დღიურები



Liberté [Paul Eluard]

Sur mes cahiers d’écolier
Sur mon pupitre et les arbres
Sur le sable sur la neige
J’écris ton nom

[poetry-adblock]Sur toutes les pages lues
Sur toutes les pages blanches
Pierre sang papier ou cendre
J’écris ton nom

Sur les images dorées
Sur les armes des guerriers
Sur la couronne des rois
J’écris ton nom

Sur la jungle et le désert
Sur les nids sur les genêts
Sur l’écho de mon enfance
J’écris ton nom

[adblock]Sur les merveilles des nuits
Sur le pain blanc des journées
Sur les saisons fiancées
J’écris ton nom

Sur tous mes chiffons d’azur
Sur l’étang soleil moisi
Sur le lac lune vivante
J’écris ton nom

Sur les champs sur l’horizon
Sur les ailes des oiseaux
Et sur le moulin des ombres
J’écris ton nom

Sur chaque bouffée d’aurore
Sur la mer sur les bateaux
Sur la montagne démente
J’écris ton nom

Sur la mousse des nuages
Sur les sueurs de l’orage
Sur la pluie épaisse et fade
J’écris ton nom

Sur les formes scintillantes
Sur les cloches des couleurs
Sur la vérité physique
J’écris ton nom

Sur les sentiers éveillés
Sur les routes déployées
Sur les places qui débordent
J’écris ton nom

Sur la lampe qui s’allume
Sur la lampe qui s’éteint
Sur mes maisons réunies
J’écris ton nom

Sur le fruit coupé en deux
Du miroir et de ma chambre
Sur mon lit coquille vide
J’écris ton nom

Sur mon chien gourmand et tendre
Sur ses oreilles dressées
Sur sa patte maladroite
J’écris ton nom

Sur le tremplin de ma porte
Sur les objets familiers
Sur le flot du feu béni
J’écris ton nom

Sur toute chair accordée
Sur le front de mes amis
Sur chaque main qui se tend
J’écris ton nom

Sur la vitre des surprises
Sur les lèvres attentives
Bien au-dessus du silence
J’écris ton nom

Sur mes refuges détruits
Sur mes phares écroulés
Sur les murs de mon ennui
J’écris ton nom

Sur l’absence sans désir
Sur la solitude nue
Sur les marches de la mort
J’écris ton nom

Sur la santé revenue
Sur le risque disparu
Sur l’espoir sans souvenir
J’écris ton nom

Et par le pouvoir d’un mot
Je recommence ma vie
Je suis né pour te connaître
Pour te nommer

Liberté.

აი რომ დათბებოდა კარგად და მოკლემკლავიანი საზაფხულო სარაფნის ჩაცმის დღე დადგებოდა...რაღაც სხვანაირი დღე იყო..არდადეგების დაწყების სიხარულის,ბასანოშკების ჩაცმის..ნაყინების ჭამის..ეზოში მთელიდღე თამაშის...
რა შორს მეჩვენება ის დრო...
"მაააროოჟნიიი მაააროჟნიიიიიი!!!!!".......ისმოდა შორიდან ველოსიპედზე შემომჯდარი ყველაზე კეთილი,შავი კაცის ხმა,რომელიც ზაფხულს და სიტკბოს დაატარებდა ქუჩებში ...

ღმერთმა ადამიანს მისცა თავისუფლება თავში სახლელად
ხარანაული.

ადრე მეგონა რომ ყველას ვუყვარდი
მერე მინდოდა რომ ყველას ვყვარებოდი,
ახლა მინდა რომ თავი დამანებოს ყველამ.
ბესიკ ხარანაული.

დღიური: არამითი777.
წუხელ სიზმარმა გამააპრილა...

