დღიურები


ლიტერატურისა და ხელოვნების კონკურსის “თბილისი“     * * *     დაწვრილებით ლიტ-მოვლენაში     * * *     ლიტერატურული კონკურსი “ლილე 2017“     * * *     დაწვრილებით ფორუმზე, კონკურსების თემაში
დღიური: ფლორენცია.
II ნაწილი

-***
- ვალოდ, დაგენაცვლოს დედა, საზედაშე ქოთანი მომირბენინე!
ვალოდასთვის დედის სიტყვა და გაგონება ერთი იყო. ქოთანი ფიცრული საკუჭნაოდან გამოურბენინა დედას. შემდეგ სამფეხაზე დაჯდა, მიუცუცქდა და უყურებდა, როგორ ნაზად და სათუთად ავსებდა ჭურჭელს ერბოთი. ჭურჭელზე ჯვრის დამღა იყო გამოსახული.
- დე, ვისთვინ გინდა ერბო?
- ზედაშეზე უნდა ავიტანოთ, დედაგენაცვალოს.
- ეგ რაა დე?
- ეგ ის ადგილია, სადაც თქვენი გვარის ფუძეა. მანდ ღრმადაა დაფლული ის ქვევრი, სადაც მამაშენის წინაპარი  საბარძიმო ღვინოს აყენებდა. მაგ სახლიდან წამოვიდა თქვენი გვარი. შენს ფუძეს კი პატივი უნდა სცე.
- სადაა ჩვენი ფუძე დე?
- აი, ახლა რომ წავალთ ნახავ, კოპალაზე, სასაფლაო რომ არის იმის ოდნავ ზემოდან. დაიხსომე და ეს ჩვეულება არ მოიშალო.
დედამ შვილს ცხიმიანი ხელი ცხვირზა მოუსვა, მკლავით მოიწია თავისკენ და მაგრად ჩაეხუტა. ვალოდასაც, ძმებისგან განსხვავებით ძალიან უყვარდა მოფერება და მის მკლავებში, დედის თმებში ცხვირჩარგული გაიტრუნა. მისი ნეტარება მამის მჭექარე ხმამ დაარღვია.

