დღიურები


დაიწყო ლიტერატურული კონკურსი “მაისის ბლიცი“     * * *     დაწვრილებით ფორუმზე, კონკურსების თემაში http://urakparaki.com/?m=13&Forum=37&Theme=1481&st=120     * * *    
დღიური: არამითი777.
ვინც აპრილს ელის, მათ შორის მეც ვარ,
ნუშის ყვავილის თარგიც გამოვჭერ,
მაინც სხვა არის აპრილის ზეცა,
გადაწერილი ასე სამ-ოთხჯერ...
როცა ნიავი ჰაერს მოსრისავს
და შეუთბება წვიმას ნაბანი,
ო,როგორ მიყვარს ქარის კოცნისგან
ჩაბჟირებული იასამანი...
როცა ფერებში ჩაღვრილ სინაზეს,
გუშინწინდელი სიზმარი მსგავსობს,
როცა დაორთქლილ ფანჯრის მინაზე,
მის სახელს დასწერ,ვინც აღარ გახსოვს,
როდესაც დარდი,ზამთრით გაზრდილი,
იცი,ნუგეშად არსად მისულა,
როცა ვიღაცის კოცნის წადილით,
ტუჩებს ვერ მუწავ დარბაისლურად,
როდესაც გინდა სხეულს გამოცდე
და სული ისევ სანთლად აღანთო,
როცა ბალახი ტერფთან გაკოცებს
ისე,თითქოს სხვას შენთან ღალატობს...
როცა ჭაბუკი ნახევარმთვარე,
გვერდით მწოლს ისე გივსებს ეჭვებით,
და ისე ხუჭავ ცრემლიან თვალებს,
შიშით ეკვრიან თითებს ბეჭდები..
როს ყველაფერი არაფრად გიღირს,
რადგან სიცოცხლე სიკვდილს ათხოვე,
და უხვად სჩუქნი ბედნიერ ღიმილს,
შენი ცუდის და ავის მათხოვრებს..
როცა ისე ხარ სულის ხელადას,
გაატეხინებ სევდის ქარიშხალს,
როდესაც პირველ ცისარტყელასთან,
ბოლო პაემანს მაინც დანიშნავ,
როცა ლივლივი ჩატბორილ ფერთა.
ამოეწობა წამწამს მორევად,
და ცხელი მაჯის ძალუმი ფეთქვა,
ცივ სამაჯურებს ეამბორება,
ო,ისე ველი აპრილის ფერებს,
ისეთი თმენით და აღტაცებით,
როგორც ფარული ღალატის მერე,
შეჰფოფინებენ ცოლებს კაცები...

ზეინაბ მეტრეველი
არამითი777 2019-05-19 18:21:38


Still I Rise
Maya Angelou
You may write me down in history
With your bitter, twisted lies,
You may trod me in the very dirt
But still, like dust, I’ll rise.

Does my sassiness upset you?
Why are you beset with gloom?
‘Cause I walk like I’ve got oil wells
Pumping in my living room.

Just like moons and like suns,
With the certainty of tides,
Just like hopes springing high,
Still I’ll rise.

Did you want to see me broken?
Bowed head and lowered eyes?
Shoulders falling down like teardrops,
Weakened by my soulful cries?

Does my haughtiness offend you?
Don’t you take it awful hard
‘Cause I laugh like I’ve got gold mines
Diggin’ in my own backyard.

You may shoot me with your words,
You may cut me with your eyes,
You may kill me with your hatefulness,
But still, like air, I’ll rise.

Does my sexiness upset you?
Does it come as a surprise
That I dance like I’ve got diamonds
At the meeting of my thighs?

Out of the huts of history’s shame
I rise
Up from a past that’s rooted in pain
I rise
I’m a black ocean, leaping and wide,
Welling and swelling I bear in the tide.

Leaving behind nights of terror and fear
I rise
Into a daybreak that’s wondrously clear
I rise
Bringing the gifts that my ancestors gave,
I am the dream and the hope of the slave.
I rise
I rise
I rise.