საწუთრო ავი ძაღლივით მიღრენს,
მე თმენის ფარით კვლავ ვიგერიებ;
ჟამის მდინარეს ვუზომავ სიღრმეს,
და ვჭვრეტ წაქცეულ ძველ იმპერიებს...
მერე, სიჩუმე მიმაქვს ტაძრამდე,
სანამ ზარები ხორცებს დამათლის,
..რტოებში გაჩრილ ქარის დაძვრამდე
შუბლზე მაცხია მზის ამანათი...
ჭადარი ძახველს უგზავნის ჩიტებს,
და, თითქოს ზეცა ხელებში მითრთის;
და, მარტის თარგზე გამოჭრილ ჩითებს
ვუსწორებ დღეებს, და თითზე ვითვლი...
და მეც ღიმილის ბაბთას ვისწორებ,
მცივან იების სევდით დაფერილს;
სხვა არაფერი - ვიღაც მიწონებს,
ვიღაც მიწუნებს, სხვა არაფერი...
ახლა ღრუბლები აპრილზე ადრე,
წვიმების გარდა, ყლუპ მზეს ვერ შობენ...
და მე ვეღარ ვფენ თოკებზე დარდებს,
როცა ქარები დათარეშობენ...
დღემ მეც კვამლივით ამიწვა თვალი,
და ვეღარ ვხედნი ფიქრებს ბნედიანს,
თითქოსდა წვიმის ჩხირებით, ღამით,
ღრუბლის თეთრ წინდებს მიქსოვს ბებია...
...ვერ ვიხდი ზამთარს, ამ უსაშველოს,
წუხელ სიზმარმა გამააპრილა;
ეეჰ, მიწა და ცა, ვით გავაშველო,
მზის ტერფს დავეძებ სულის ნაპირას...
ამ ქიშპობაში მიწყდება ხმები,
და ვეღარ ვუწნავ სტრიქონებს ნაწნავს,
აუწურია სიცივეს მხრები,
თითქოს ვიღაცამ სილა გააწნა...
...ვიღაცა ისევ ვნებით გაროზგეს-
ვნებით სიმდიდრის, ოქროს და მარჯნის...
მე, ძველ წიგნივით ვგდივარ თაროზე,
დაჩეხილ მიწის ტკივილის ხარჯვით..
და ყავასავით დალექილ დღეებს
ფინჯანში დამჭკნარ ფოთლებით ვურევ,
და უმწიფარი ბუნების ფერებს,
ჭრიალით ჰკიდებს ორღობე ურემს..
მორჩა, ტკივილებს ღიმილით ვღებავ,
და ლექსის დები მყვანან ძიძებად...
სიზმრად თბილ წარსულს მომაკმევს დედა...
და მზის მკლავებში გამეღვიძება!...

ლეილა სიჭინავა
არამითი777 2019-05-22 23:22:13

დღიური: არამითი777.
მაპატიეთ, ქალბატონო!

უკაცრავად.... მაპატიეთ სითავხედე,
ვხედავ ჩქარობთ მაგრამ უნდა დაგაყოვნოთ,
ვერ მიცანით?....სულ ვერაფერს მიგახვედრეთ?
თქვენი ხსოვნის ნაწილი ვარ
ქ ა ლ ბ ა ტ ო ნ ო!
რატომ შეკრთით?ღაწვებს ფერი დაჰკრავს თეთრი,
ნუთუ გულში ძველი გრძნობა კვლავ ბატონობს?
გამოცვლილხართ...თუმც თვალები ძველებურად
მიამიტი შეგრჩენიათ
ქ ა ლ ბ ა ტ ო ნ ო!
მე როგორ ვარ,რას ვაკეთებ, არა მკითხავთ?
ცოლიც მყავს და შვილიც უნდა გავათხოვო
დღეს ყველაფერს ერთად გეტყვით რაც არ მითქვამს
ახლა მაინც მომისმინეთ
ქ ა ლ ბ ა ტ ო ნ ო!
მაგ სიმკაცრით,თუ უზომო სიამაყით,
რა მოიგეთ,რა საჩუქარს ელით ბოლოს?
მენანებით...ლოდინით და დარდით აღვსილს
სიბერეც რომ შეგპარვიათ
ქ ა ლ ბ ა ტ ო ნ ო!
თქვენს წინაშე თუკი რამე დავაშავე,
ამიხსენით,მიმანიშნეთ, არ დამზოგოთ,
საკუთარ თავს ჩათვლით ალბათ დამნაშავედ,
სინანულიც გვიანია
ქ ა ლ ბ ა ტ ო ნ ო!
ეს ცხოვრება ბილიკია ეკლიანი,
ბევრი დადის ლუკმას ეძებს სამათხოვროს,
არ მოგწყინდათ მარტოდმარტო ხეტიალი?
გულახდილად მიპასუხეთ
ქ ა ლ ბ ა ტ ო ნ ო!
დრო მოვიდა უკვე ჩვენი განშორების,
ქედს მოგიხრით იმ წუთების სამახსოვროდ,
გახსოვთ მაშინ თვალს რომ ვეღარ გაშორებდით,
ეხლა კიდევ რა გატირებთ
ქ ა ლ ბ ა ტ ო ნ ო!
თუ გიყვარდით მიპასუხეთ რატომ დამთმეთ?
დღეს ვინა გყავთ პატრონი ან საპატრონო?
მომიტევეთ...ერთხელ კიდევ პატივს დაგდებთ
და სახლამდე მიგაცილებთ
ქ ა ლ ბ ა ტ ო ნ ო!