***
ქარხნის ეზოში , ორბორბალაში, მზესუმზირის თავთავებში ჩაფლული ვალოდია იხსენებდა ტკბილ და ნათელ დროს, როცა დედა ელო ცოცხალი იყო. „ეეეჰ, რა ბედნიერი იყავ ვალოდ მაშინ?! _ ეუბნებოდა საკუთარ თავს გულში, გონებაში, მარტოსული, ნახევრად ტიტველი ბალღი.
იმ შვლის ცხოვრებას ამსგავსებდა ვალოდა თავის ცხოვრებას, დედა რომ უკითხავდა. რამდენ რამეს ასწავლიდა დედა. მისი თვინიერების გამო, უფრო მეტი და უფრო მჭიდრო კავშირი ჰქონდა დედასთან, სულ თვალებში შესციცინებდა , უყვარდა და აღმერთებდა. სანამ დედა ცოცხალი იყო, თავისი გარდაცვლილი დის, შავთვალება ქეთოს თეთრი ძაფისგან მოქსოვილ პაწაწინა ფაჩუჩებს სულ გულით დაატარებდა. ახლა ისიც აღარ აქვს.
დაღლილს, გაოგნებულსა და ფიქრებში გართულ ვალოდას, მალე ჩაეძინა. ჯერ სექტემბერი იდგა და ძალიან არ ციოდა, თუმც კახეთის გრილი ღამეებისათვის საკმაოზე მეტად თალხად იყო „გამოწყობილი“ ვალოდა. მას მომავალზე არ უფიქრია, ალბათ ან ასაკის და ან კი დაღლილობის გამო.
მეორე დილით, ქარხნის დირექტორი სამსახურში რომ მივიდა, მოზრდილ ორთვალაში რაღაც უცნაური შენიშნა, რომ მიუახლოვდა, მის გაოცებას საზღვარი არ ჰქონდა. ბავშვს ჯერ კიდევ ეძინა და დაენანა გაღვიძება.
ბადრი 40 წელს გადაცილებული, ახოვანი, ქიზიყური სქელ-ულვაშით დამშვენებული კაცი იყო. 4 შვილის მამა კაცთმოყვარეობითა და მიმტევებლობით გამოირჩეოდა. მირიანაშვილი იყო გვარად. ანაგიდან ფეხით დადიოდა . შუბლზე ოფლი მოიწმინდა ხელსახოცით და იქვე კიბეზე ჩამოჯდა.
არაფერი სჯობდა ამ ბალღის ყურებას: ოქროს ქოჩორი კულულებად ედო პატარა თავზე, ზაფხულის მერე ოდნავ გაშავებულ ხელ-ფეხზე ეტყობოდა რომ ბუნებრივი ფერი სულ სხვა იყო მისი. წითელი ტუჩ-ლოყა ისე უბრწყინავდა, რომ არა მისი ტანსაცმელი , მოთხვრილი ხელ-პირი და საწყალობლად შუბლისკენ აზიდული წარბები, ზღაპრულ უფლისწულს მოგაგონებდათ.
ბადრის კარგა ხანი მოუწია ლოდინი, სანამ ვალოდას გაეღვიძებოდა. გაღვიძებითაც ანგელოზივით გაიღვიძა: წყნარად გაახილა თვალები და არც კი შემცბარა, როცა უჩვეულო გარემო დაიინახა.
ბადრი ფრთხილად მიუახლოვდა, არ დავაფრთხოვო, თუმც ვალოდა დაფრთხობას სულაც არ ფიქრობდა. წამოჯდა, მიესალმა და ბოდიში მოუხადა მათი ორთვალა რომ დაიკავა.
ბადრის ამაზე მოულოდნელი რეაქცია ჰქონდა: მადლობასა და ბოდიშს წესით ასე არ უნდა ემოქმედა ადამიანზე, მას კი, როცა ვალოდას თაფლისფერ-მომწვანო, ალალად მოციმციმე თვალები დაინახა, ამ გულწრფელ ბოდიშზე გული აუჩუყდა და ცრემლები წასცვივდა.
-შე შობელძაღლო! აქ რა გინდოდა ჰა?- ყელზე მომდგარი ბურთის უკან ჩაგორება სცადა ბადრიმ, თუმც ამაოდ და ამ ახოვან კეთილ კაცს თვალებზე დაუმორჩილებელი წყლის ნაკადი აეფარა.
ვალოდას ცოტა ხანი დასჭირდა რომ თავი მოეყარა ყველაფერ იმისათვის რაც მას ბოლოს გადახდა და შემდეგ კი გაუჩერებლივ ჩაურაკრაკა თავისი ისტორია, ისე, თითქოს თავადაც ვერ ხვდება საკუთარ უბედურებასო.
რომ დაამთავრა, ბადრის მუჭები შეეკრა და ტუჩებს იჭამდა სიმწრისგან.
-ლამარა - დაუძახა ჩათქვირულსა და უჩვეულოდ დიდძუძუებიან ქალბატონს, რომელიც ქაქანით მობაჯბაჯდა მასთან.
- აი ამ ბალღს ხომ ხედავ?
- ვხედამ მა რა!
- წაიყვანეთ, დაბანეთ, დაასუფთავეთ, ამასობაში თამაზი გაუშვი ჩემებთან და ჩემი ბიჭების ნაქონი პერანგი, შარვალი და ფეხსაცმელი მოატანინე. შემდეგ წაიყვანე გუგულას სასადილოში და კარგად დააპურეთ, გაიგე?
- გავიგე გენაცვალე, მა რა!
ლამარა კეთილი ქალი აღმოჩნდა. ძალდაუტანებელი თავაზიანობითა და მზრუნველობით მოეპრყო ვალოდას.
ბადრიმ სასადილოს კარი რომ შეაღო, ოქროსთმიანი მზეჭაბუკივით ბალღის თავზე აციმციმებულმა მზის ათინათებმა მოსჭრა თვალი.
- კაი ხნის დასაბანი იქნებოდა (ყურში ჩასჩურჩულა ლამარამ).
- ხომ სწორად ვიფიქრე, ნაღდი ვაქირელი იქნებათქო. იქ არიან ასეთი ოქროსთმიანი ბალღები!_ჩაილაპარაკა კმაყოფილმა ბადრიმ.
იმ დღიდან ვალოდამ ისევ ადამიანად იგრძნო თავი, მაგრამ უკვე არა ბავშვად. ბადრიმ შეიყვარა და შეისისხლხორცა უბედური ობოლი, ამას იმანაც შეუწყო ხელი რომ ვალოდა ძალიან შრომისმოყვარე, გამრჯე, გონიერი და კეთილსინდისიერი აღმოჩნდა.
ყველაფერი აინტერესებდა.
- შეგირდად უნდა აგიყვანო ვალოდ - უთხრა ბადრიმ. ხელი ჩამოართვეს და შეთანხმდნენ, ყოველ კვირა 5 მანეთს გადაგიხდიო.- მისცა პირობა დირექტორმა.ეს რომ გაიგო, სიხარულისაგან თვალები უფრო გაუბრწყინდა და ლოყები უფრო აუღაჟღაჟდა _ მას 5 მანეთი ცხოვრებაში არ ენაახა.
ის საღამო ვალოდამ ქარხნის დარაჯის ოთახში გაათია.
ბადრის შაბათ-კვირობით თავისთანაც მიჰყავდა. ყოველდღეც წაიყვანდა, რომ არა გზა, ფიქრობდა, ფეხით სიარულით ძალიან დაიღლება და ცოდოაო.

