessie.

"What a dreadful noise! it went quite through me!" exclaimed Abbot.

"Take me out! Let me go into the nursery!" was my cry.

"What for? Are you hurt? Have you seen something?" again demanded Bessie.

"Oh! I saw a light, and I thought a ghost would come." I had now got hold of Bessie's hand, and she did not snatch it from me.

"She has screamed out on purpose," declared Abbot, in some disgust. "And what a scream! If she had been in great pain one would have excused it, but she only wanted to bring us all here: I know her naughty tricks."

"What is all this?" demanded another voice peremptorily; and Mrs. Reed came along the corridor, her cap flying wide, her gown rustling stormily. "Abbot and Bessie, I believe I gave orders that Jane Eyre should be left in the red-room till I came to her myself."

"Miss Jane screamed so loud, ma'am," pleaded Bessie.

"Let her go," was the only answer. "Loose Bessie's hand, child: you cannot succeed in getting out by these means, be assured. I abhor artifice, particularly in children; it is my duty to show you that tricks will not answer: you will now stay here an hour longer, and it is only on condition of perfect submission and stillness that I shall liberate you then."

"O aunt! have pity! Forgive me! I cannot endure it--let me be punished some other way! I shall be killed if--"

"Silence! This violence is all most repulsive:" and so, no doubt, she felt it. I was a precocious actress in her eyes; she sincerely looked on me as a compound of virulent passions, mean spirit, and dangerous duplicity.

Bessie and Abbot having retreated, Mrs. Reed, impatient of my now frantic anguish and wild sobs, abruptly thrust me back and locked me in, without farther parley. I heard her sweeping away; and soon after she was gone, I suppose I had a species of fit: unconsciousness closed the scene.''

 
          Still I Rise   

You may write me down in history
With your bitter, twisted lies,
You may tread me in the very dirt
But still, like dust, I'll rise.

Does my sassiness upset you?
Why are you beset with gloom?
'Cause I walk like I've got oil wells
Pumping in my living room.

Just like moons and like suns,
With the certainty of tides,
Just like hopes springing high,
Still I'll rise.

Did you want to see me broken?
Bowed head and lowered eyes?
Shoulders falling down like teardrops.
Weakened by my soulful cries.

Does my haughtiness offend you?
Don't you take it awful hard
'Cause I laugh like I've got gold mines
Diggin' in my own back yard.

You may shoot me with your words,
You may cut me with your eyes,
You may kill me with your hatefulness,
But still, like air, I'll rise.

Does my sexiness upset you?
Does it come as a surprise
That I dance like I've got diamonds
At the meeting of my thighs?

Out of the huts of history's shame
I rise
Up from a past that's rooted in pain
I rise
I'm a black ocean, leaping and wide,
Welling and swelling I bear in the tide.
Leaving behind nights of terror and fear
I rise
Into a daybreak that's wondrously clear
I rise
Bringing the gifts that my ancestors gave,
I am the dream and the hope of the slave.
I rise
I rise
I rise.
 
Maya Angelou

ლიკა ჭელიძეს


შენ პოეტური გვარი გაქვს,
ხარ მოყვრის სულის ნაჟური,
მინდა გიმღერო ამრიგად
სიმღერა გარიჟრაჟული.

ვერ დაგივიწყებს-ვინც გნახა
ერთხელ მაინც და დაგლოცა,
დიდხანს სიცოცხლეს შენსას ვსთხოვ
ჩვენს ყველა წმინდა სალოცავს.

მეტი რა გითხრა დობილო,
მკერდს გული გიცემს ქართულად,
ორ ფეხზე შენი ძმობილი
ამაყად წამომართულა.

არ შემიძლია სხვაგვარად,
ხარ სულის ერთი ნაწილი,
მიყვარხარ, როგორც მთის მგოსნის-
ვაჟა-ფშაველას არწივი.


ოთარ რურუა

2017 წელი.
ოთარ რურუა 2017-08-29 19:43:42

დღიური: დევი.
მე რომ გეტრფი,
შენ რომ არა,
გულს მიღონებს წარა-მარა.
კმარა ხვნეშა,
მეყო დარდი,
თითო ჰოზე - თითო არა!
მე უბედურს
შემიყვარდი!
შენ კი მგონი მიმზერ მრუდედ.
არ გინდა და
ვერას ხვდები!
მომკლავს შენი სიჯიუტე.
გვიან, მაგრამ
მაინც მივხვდი,
არ სწორდება მრუდე გზები.
რატომ?
აბა, მე რავიცი,
არ ითვლება მიზეზები!
დევი 2017-08-29 19:43:00