მიშა ქვლივიძე
არამითი777 2019-05-22 10:00:43

დღიური: არამითი777.
მე, დედამიწაზე, ყველაზე მარტო ვარ,
და როგორ შემძულდა ეს სიტყვაც - "საშველი"
და ვითვლი საათებს სხეულმაც დამტოვოს,
სული ამ თიხიდან მაქვს გამოსაშვები.
ვერ მივხვდი, თუ როდის ვიქეცი ასეთად,
მე დედამიწაზე ყველაზე მარტო ვარ!
ვინც ფიქრობს ჩემს გვერდით იდგა და მავსებდა,
ეს სიცარიელეც მან გამიფართოვა.
და მეც რომ გაფრენა... ჰო, არ შემიძლია,
ამაზე ნაკლებად ვღელავ და ვღელავდი,
ეს ისეც იცოდნენ, იცით და იციან,
მე მარტოობით ვარ ჩაფლული ყელამდი.
მეტირა? ვისთვის ან რაღასთვის მეტირა?
წლებია რაც ჩაწვა ეს უამინდობა,
მე ხომ სიცოცხლეზე ცოტათი მეტი და
სიკვდილზე ცოტათი ნაკლები მინდოდა.
და ამ ბრწყინვალების აბსურდულ შუალედს,
ვერ ვაგნებ, არ არის! იქნებ არც არსებობს,
საკუთარ თავს ბევრჯერ წრე შემოუარე,
ჰო, შენ, ჩემო თავო! ამჯერად ასეთო...
სული ამ თიხიდან მაქვს გამოსაშვები,
სანამდის სულ ბოლო ზამთარმა დამთოვა
და როგორ შემძულდა, ეს სიტყვაც "საშველი",
მე, დედამიწაზე, ყველაზე მარტო ვარ!...

როი
არამითი777 2019-05-22 09:35:44

სიცოცხლე საზიზღრობად მეჩვენება ყოველთვის, როცა მატყუებენ...
ერთი ნაბიჯი მრჩება იქამდე, რომ სულელად ჩავთვალო  თავი,
ორი სიძულვილამდე - დაბადებისთვის, სამი ფანჯრის რაფამდე...
ასე...
მარტივად.

დღიური: არამითი777.
ვინც აპრილს ელის, მათ შორის მეც ვარ,
ნუშის ყვავილის თარგიც გამოვჭერ,
მაინც სხვა არის აპრილის ზეცა,
გადაწერილი ასე სამ-ოთხჯერ...
როცა ნიავი ჰაერს მოსრისავს
და შეუთბება წვიმას ნაბანი,
ო,როგორ მიყვარს ქარის კოცნისგან
ჩაბჟირებული იასამანი...
როცა ფერებში ჩაღვრილ სინაზეს,
გუშინწინდელი სიზმარი მსგავსობს,
როცა დაორთქლილ ფანჯრის მინაზე,
მის სახელს დასწერ,ვინც აღარ გახსოვს,
როდესაც დარდი,ზამთრით გაზრდილი,
იცი,ნუგეშად არსად მისულა,
როცა ვიღაცის კოცნის წადილით,
ტუჩებს ვერ მუწავ დარბაისლურად,
როდესაც გინდა სხეულს გამოცდე
და სული ისევ სანთლად აღანთო,
როცა ბალახი ტერფთან გაკოცებს
ისე,თითქოს სხვას შენთან ღალატობს...
როცა ჭაბუკი ნახევარმთვარე,
გვერდით მწოლს ისე გივსებს ეჭვებით,
და ისე ხუჭავ ცრემლიან თვალებს,
შიშით ეკვრიან თითებს ბეჭდები..
როს ყველაფერი არაფრად გიღირს,
რადგან სიცოცხლე სიკვდილს ათხოვე,
და უხვად სჩუქნი ბედნიერ ღიმილს,
შენი ცუდის და ავის მათხოვრებს..
როცა ისე ხარ სულის ხელადას,
გაატეხინებ სევდის ქარიშხალს,
როდესაც პირველ ცისარტყელასთან,
ბოლო პაემანს მაინც დანიშნავ,
როცა ლივლივი ჩატბორილ ფერთა.
ამოეწობა წამწამს მორევად,
და ცხელი მაჯის ძალუმი ფეთქვა,
ცივ სამაჯურებს ეამბორება,
ო,ისე ველი აპრილის ფერებს,
ისეთი თმენით და აღტაცებით,
როგორც ფარული ღალატის მერე,
შეჰფოფინებენ ცოლებს კაცები...