პირველი ორი კვირის შემდეგ. ვალოდამ გამოართვა თუმანი და გააფრთხილა, ამ შაბათს მამა მინდა მოვინახულოვო. ბადრი გააკვირვა მისმა გადაწყვეტილებამ, თუმც ხელი არ შეუშლია. მძღოლს გააყოლა.
ვალოდამ ვაქირისა და ანაგის გასაყართან ჩამოასმევინა თავი მძღოლს. ნელა აუყვა სახლისაკენ გზას.
ღობის ბოლოში ისმოდა მაშოსა და შაქროს არშიყი და მასხარაობა.
მამის ხმა რომ გაიგონა, თვალიდან ცრემლი წასცვივდა. გაიქცა, შეაღო ალაყაფის კარი და გაექანა მისკენ.
- ოჰ, შე მამაძაღლო, როგორ გაზრდილხარ!
- მამი, როგორ მომენატრე!
- კაი, ნუ იცინგლები, უკვე დიდი კაცი ხარ, რაღა დროს ტირილია!_ კმაყოფილი სახით გაუბრაზდა შაქრო. მასსაც უხაროდა გულში შვილის ნახვა, იმას შიშობდა მაშო არ გავაწყროვო.
- სად იყავ შვილო, აბა რა ქენი?
- აგერ მამი თუმანი...
- ოოო, ხომ არ მაიპარე , მითხარ, არ დამიმალო იცოდე?!
- არა მამი, არ მიცნობ, ლეღვი და ქლიავი რომ ქლიავია, ის არ მამიპარავ არასოდეს!
- უხ, შე შობელძაღლო, ყოჩაღ, შენ აღარა ხუმრობ განა!_ დაუყვავა მამამ.
მაშოც ერთიანად დაშაქრდა და დატკბა. მისი თუმანი უცებ გაქრა, ისე მარდად შეინახა მაშომ.
- ბოზო, ბოზო, გაოხრებულო, ბოზო, ...._ ღობის იქიდან პატარა ბავშვების ხმა გაისმა. 5 ჩამოძონძილი ბავშვი ეზოში ქვებს ისროდა და მთელს ხმაზე გაჰყვიროდა.
გაცოფებული შაქრო გაენთო გარეთ და უზარმაზარი კავით დაერიათ. ბავშვებიც მიმოიფანტნენ.
ვალოდას გაუკვირდა, თუმც მის შეკიკითხვაზე, თუ რა უნდოდათ ბავშვებს, მამამისმა ზერელედ უპასუხა, ვიღაც გადარეულები არიანო.
- მამა, უნდა წავიდე;
- რა გეჩქარება შვილო, იყავ პაწა ხანი!
- ეჩქარება ბალღს, ნუ შეაყოვნებ - ვალოდას გამოესარჩლა მაშო.
- მამი, ერთი სათხოვარი მაქვს, ზედაშეს ქოთანში იქნებ ერბო ჩამიდოთ, საზედაშე ღვინო ჩამისხა დოქში და სანთლისთვის ხურდა მომცე.
- გადაირია მგონი ეს ბალღი! _ გახელდა მაშო - რეეფსა თხოულობს?!
- დედამ მითხრა, თქვენი ფუძე არ უნდა დაივიწყოთო, ხოდა მინდა ავიდე და შევწირო.
- სადა გვაქვ შვილო ან ერბო და ან კიდენა ღვინო?!
ვალოდას მეტი აღარ ულაპარაკია, გამოტრიალდა და წამოვიდა. გულში ინანა, თუმანი არ უნდა მიმეცა სრულადო, მაგრამ უკვე გვიანი იყო. ამ დროს უკან ჩუმად დაედევნა მამამისი და ჩოხის კალთიდან 2 ნაზუქი გამოუცურა. მიხვდა ვალოდა ქურდული მანევრირების მიზეზს და მანაც ქურდულადვე გამოართვა, უარის თქმით იცოდა გულს ატკენდა.