"Il y a des gens qui respectent les règles de l'honneur comme on observe les étoiles, de très loin." 
 
Les Misérables
 
Victor Hugo

დღიური: დდ123.
***
ჩვენ გარიყული თაობა ვართ
და არ გვინახავს აფხაზეთი, გაგრა, ბიჭვინთა,
არც სოხუმის ცა დაისობას მზეს რომ იწმინდავს.
ჩვენ იძულებით შებოჭილნი, ჰორიზონტს ვეტრფით
დიდი იმედით, უფროსები რომ არ ჰკარგავენ,
ვერ ელევიან და საფლავშიც წვებიან ასე
ღონემიხდილნი, უნიათოდ და უყველაფროდ.
რომ ვერ დაბრუნდნენ,
საკუთარი ზეცა ვერ ჰპოვეს,
სადაც წარსული, როგორც ქვირვი მოსთქვამს და გოდებს.
არ დაგვრთეს ნება შეგვესუნთქა რიწის მიდამო,
შემოგარენი მთელი სივრცის, ყველა ირაო
რასაც არწივი შეასრლებს სამშობლოს ცის ქვეშ.
საზღვართან ვდგებით, არარასებულ სიმშვიდეს ვიჩენთ
და ვერ ვახერხებთ დაბრუნებას, რაც ჩვენ გვერგება.
წალკოტი მხარე (ასეც თმქულა)
ახლა მეტია, ვიდრე ზეცა ანდა ზღვის გარსი,
ან კიდევ მთები და სიწმინდე კაცობრიობის.
ვეღარ შვძელით და დავმარცხდით განცდებთან ბოლოს.
ჩვენ გარიყული თაობა ვართ და ეპოსიც ლირიკულია.
უმისამართოდ დანთხეული ბოღმით ივსება
სივრცე და სუნთვქა ეჩხირება ყელში აფხაზეთს.
ისე დგას, როგორც მომლოდინე ბავშვი ბაქანზე
და ელოდება რომ უთუოდ გადაარჩენენ.
ჩვენ კი დაკარგულ პათოსს ვუვლით,
ასე ნელა და უმნიშვნელოდ.
რაც არ გვინახავს ჩვენთვის მაინც სასწაულია.
იმედებს ვხედავთ, მერე ვკარგავთ,
რომ აფხაზეთი საქართველოს, კიდის გულია.
იქეთ საზღვარი, შთაბერილი უმოქმედობით
დგას ისე, თითქოს მშვიდად იყოს
და ძილს გაუკრთობს მათ, ვინც ნახეს
ცეცხლის ალში სოხუმის ზეცა.
მაინც გადარჩნენ, სიმწრით სუნქთავენ
ტკივილით, ფიქრით, ნოსტალგიებით.
ჩვენ კი თაობა, იმ ჩამოშლილ ნასაყდრალს ვაგვართ,
რომელსაც სტკივა უმრევლობა და მის კედლებში მცხოვრები ბზარი.
ალბათ იმედი დაგვრჩენია მხოლოდ და მხოლოდ,
რომ დავბრუნდებით უსათუოდ,
აფხაზეთს მერე სისხლის ღვარს შევწმენდთ,
ჩვენი გმირების, ჩვენი სულის ნაწილაკების.
თვითონ კი ისიც დედის მსგავასად ჩგვიკრავს გულში
და იმედებიც გამართლდება ბოლოს და ბოლოს.

დდ123 2019-05-07 17:05:00

წუხელის მინდოდა სიკვდილი,
ცა იყო შორი და ყვითელი.
ნისლები ჩამოდგნენ ტყისპირად,
ტყისპირად ყვაოდა ცირცელი.
ბღავიან საფლავთა ლანდები,
ლანდები შავი და მწუხარნი.
ვირწევი,ვდგები და ვვარდები,
უქაროდ...
უქაროდ...
უქაროდ...
ვერ შევძელ წუხელის სიკვდილი,
ფოთოლზე ცვარივით ვირწევი,
ბინდს იქით ზარნაშო იკივლებს,
ზარნაშო თოვლივით შიშველი...