ზეინაბ მეტრეველი
არამითი777 2019-05-19 18:21:38


Still I Rise
Maya Angelou
You may write me down in history
With your bitter, twisted lies,
You may trod me in the very dirt
But still, like dust, I’ll rise.

Does my sassiness upset you?
Why are you beset with gloom?
‘Cause I walk like I’ve got oil wells
Pumping in my living room.

Just like moons and like suns,
With the certainty of tides,
Just like hopes springing high,
Still I’ll rise.

Did you want to see me broken?
Bowed head and lowered eyes?
Shoulders falling down like teardrops,
Weakened by my soulful cries?

Does my haughtiness offend you?
Don’t you take it awful hard
‘Cause I laugh like I’ve got gold mines
Diggin’ in my own backyard.

You may shoot me with your words,
You may cut me with your eyes,
You may kill me with your hatefulness,
But still, like air, I’ll rise.

Does my sexiness upset you?
Does it come as a surprise
That I dance like I’ve got diamonds
At the meeting of my thighs?

Out of the huts of history’s shame
I rise
Up from a past that’s rooted in pain
I rise
I’m a black ocean, leaping and wide,
Welling and swelling I bear in the tide.

Leaving behind nights of terror and fear
I rise
Into a daybreak that’s wondrously clear
I rise
Bringing the gifts that my ancestors gave,
I am the dream and the hope of the slave.
I rise
I rise
I rise.


"Il y a des gens qui respectent les règles de l'honneur comme on observe les étoiles, de très loin." 
 
Les Misérables
 
Victor Hugo

დღიური: დდ123.
***
ჩვენ გარიყული თაობა ვართ
და არ გვინახავს აფხაზეთი, გაგრა, ბიჭვინთა,
არც სოხუმის ცა დაისობას მზეს რომ იწმინდავს.
ჩვენ იძულებით შებოჭილნი, ჰორიზონტს ვეტრფით
დიდი იმედით, უფროსები რომ არ ჰკარგავენ,
ვერ ელევიან და საფლავშიც წვებიან ასე
ღონემიხდილნი, უნიათოდ და უყველაფროდ.
რომ ვერ დაბრუნდნენ,
საკუთარი ზეცა ვერ ჰპოვეს,
სადაც წარსული, როგორც ქვირვი მოსთქვამს და გოდებს.
არ დაგვრთეს ნება შეგვესუნთქა რიწის მიდამო,
შემოგარენი მთელი სივრცის, ყველა ირაო
რასაც არწივი შეასრლებს სამშობლოს ცის ქვეშ.
საზღვართან ვდგებით, არარასებულ სიმშვიდეს ვიჩენთ
და ვერ ვახერხებთ დაბრუნებას, რაც ჩვენ გვერგება.
წალკოტი მხარე (ასეც თმქულა)
ახლა მეტია, ვიდრე ზეცა ანდა ზღვის გარსი,
ან კიდევ მთები და სიწმინდე კაცობრიობის.
ვეღარ შვძელით და დავმარცხდით განცდებთან ბოლოს.
ჩვენ გარიყული თაობა ვართ და ეპოსიც ლირიკულია.
უმისამართოდ დანთხეული ბოღმით ივსება
სივრცე და სუნთვქა ეჩხირება ყელში აფხაზეთს.
ისე დგას, როგორც მომლოდინე ბავშვი ბაქანზე
და ელოდება რომ უთუოდ გადაარჩენენ.
ჩვენ კი დაკარგულ პათოსს ვუვლით,
ასე ნელა და უმნიშვნელოდ.
რაც არ გვინახავს ჩვენთვის მაინც სასწაულია.
იმედებს ვხედავთ, მერე ვკარგავთ,
რომ აფხაზეთი საქართველოს, კიდის გულია.
იქეთ საზღვარი, შთაბერილი უმოქმედობით
დგას ისე, თითქოს მშვიდად იყოს
და ძილს გაუკრთობს მათ, ვინც ნახეს
ცეცხლის ალში სოხუმის ზეცა.
მაინც გადარჩნენ, სიმწრით სუნქთავენ
ტკივილით, ფიქრით, ნოსტალგიებით.
ჩვენ კი თაობა, იმ ჩამოშლილ ნასაყდრალს ვაგვართ,
რომელსაც სტკივა უმრევლობა და მის კედლებში მცხოვრები ბზარი.
ალბათ იმედი დაგვრჩენია მხოლოდ და მხოლოდ,
რომ დავბრუნდებით უსათუოდ,
აფხაზეთს მერე სისხლის ღვარს შევწმენდთ,
ჩვენი გმირების, ჩვენი სულის ნაწილაკების.
თვითონ კი ისიც დედის მსგავასად ჩგვიკრავს გულში
და იმედებიც გამართლდება ბოლოს და ბოლოს.