ეზოდან გამოსულს, თვალში ეცა, ქვემო მხარეს შექუჩებული ბავშვების ფუთფუთი.
მათკენ გაემართა. ბავშვები დაფრთხნენ, გაიქცნენ და ცოტა უფრო მოშორებით შეგროვდნენ.
ვალოდა ნელ-ნელი ნაბიჯებით მიიწევდა მათკენ.

ოდნავ მოშორებით დადგა და ჰკითხა:
-გშიათ?
ბავშვები გაოცებულები შეჰყურებდნენ. მათ შორის ყველაზე უფროსი 11 წლისა იქნებოდა და მან გაბედა ეპასუხნა რომ შიოდათ.
მაშინ ვალოდამ ქურდულად წამოღებული 2 ნაზუქი მიაწოდა. ყველაზე პატარა გამოვარდა და გამოსტაცა ხელიდან.
პატარამ უფროს დას გადასცა ორივე ნაზუქი და მიუხედავად მათი საცოდავი შესახედაობისა, ალბათ შიმშილისაც, ბავშვები მოთმინებით ელოდნენ განაწილებას. უფროსმა დამ თითო ნაზუქი სამ-სამ ნაწილა დ გაყო და ერთი ვალოდასაც გამოუწოდა. ვალოდამაც არ ვაწყენინოვო და გამოართვა.
ლოყაწითელ, დაბრაწულ ნაზუქს უღიმღამოდ ლოღნიდა და სულ მათ საქციელზე ფიქრობდა.
- ვინა ხართ? რატომ იძახდით უწმაწურ სიტყვებს?
ბავშვებს, თითქოს გაუკვირდათ, რად არ იცის ჩვენზე არაფერიო, ერთმანეთს გადახედეს და შემდეგ ყველაზე უფროსმა გაბედა პასუხი.