ტარიელ ხარხელაური

“ფიქრს შეუძლია ყველაფერს მისწვდეს,
მაგრამ ვერაფერს ვერ შეცვლის იგი
და ახლაც მთვარეს მგელივით მისდევს,
როგორც მთებს აქეთ, ისე მთებს იქით.

მე ჩემი წილი ყვითელი მთვარე
ჩამოვაფარე ფანჯრებს ფარდებად...
და ისევ რაღაც იწყება გარეთ,
ოთახში ისევ რაღაც მთავრდება.“

ოთარ ჭილაძე






დღიური: ემილი1999.
https://youtu.be/-XB7aftz6zY
ემილი1999 2019-04-19 10:57:35

ასულებო,
საუფლოში ასულებო,
ნინა, ანა,
ვინ გიმღერათ
იავნანა?

ნინო ნეკერიშვილს და ანა ლაშხელს.

იმეორე უსასრულოდ, სანამ არ გაიაზრებ: ,,არ მჭირდება ის, ვისაც არ ვჭირდები მე".

გურამ დოჩანაშვილი


2019 წლის მარტის „ბლიც–კონკურსზე“ წარდგენილი ლექსები, რომლებიც აპრილში გადავთარგმნე რუსულად.

Леван Лория

«Диоген ходил по городу со свечкой и говорил – « Ищу человека»

Эй, Диоген,
Где ходишь?
Ищу, говоришь,
Что ищешь, Диоген?
Увидев ребёнка с пригоршни пившего воду –
Выбросил чарку.
Другой ребёнок наложил зёрна чечевицы
на хлеб – ты избавился от котелка,
Твоя чарка теперь руки,
А котелком стала
Ладонь.
Встретил бездомного – покинул дом,
И твоим домом стала глиняная бочка,
Потом дети разбили её,
Город собрал сумму,
Купил новую,
Так как этот город тем и был знатен,
Что ты живёшь
В этом городе.
Посмотри Диоген, как сверкает солнце,
Но кто это,
Затмевает солнце,
Отодвигаешь в сторону Македонского,
Отошёл властелин мира
От более великого и
И ты впустил в себя солнце,
Воссиял как солнце,
И всё же ходишь со свечкой в руке ….
Что ищешь, Диоген?
Говоришь другую свечку,
Человека, существо о двух ногах, без крыльев,
И всё таки сверкающего как солнце.
Ищи, Диоген, не задерживай дыхания,
Ищи, Диоген, бесконечно,
Пока люди
Не перевелись как динозавры –
Ищи, Диоген ….

ლევან ლორია
  ,,დიოგენე დადიოდა ქალაქში სანთლით და ამბობდა — „ვეძებ ადამიანს“.

ჰეი, დიოგენე
სად დადიხარ? 
ვეძებო ამბობ,
რას ეძებ,  დიოგენე?
ბავშვი დაინახე, პეშვით წყალს რომ სვამდა - 
თასი  გადააგდე.
სხვა ბავშვს ოსპის მარცვლები,
პურზე დაეწყო -  ჯამიც მოიშორე.
შენი თასი ახლა ხელებია,
ხოლო  ჯამი გახდა
ხელისგული.
უსახკლარო შეგხვდა - სახლი მიატოვე
და შენი სახლი თიხის  კასრი  გახდა.
მერე ბავშვებმა დაგიმტვრიეს,
ქალაქმა თანხა შეაგროვა
ახალი გიყიდა,
რადგან ამ ქალაქს იმით იცნობდნენ, 
რომ  შენ ცხოვრობდი
ამ ქალაქში.
შეხედე  დიოგენე, მზე როგორ კაშკაშებს,
ვინ არის,
მზეს გიჩრდილავს,
გვერდით წევ  მაკედონელს,
მსოფლიოს ბრძანებელი გაგეცალა,
უფრო დიდს და
მზე შენში  შემოუშვი,
მზესავით  ანათდი,
და მაინც  დადიხარ სანთლით ხელში...
რას ეძებ დიოგენე?
ამბობ, რომ სხვა  სანთელს,
ადამიანს,  ორფეხა არსებას ფრთების გარეშე
და მაინც მზესავით  მოჩახჩახეს.
ეძებე დიოგენე,  სუნთქვა არ შეაჩერო,
ეძებე დიოგენე უსასრულოდ,
სანამ  ადამიანები
დინოზავრებივით გადაშენდნენ - 
ეძებე, დიოგენე...