დღიური: ჩაქუჩა.
ჩაქუჩა 2017-08-29 16:38:16

"I don't want to grow up, much. I don't want to go to school." A sudden overwhelming desire to say something more, to say what he really felt, turned him red. "I—I want to stay with you, and be your lover, Mum."
Then with an instinct to improve the situation, he added quickly "I don't want to go to bed to-night, either. I'm simply tired of going to bed, every night."
"Have you had any more nightmares?"
"Only about one. May I leave the door open into your room to-night, Mum?"
"Yes, just a little." Little Jon heaved a sigh of satisfaction.
"What did you see in Glensofantrim?"
"Nothing but beauty, darling."
"What exactly is beauty?"
"What exactly is—Oh! Jon, that's a poser."
"Can I see it, for instance?" His mother got up, and sat beside him. "You do, every day. The sky is beautiful, the stars, and moonlit nights, and then the birds, the flowers, the trees—they're all beautiful. Look out of the window—there's beauty for you, Jon."
"Oh! yes, that's the view. Is that all?"
"All? no. The sea is wonderfully beautiful, and the waves, with their foam flying back."
"Did you rise from it every day, Mum?"
His mother smiled. "Well, we bathed."
Little Jon suddenly reached out and caught her neck in his hands.
"I know," he said mysteriously, "you're it, really, and all the rest is make-believe."
She sighed, laughed, said: "Oh! Jon!"
Little Jon said critically:
"Do you think Bella beautiful, for instance? I hardly do."
"Bella is young; that's something."
"But you look younger, Mum. If you bump against Bella she hurts."
"I don't believe 'Da' was beautiful, when I come to think of it; and Mademoiselle's almost ugly."
"Mademoiselle has a very nice face." "Oh! yes; nice. I love your little rays, Mum."
"Rays?"
Little Jon put his finger to the outer corner of her eye.
"Oh! Those? But they're a sign of age."
"They come when you smile."
"But they usen't to."
"Oh! well, I like them. Do you love me, Mum?"
"I do—I do love you, darling."
"Ever so?"
"Ever so!"
"More than I thought you did?"
"Much—much more."
"Well, so do I; so that makes it even."

[THE FORSYTE SAGA, AWAKENING,VOLUME III.John Galsworthy];

რექვიემი

მე ცუდი ფოტო გადამიღეს,
ერთი,ორი,სამი ან...მეტი!
( შენ რომ გენახა)
ფოტოგრაფმა ყველაფერი კარგად გათვალა...
მან იცოდა.
სახე? თევზები გამუდმებით ცურავდნენ ცრემლში...
ბაგე? არ უნდა გაიღიმოს,ჩაკალით.
სუნთქვა? - ისუნთქოს მხოლოდ,
სადამდეც სამყოფელ ოთახში ჟანგბადი იარსებებს,
ნუ იცხოვრებს,
იარსებოს!
ფოტოგრაფმა "კარგად" აღბეჭდა ურჩხული კადრზე...
დასერეთ!
აწამეთ!
შეუარცხყვეთ!
უგზო გზაზე იდგეს და
გაეყინოს გული,
აისბერგივით!
სხვა ურჩხულები ბედნიერ ყოფაში იყვნენ...
თანამედროვე- გარგანტუასავით,
ან - პანტაგრუელივით,
ჭამდნენ და იცოდნენ სადამდეც უნდა ეჭამათ!
(მეც მსურდა ბედნიერება)
ფოტოგრაფის წინ სისხლისფერი ობიექტი
მიწას მიზიდული უგონოდ ეგდო
(ან სულაც მკვდარი)...
მთელტანდასერილს სისხლი ღვარად ჩამოსდიოდა...
მივიდა ქარი, აზუზუნდა და დაჭრილი მგელივით აღმუვლდა...
ცივი და მთრთოლვარე ხელით ეძება გული,
ვერ ნახა...
ურჩხული სისხლში გულის გარეშე?!
გახადე ტყავი - ეკამათა გონებით ქარი...
მერე კი
სულ მთლად დაფერფლილი გახადა ტყავი
შიგნით რას ხედავს?!
წევს უგონო და მკვდარი ქალი...
ნამარხულევი,
ნაგლოვები,
ნალოცავ ბაგით...
ეგებ და ბოლო აღსარებას ელოდა კრძალვით,
რომ ზიარება იქნებოდა ცასავით კანით...
სხვები ვინ იყვნენ?
ადამის შტოს ნაყოფი სახით
უფლის ნაშობებს
სულ ებრძოდა სატანა ტანით...
ყორღანები კი მოზაიკით მეფობდნენ
მალვით.

ფოტოგრაფმა კარგად გათვალა,
ყოველი კადრი...
უცხო მლოცველი გვამს დაჰყურებს საკუთარს
ცხადლივ!
ასეა,როცა სამართალი სამარხში ჰყვავის!


https://www.youtube.com/watch?v=gGV4hxhxW8o


დღიური: ფლორენცია.
ფიქრისგან დამწვარ უძირო ზეცას,
ფერფლად ქცეული ღრუბელი ფარავს,
და ჩემს ფიქრებში ძველ მოგონებებს,
თითქოს უფუნჯო ნიკალა ხატავს ...


1 2 3 ... 1481 1482 1483

საიტის წევრს ნიკით:  ბარბი ვულოცავთ დაბადების დღეს