მეორე ნაწილის დასასრული

მესამე ნაწილი

გომბორის ქედის ძირში, მაყვლისა და ხურტკმელის ბუჩქებით გადაპენტილ , ტყის შინდისა და მუხის ხეებით დაჩრდილულ სასაფლაოზე სამარისებური სიმშვიდე სუფევდა. იყო ამ სიმშვიდეში ზებუნებრივი და ზეციური. ამ სასაფლაოს ვაქირლები კოპალასაც ეძახდნენ, ძველი სალოცავების ნარჩენების გამო.საფლავის ქვებს შორის საცალფეხო ბილიკი აიკლაკნებოდა პატარა გორაკზე, რომელზეც ჭინჭრისგან დასუსხვისა და უხვი მაყვლის ბუჩქების ეკლებისგან დაკაწვრის გარეშე ვერ გაივლიდი. დუმდა არემარე, აქა-იქ ნიავისგან აშრიალებული მცენარეები თუ დაარღვევდნენ მყუდროებას. თბილი  შემოდგომა იდგა და მიწა ფეხის დაბიჯებისგან საამოდ შრიალებდა.
სასაფლაოს ზემოდან ხის ნასახლარი გადმოჰყურებდა საცოდავად. ამ ნასახლარს აღარც ფანჯარა შემორჩენოდა და კედლებიდან ქვები შესაბრალისად გადმოშვერილიყო. თითქოს ვიღაცას განგებ დაეტოვებინოს პატარა ნაგებობა ნიშნად ოდესღაც მასზედ ცხოვრებისა.
ამ მცირე ხისა და ქვების გროვის ჩრდილოეთით პატარა ჩამოძონძილი ბავშვები მოკალათებულიყვნენ, თითქოს ვიღაცას ან რაღაცას ელოდნენ. შედარებით უმცროსებს უფროსების მკერდში ჩაეფლოთ თავი, ყველაზე პატარას კი თავისზე 4 წლით უფროსი დისთვის მხარზე თავი ჩამოედო. ამ ბავშვის სახეზე სიმშვიდეს დაესადგურებინა, ისეთ სიმშვიდეს, რომელიც დიდი ხანია უცნობი იყო მისთვის.
მათ შუაში, კედელზე ზურგმიყრდნობით, მათთან შედარებით  შესაფერის ზომისა და მდგომარეობის სამოსში გამოწყობილი 8 წლისოდენა ბიჭი იჯდა ჩაფიქრებული, თავჩაქინდრული, მოგონებებსა და ზმანებებში გადავარდნილი. არცერთი არ აწუხებდა მეორეს, ყველა პატივს სცემდა სხვის ფიქრებსა და დარდს, სხვის სიმყუდროვეს . მათ არც ერთმანეთისთვის შეხედვა სჭირდებოდათ და არც სიტყვა, ისედაც გასაგები იყო ერთმანეთის ყველაფერი.
გომბორის ქედმა მზეს გადაყლაპვა რომ დაუპირა, ობლები გონს მოეგნენ, სასაფლაოზე გვიან გავლა საშიშიაო და ნელ-ნელა აიშალნენ.
- ვალოდ, თუ გინდა ჩვენთან გაათენე. დიდი სახლი არ გვაქვს, სამაგიეროდ არ გვათოვს, არ გვაწვიმს და არც ტურების გვეშინია.
- მადლობა, მე ჩემი გზით წავალ, წნორში დავბრუნდები ალბათ.
- აქამდე, ჩვენზე უბედური არავინ გვეგულებოდა ამ ქვეყანაზე, მაგრამ შენ?... შენ გამოდის სულ მარტო ხარ...
- სულ მარტო რადა კაცო, მეგობრები შევიძინე ქარხანაში და სამუშაო მომცეს.
- სულ მარტო ხარ , აბა რა ხარ?! დედა აღარა გყავს, მამა... არ მინდა გაწყენინო და რამე ცუდი წამომცდეს მამაშენზე, ძმები გაფანტული... ჩვენ ერთმანეთს მაინცა ვყავართ, ერთმანეთს ვპატრონობთ .
- ეჰ, მე კიდენა, თქვენი ამბავი რომ მოვისმინე, ვიფიქრე რომ ჩემზე უფრო უბედურებიცა ყოფილან მეთქი. დედაჩემს მხოლოდ სიკვდილი თუ დააშორებდა შვილებთან, ის სხვა კაცს კუდში არაფრინდიდებით არ გამოეკიდებოდა.
- არადა, იცი ვალოდ?! იცი, ხანდახან დამესიზმრება ხოლმე როგორ ვუზივარ კალთაში და როგორ ვაკეთებთ ნივრის წნულებს ერთად. მგონი კიდევ გვიყვარს ეგ ოხერი დედაკაცი ეგა. ბოღმა რომ მომაწვება და ვეღარ ვუმკლავდები ხოლმე, წამოვლალავ ამ პატარებს ქვებით და კი ვამკობ ხოლმე კარგად გემრიელად. საოცარი ისაა ხოლმე რომ ამაზე შაქრო უფრო ბრაზდება, ვიდრე დედაჩვენი, ხშირად სიცილისაგან გული მისდის ხოლმე რომ დაგვინახავს. რა გული უძლებს, ჰა ვალოდ? რომ ერთხელ არ გამოვა და არ გვკითხამს: როგორა ვართ? როგორ ვცხოვრობთ და ვარსებობთ? იქნებ გულის მაგივრად ქვა ჩაუდეს, ჰა?
- არ ვიცი, მე კი ძალიან მეცოდებიან, მაშოც და შაქროც!_ თქვა ვალოდამ მორიდებით.
- რაო - შეჰყვირეს უფროსებმა- გეცოდებიან? ხუმრობ ხო?
- არა, არ ვხუმრობ, საცოდავები არიან, ძალიან საცოდავები და ამას ალბათ თქვენც მიხვდებით ოდესღაც.
ამის მერე უხმოდ დაშორდნენ, თვალებით დაემშვიდობნენ და ჩუმად, პარვით დაეშვნენ დაღმართზე. ვალოდა დარჩა. მძიმე ხის კარების გადაგორება სცადა. როგორც იქნა გადააგორა , შიგნით შეძვრა და ძლივს შესამჩნევ საზედაშე ქვევრთან მოკალათდა. მზე გადაიწველა და სიცივე წამოვიდა.
დაღამდა. ვალოდას კი ჩასძინებოდა ქვევრთან ჩახუტებულს და ლამაზ სიზმრებს ხედავდა.
ფლორენცია 2017-08-22 12:22:00