––
Георгий Бегиашвили

Спас утренний настрой от солнечных лучей,
От аляповатого лица убрал я мрачный взор,
Из окна гляжу с удивлением, как мчатся
На горизонте золотистые солдаты …

Вчера я выпил истину …
Ужасна!
Но крепка, в секунду подкосила …
Мечтаю о детстве, дабы так сильно не болела
Реальность и рядом шагающая утопия …

გიორგი ბეგიაშვილი

-- გადავარჩინე დილის განწყობა მზის სხივებისგან,
ატრეტილ სახეს მოვაშორე უჟმური მზერა,
ფანჯრიდან ვუმზერ გაკვირვებით როგორ მოქრიან
ჰორიზონტზე ოქროსფერი ჯარისკაცები...

გუშინ დავლიე ჭეშმარიტება...
საზიზღრობაა!
თუმცა ძლიერი,წამსვე მომცელა...
ბავშვობას ვნატრობ ასე ძალიან აღარ მტკიოდეს
რეალობა და გვერდით მოსიარულე უტოპია....

---
Лела Мгеладзе

Воспоминания ? 

Как необычно меняет облик в это время окружение.

Небо чистоплотностью подражает скатерти,
Рукой матери разглаженной на круглом столе,
По середине реет солнце желтизной,
Пускает пар как яйцом намазанный хачапури.

Ветерок лениво и растерянно скитается в зелёных листьях
И будто от чувства сожаления трепещет,
Может повествует платану те истории,
Которые я мимоходом рассказала матери.

Белое облако окутано в таящих лучах заходящего солнца,
Похоже на созревшее кукурузное поле,
Ветер волнует,
Время от времени в её недрах сверкает отцовская седина,
Сперва соберёт лучи-початки,
И на западе засыплет в закрома,
Позже новую луну-косу поймает
И  колосья соломы звёздами
Рассыплет на небе, до завязывания снопов.

Летний ручеёк несмелый и беспомощный,
Как на детские воспоминания,
Облокачивается на разноцветные камушки
И так продвигается к матери морю,
Будто ищет, с её груди
Навсегда отринутым течениям, вечное пристанище.

Неужто, когда нибудь сливается с родителем,
Или здесь, или во владении белых облаков,
Превратившись в пар?


ლელა მგელაძე

მონატრება

რა უჩვეულოდ იცვლის სახეს  ამ დროს გარემო:

ცა სისუფთავით სუფრას ბაძავს,
დედის ხელით მრგვალ მაგიდაზე გადატკეცილს,
მის შუაგულში მზე ყვითლად ღვივის,
კვერცხწასმული ხაჭაპურივით სდის ოხშივარი.

ნიავი ზანტად, დაბნეულად დაეხეტება მწვანე ფოთლებში
და სინანულის განცდით თრთის, თითქოს.
იმ ამბებს თუ დაწვრილებით უყვება ჭადარს,
მე რომ ზერელედ ვუამბე, თვეობით უნახავ დედას.

თეთრი ღრუბელი, ჩამავალი მზის მდნარ სხივებში
ამოვლებული,
სიმინდის მწიფე ყანას მიაგავს.
ქარი აღელვებს,
დროდადრო კი  მის წიაღში მამის ჭაღარა გამოკრთება,
ჯერ შეაგროვებს სხივებს-ტაროებს
და დასავლეთში - ბეღელში შეყრის.
მოგვიანებით ახალ მთვარეს - ნამგალს დაიჭერს
და ჩალის კონებს ვარსკვლავებად
მოაპნევს ცაზე, ზვინის შეკვრამდე.

ზაფხულის ღელე, უსუსური, გაუბედავი,
როგორც ბავშვობის მოგონებებს
ეყრდნობა კენჭებს, ნაირფერადებს
და დედაზღვისკენ ისე მიიწევს,
თითქოს ეძებდეს მისი მკერდიდან
სამუდამოდ მოწყვეტილი დინებების მუდმივ სამყოფელს.

ნეტავ, ოდესმე შეერთვის მშობელს,
ან აქ, ან ზემოთ, თეთრი ღრუბლების საუფლოში,
ორთქლად ქცეული?

გიშვებ...
სამყარო დიდი არის,
კი არ გაშინებ -გიშვებ ,
რომ იშვე შენ ხელახლა ცის ქვეშ და მზის ქვეშ.
ხელს კი არ გიშვერ ,
გიშვებ - მეთქი,
ღამის სიგიშრე ტბები დამიშრა,
ცრემლიც არ მაქვს -
უცრემლოდ გიშვებ
მიყვარხარ მთელი ამოსუნთქვით, ჩასუნთქვით,
შიშველ ტკივილით, ძილში, ღვიძილში
და მე გიშვებ
იმ შენ ერთადერთ გზაზე ,
ვიწრო გზაზე
და ეს კი ნიშნავს
რომ შენს საკუთარ სიღრმეში და წიაღში გიშვებ.
სახლში დაბრუნდა ღვთისმშობელი გოლგოთის მერე,
ჯვარცმის საღამო მიიწურა და ალბათ ნივთებს
(რაზეც ნაკლებად საუბრობენ, ფიქრობენ , წერენ)
ადგილს უცვლიდა , ალაგებდა და წმენდდა იმ დღეს.
ათი მცნებით ვართ აკრძალულნი ,
ათი უძირო
უკიდეგანო უფსკრული წევს ჩვენს შორის
შიშებს, ათასგვარს აღძრავს იგი ჩვენში
- უღრმესს, უმძიმესს,
და ამიტომაც სხვა რა გზაა - მე სახლში გიშვებ
ბედნიერება ცრურწმენაა ,
ნუ ჩაეფლობი ამ ძველ ჭაობში,
ნუ კითხულობ მის მაცდურ ნიშნებს,
ეს მე კი არა - სიყვარულის შეუძლებლობა
თავის ვეება მოქნეული ფრთებიდან გიშვებს!
გფარავდეს თვითონ ღვთისმშობელი და ასეც იზამს
ჩემი ჩარევის , ხვეწნისა და თხოვნის გარეშე ,
სადმე შევხვდებით სიკვდილამდე ცხადში ან სიზმრად
და ჩავიხედავთ ერთმანეთის დამშრალ თვალებში.
რატი ამაღლობელი

https://m.youtube.com/watch?v=Ep_90pbhroA&feature=share

მოუხერხებლად გათენებული დილა ჩანს ფანჯარაში .

    ცხელ ჩაიში  გაჭრილ მზეს ვწურავ და ხელისგულებს ფინჯანზე შეხებით ვითბობ.

(ყოველთვის დაულეველი მრჩება.)

    ღრუბლებში გაცრილი  სხივებია გაბნეული  ირგვლივ.

შენს სახეზე,თვალების ქვევით ამოსულ ხორბლის მარცვლებს ვადარებ მათ.

    ვიცი,არცერთი  შემოდგომა გიყვარს ,ამ დროს ხომ ტოტებზე შებმულ ფერადნაჭრებიან ხეებს ფოთლები ცვივათ ...
  გვტკივა თანაბრად ყველა სინათლენაკლული დღე,მათში შეკეტილმა, ნეშომპალად თვალებგადაქცეულმა ადამიანებმა გვაიძულეს შეგვეყვარებინა ტკივილი,თავიანთი თავის მაგივრად ..

მითხარი,მათთვის გაცემულ სითბოს იგივე დოზით ვერასდროს დაიბრუნებო ..