https://www.youtube.com/watch?v=gGV4hxhxW8o

დღიური: ფლორენცია.
ფიქრისგან დამწვარ უძირო ზეცას,
ფერფლად ქცეული ღრუბელი ფარავს,
და ჩემს ფიქრებში ძველ მოგონებებს,
თითქოს უფუნჯო ნიკალა ხატავს ...

მადლობა ნეტქარ ლამაზი ლექსისთვის

კახა  აქ  მიმაგრებული ფოტოს  გამო  გიტოვებთ  ამ  ექსპრომტს  არსაწყენად,

პატივისცემით  ნ ე ქ ტ ა რ ი.


      შ ე ნ  და  შ ე მ ......

შემოდგომა  დაცემულა  შენს  ფეხებთან,
სევდიანი,  დრომოჭმული,  მოტეხილი, 
ჩაბნეულა  ნარიჯისფერ  ხმელ  ფოთლებში
როგორც  ქალის  ჩაწყვეტილი  ქარვის  მძივი.

შემოგყურებს უიმედო,  იმედებით
საშენოთი,  შენი  სევდის  მოზიარე,
მიკვირს  შენი,  ფეხზე დგახარ,  გიკიჟინებს,
გზა  წინ  არის,  შეიცვალე,  სხვად  იარე.

წამოდგება,  უძლურება  დარევს  ხელს  და
დასანახად,  გავლასაც  კი  შეეცდება,
ქარო  მოდი,  მომეხმარე  გასჩურჩულებს
და  სახეზე  ფერი  უფრო  შეეცვლება.

დამჭკნარ ფოთლებს,  ჩემი  ტანი  წარმოადგენს,
მოწყვეტილი,  მივებარე  ამბობს მიწას,
შენ  კი,  სწრაფად მიეძალე ამ  ცხოვრებას,
განსხვავებით,  ჩემგან,  ღმერთი  ვხედავ  გიცავს,

მერე  ციდან,  წამოვიდა  ნელი  წვიმა,
როგორც, მზემო,  ფრთხილად  თვალი  მოიფშნიტა.
არასოდეს  არ  დანებდე  ამ  ცხოვრებას,
განა  შენთვის,  არვის  უთქვამს,  მიგითითა.

მიდიოდა,  შემოდგომა  ფეხაკრეფით,
სადად,  ისევ  ფერმკრთალი  და დაბნეული.
გიყურებდა  და  თვალებით  გიამბობდა,
შენ  რჩებოდი, აქ    სამკალიც,  ანეულიც.
ნექტარი 2017-08-13 07:50:58



https://www.youtube.com/watch?v=2ahElxN-bE8

  მაინტერესებს,შესაძლებელია თუ არა წაშლილი ნაწერების აღდგენა? ან კიდევ თუ შეიძლება ჩემი წარდგინების შეცვლა? (უბრალოდ ვერ ვცვლი,ვერც იმეილი შევცვალე) აქ "მოგვწერეთში" მივწერე,მაგრამ ალბათ საზაფხულოდ დასასვენებლადაა წასული ადამიანი და...  
 

შენთან ვარ... თუმცა
ვდუმვარ, რადგანაც,
ჯერ ისევ ვეძებ შესაფერ სიტყვებს...
ვრჩები!
შორს ყოფნის არ მაქვს ატანა,
ვრჩები და გული სიხარულს იწყებს
...


ისე მიცინის მიწის წვერიდან,
გადაპრანჭული,
კოხტა მაჩალო...
სულ მსურს დავკრიფო
და ფესვებიდან,
ჩემი ბავშვობა
გამოვაცალო...

დღიური: ფლორენცია.
बेवकूफ र कुरुप प्राण
ფლორენცია 2017-08-07 12:13:11

დღიური: ფლორენცია.
विदाई
ფლორენცია 2017-08-07 12:11:10


დღიური: ფლორენცია.
როცა სიცოცხლე ასე ნავარდობს,
სიკვდილის ყველა კარი ჩარაზეთ!
და იმ ბედნიერ დღეს გაუმარჯოს,
როცა ჩვენ გავჩნდით ამ ქვეყანაზე!
მამა
ფლორენცია 2017-08-06 04:54:49

დღიური: ემილი1999.
მე აღარ მახსოვს, რა მოხდა ადრე, 
ან ჩემს სიყვარულს ვის ვაძალებდი, 
მე მახსოვს მხოლოდ, რომ ბებერ ჭადრებს 
ეკიდა წვიმის მძიმე ზარები.

...
ან იქნებ ვინმეს მოუნდა უცებ, 
ჩემი ყვირილი გაიგოს ქარში.

...
მე ყოველ ღამეს - შენი ხმით სავსეს 
- ვხვდები ცახცახით და გულისცემით.

...
ჩემს მხარზე მშვიდად თავმიდებული, 
ზიხარ და სუნთქავ -
რაც არასდროს არ მომხდარა სინამდვილეში
...


ო.ჭილაძე 
ემილი1999 2017-08-04 01:21:35


დღიური: ფლორენცია.
https://www.youtube.com/watch?v=vVXIK1xCRpY&index=44&list=PLJGgPRspNaT-EKPIKhEGBrELLahrojJpW
ფლორენცია 2017-08-02 18:38:31

დღიური: ფლორენცია.

გარეთ ისევ წვიმს და ჯერ ადრეა,
გარეთ ისევ წვიმს და სულ იწვიმებს,
მე ვგრძნობ რომ მცივა და მენატრები
მაგრამ ვერ გხედავ, როგორც სიცივეს!
გარეთ კი წვიმით სველი აბრები
აშიშინებენ შერჩენილ სიცხეს,
მეც აღარ მინდა, რომ სხვებს დაბრალდეს ჩემი სიჩუმე
და ხმაურს ვიწყებ....
გათავდა.. აღარ ჩამოგეხსნები,
არ მახსოვს ვის რა ვუთხარი გუშინ
და ვაფათურებ სიცხიან ლექსებს
შენს თმებზე, მხრებზე, მუხლებზე... სულში...
ნარბენი კაცის გულივით ფეთქავს
საათიც, ქუჩაც, ფოთოლიც, წვეთიც...
შენ ხარ-აქამდე რაც უნდა მეთქვა,
შენ ხარ ოთახში ჰაერზე მეტი!...........
ფლორენცია 2017-08-02 15:18:25







დღიური: ოთარ რურუა.
ჩემი სამშობლო

ჩემი სამშობლო სულ სხვაა მაინც,
აქებს მარაბდელს, მცხეთელს, ასპინძელს,
ფალიაშვილი აქ წერდა ,,დაისს“,
ვაჟა აქ თხზავდა ,,სტუმარ-მასპინძელს“.