  ზედმეტია,სხვა მნიშვნელობა  გამოვუგონოთ  უერთმანეთობას .

  ჩავაქროთ გარეთ ანთებული  ყველა თვალისმომჭრელი შუქი და თეთრი სიბრმავით  ბოლო მოვუღოთ სხვის მოგონილ ნორმებს.

    ნოემბერი დაეტყო ამინდს.

შემო ჩემთან
 
მყუდროა ჩემი ერთფანჯრიანი ოთახი ,ისეთი მყუდრო,რომ  შემოსული წასასვლელად ვერანაირ მიზეზს მოიფიქრებს.
  მინდა ,უბრალო  სიტყვებით ვისაუბროთ ციცინათელასფერ კედლებში,რომ ცოტა ხნით მაინც დავივიწყოთ ის,რაც ისე არ ხდება,როგორც ჩვენ გვინდა.

გამოვიგონოთ ახალი,უმტკივნეულო შემოდგომა.
..............
ახლა გარეთ რომ გახვიდე,რომ იყოს ყველაზე ცივი და სველი წვიმა,შენ კი არ შეგცივდება ან დასველდები,ამინდი  გა-შენ-ნაირდება.

ჩვენ შეგვიძლია შევიკედლოთ ბეღურები.


დღიური: კორი.
არ უნდა ათამამებდეს ადამიანს სხვისი შეცდომები.

        ა.კ
კორი 2019-03-28 20:18:33



დღიური: taoskareli.
ათი წელი გასულა ..
taoskareli 2019-03-06 10:12:50

დღიური: taoskareli.
ათი წელი გასულა ..
taoskareli 2019-03-06 10:11:50

დღიური: ელისა მონე.
“რა გითხრა,
მეტს იტევს შენზე ჩაფიქრება, მეტს,
ვიდრე ზოგადად ფიქრებს ევალებათ. თოვს,
თოვლის ტიტრები, ხმები, გრაფიკები, მეც
მექაჩებიან უცნობ მწვერვალებთან. გთხოვ,
გადავიფიქროთ მთვარე და ნაგანი, დღეს
ალუზიაა ჩურჩული ქარებთან. თოვს!
ჩვენთვის თოვლია განხილვის საგანი -
ჩვენივე არყოფნის გაუტკივარება.”

გ. ჯ.
ელისა მონე 2019-03-03 15:48:47

"მზე სიყვარულისა "


დაშაქრული დრო
(ამონარიდი მომავლის წიგნიდან)


ბებიაჩემი გამახსენდა ... თუცა , ის სულ არის ჩემს მეხსიერებაში ..თავისი დარიგებით და სითბოთი და მზრუნველობით დამყვება..
ისევ მგონია, რომ დილით გაღვიძებულს ,ისევ დამხვდება მისი ახლად მოწველილი ნახევრად დაორთქლილი ფინჯანიანი რძე . რძეში ჩაწოლილი ბრინჯი, რომელსაც ოქროსფერი კარაქი ეფერება ზევიდან,

..ახლაც ჩამესმის გულის სიღრმიდან წამოსული სითბოთი და სიყვარულით სავსე სიტყვები...
- რა ადრე გაიღვიძეთ ბავშვები .. სად გეჩქარებათ?!

არადა თითქმის შუადღე იქნებოდა ..არანაკლებ თორმეტი საათისა თვითონ უკვე საქმისაგან დაღლილი.. აი ახლაც ბოსტნიდან დაბრუნდა ..პირამდე სავსე კალათით.

- მე კი სად მეჩქარება მართლაც...ან ახლა, რამ გამახსენა ??
--ხო სიჩქარემ ..