ჩემი სამშობლო სულ სხვაა მაინც,
პეშვით შემისვამს წყალი რიონის,
აქ წინაპრების საფლავი არის,
აქ განისვენებს გალაკტიონი.

ვერ შეგვაშინებს მტერი ვერანი
აღმაშენებლის ჯიშის ქართველებს,
ვართ პატრონები ტატოს ,,მერანის“,
ჩვენს დაჭრილ გულებს დრო გაამრთელებს.

მწამს: მოვუყვებით შვილებს გმირებზე,
დავზრდით თევდორედ, ცოტნედ, საჩინოდ,
რომ კვლავ შევიდგათ უღელი მხრებზე
და მომავალი გადავარჩინოთ.

ოთარ რურუა

2017 წელი.
ოთარ რურუა 2017-07-30 12:19:00

დღიური: ოთარ რურუა.
მე ბოლნისის ლომებს ვთლიდი

მიწა მაქვს და მიწა მქონდა
დარი მამალ ხოხბის ფრთისა,
მოყვრის მსასოებელი და
დამზაფვრელი მოშურნისა!

მაღლით ღმერთი არ მაკლებდა
შუბლზე მირონცხებულ ნიშანს,
რკინას ვჭედდი, ვაშენებდი
ეკვდერსა და სანთლის ნიშას.

მე ბოლნისის ლომებს ვთლიდი
სულს ჩემივე ჩუქურთმისას,
ვაზის ჯვარზე სხივს ვახვევდი
კაბადოკიელის თმისას,

საწნახელში ბიჭი იდგა
ვადას ჩაფრენილი ხმლისას,
აკვნიდან რომ არ ენახა
მშვიდად დაღამება დღისა,

იქით ვეშაპს ხმალს ვუქნევდი
აქეთ დიდოს, ლეკს და ხიზანს.
წიგნიც დაწვეს, ვაზიც ჩეხეს,
მაინც ვერ ეწივნენ მიზანს,

ზოგჯერ ჩემგან ჯვარწერილი
მეზობელიც ამემრიზა,
შინაურმა თუ არ დამკლა
მე მომხვდური რაღას მიზამს!

მე ჩემი მაქვს მოსავლელი
თვალი არ გამირბის სხვისას,
წვეთ-წვეთად და მისხალ-მისხალ
მიწა მეფე თამარისა!

ვინც შეირგებს ჩემს ზედაშეს, -
ჩოხას მივუბოძებ ძმისას,
ვინც არა და ნუ მიიჩნევს
თავს ამ ცა-ფირუზის ღირსად!

აღარც ხონთქრის მეშინია
არც შაჰის და ყაენისა,
ხატზე ბევრჯერ გადავეცი
ვინც მამული გაასხვისა!

ჩემად ვიჩნევ მოძმის ტკივილს
იმის სიხარულს და ჭირსა
და მწამს ჩემი ბედისწერის:
აწმყოსი და მომავლისა,

აღორძინებულო მზვარევ,
მხარევ, გაბადრულო მზისა,
ილოცვიდე დედაენას
ჩინს საკუთარ თვალებისას,

ზეპირობდე ხმალზე წერილს
სამუდამო პარაკლისად: -
- "მე ვარ ავი მუსაიფი
კახთ ბატონის ირაკლისა!“

რეზო ამაშუკელი

1987
ოთარ რურუა 2017-07-30 12:13:53

https://www.youtube.com/watch?v=VpXT1Hv2hyY



1 2 3 ... 1481 1482 1483