- სამსახურიდან დაბრუნებული ჩემი ქმარი მეკითხება რით გავუმასპინძლდები ?
მე მხრებს ვიჩეჩავ .. - და უპასუხოდ შევდივარ სამზარეულოში.
მოფუსფუსე ჩემს თავს ვეკითხები - რა გავამზადო?!!
როცა გამზადებულ მაგიდაზე კიდევ ერთი სადილით გამზადებული თეფში უნდა დამედო აღმოჩნდა, რომ დასადები ადგილი აღარაა...-

-- რით გაგიმასპინძლდეთ ახლა , რა მაქვს თქვენი მოსაწონი?? ჩამესმა ბებოს ხმა!!!
არაცნობიეში არსებულმა ფიქრებმა ამოტივტივება დაიწყო...

... მერე მაგიდა აივსო : ხაჭაპურით, მჟავე ბოსტნეულის ასორტით , ..მსხვილ-მსხვილ ნაჭრებად ჩამწკრივებული ახლად ამოყვანილი ჯერაც უმარილო ყველით, ზამთრისათვის გამზადებული ბოსტნეულის ქილები ადრიანად წმოსკუპდნენ მაგიდაზე .. ცხარე ტყემალი საპატიო ადგილს იკავებდა და ზემოდან გადმოჰყურებდა ტაფაზე დაბრაწულ კარტოფილს....

ახლად დაკრეფილი მწვანილი წამოწოლილიყო ბებოს ხელით გამომცხვარ ლავაშის გვერდით , რომელსაც ჯერ კიდევ ორთქლი ასდიოდა და აგრილებდა თვისი ცივი წვეთებით.
პაპა სუფრას გადახედავდა და შეიტანდა წუნს !!!
- რა დაგავიწყდა თუ იცი ? მიმართავდა ბებიას
ბებიაც საგონებელში მიეცემოდა ..
-აა წიწაკა ახლავე მოგიტან!!
-არა, რად მინდა მწარე წიწაკა თუ მინდა მე თვითონ ავიღებ და იქვე ახლოს ჩამოკიდებულ წიწაკის ასხმას ერთს ჩამოაცლიდა
- კარგია გამახსენა!! თვალს ჩაგვიკრავდა შვილიშვილებს,
- აბა რა დამავიწყდა არ ჩერდებოდა ბებია და ხან რას გაიხსენებდა და ხან რას !!!
მერე პაპა თავისი მარნიდან ცივ - ალუბლისფერ ღვინოს მზის შუქზე გამოიტანდა გრაფინით და მზეზე გახედავდა ... ჯადოსნური სითხე ხარ ...დალოცვილო ...ლოცავდა და სათითაო ჭიქას პირამდე გვივსებდა
-სანამ ბებია დაბრუნდა სწრაფად დალიეთო გვეტყოდა..
- არ გრცხვენია ახლა კაცო შენ ?? თავზე წამომდგარი ბებია ყელში აჩერებდა ცხელ ზაფხულში ცივად მორაკრაკე " არაამქვეყნიურ სითხეს"
- პაპაც არ დააყოვნებდა და ყოველთვის ერთსა და იმავე პასუხს სცემდა
- შენ რა გგონია რა დაამახსოვრდებათ ამათ ჩემგან???
- რაა ???კითხვითვე პასუხობდა ბებია !!
-რა და სწორედ ეს .. გემრიელი გამასპინძლება და ერთი ჭიქა ღვინო !!!
ბებია გაიცინებდა ხელს ჩაიქნევდა
-შენც მაგათი ჭკუისა ხარ რაა !!! მეტი არ მოგვეთხოვება ..
მერე ჩვენი კისკისი და ჭრიამული დიდხანს ისმოდა ეზოდან ...ის ერთი ჭიქა ღვინო, მართლაც ჯადოსნური ზღაპრის ქვეყანაში გვამოგზაურებდა..

--ნინო რა აკლია ახლა სუფრას? ზღაპრიდან რეალობაში გამომიძახა - სამზარეულოში შემოსულმა ჩემმა ქმარმა !!!
- ფიქრი დავიწყე მართალაც რა გამომრჩა ნეტავი???

კარადიდან მაგიდაზე თვითონ გადმოსკუპდა ღვინის ბოთლი!!!

მზე სიყვარულისა



1 2 3 ... 1475 1476 1477