დდ123 2019-05-07 17:05:00

წუხელის მინდოდა სიკვდილი,
ცა იყო შორი და ყვითელი.
ნისლები ჩამოდგნენ ტყისპირად,
ტყისპირად ყვაოდა ცირცელი.
ბღავიან საფლავთა ლანდები,
ლანდები შავი და მწუხარნი.
ვირწევი,ვდგები და ვვარდები,
უქაროდ...
უქაროდ...
უქაროდ...
ვერ შევძელ წუხელის სიკვდილი,
ფოთოლზე ცვარივით ვირწევი,
ბინდს იქით ზარნაშო იკივლებს,
ზარნაშო თოვლივით შიშველი...

ტარიელ ხარხელაური

“ფიქრს შეუძლია ყველაფერს მისწვდეს,
მაგრამ ვერაფერს ვერ შეცვლის იგი
და ახლაც მთვარეს მგელივით მისდევს,
როგორც მთებს აქეთ, ისე მთებს იქით.

მე ჩემი წილი ყვითელი მთვარე
ჩამოვაფარე ფანჯრებს ფარდებად...
და ისევ რაღაც იწყება გარეთ,
ოთახში ისევ რაღაც მთავრდება.“

ოთარ ჭილაძე






დღიური: ემილი1999.
https://youtu.be/-XB7aftz6zY
ემილი1999 2019-04-19 10:57:35

ასულებო,
საუფლოში ასულებო,
ნინა, ანა,
ვინ გიმღერათ
იავნანა?

ნინო ნეკერიშვილს და ანა ლაშხელს.

იმეორე უსასრულოდ, სანამ არ გაიაზრებ: ,,არ მჭირდება ის, ვისაც არ ვჭირდები მე".

გურამ დოჩანაშვილი


2019 წლის მარტის „ბლიც–კონკურსზე“ წარდგენილი ლექსები, რომლებიც აპრილში გადავთარგმნე რუსულად.

Леван Лория

«Диоген ходил по городу со свечкой и говорил – « Ищу человека»

Эй, Диоген,
Где ходишь?
Ищу, говоришь,
Что ищешь, Диоген?
Увидев ребёнка с пригоршни пившего воду –
Выбросил чарку.
Другой ребёнок наложил зёрна чечевицы
на хлеб – ты избавился от котелка,
Твоя чарка теперь руки,
А котелком стала
Ладонь.
Встретил бездомного – покинул дом,
И твоим домом стала глиняная бочка,
Потом дети разбили её,
Город собрал сумму,
Купил новую,
Так как этот город тем и был знатен,
Что ты живёшь
В этом городе.
Посмотри Диоген, как сверкает солнце,
Но кто это,
Затмевает солнце,
Отодвигаешь в сторону Македонского,
Отошёл властелин мира
От более великого и
И ты впустил в себя солнце,
Воссиял как солнце,
И всё же ходишь со свечкой в руке ….
Что ищешь, Диоген?
Говоришь другую свечку,
Человека, существо о двух ногах, без крыльев,
И всё таки сверкающего как солнце.
Ищи, Диоген, не задерживай дыхания,
Ищи, Диоген, бесконечно,
Пока люди
Не перевелись как динозавры –
Ищи, Диоген ….

ლევან ლორია
  ,,დიოგენე დადიოდა ქალაქში სანთლით და ამბობდა — „ვეძებ ადამიანს“.

ჰეი, დიოგენე
სად დადიხარ? 
ვეძებო ამბობ,
რას ეძებ,  დიოგენე?
ბავშვი დაინახე, პეშვით წყალს რომ სვამდა - 
თასი  გადააგდე.
სხვა ბავშვს ოსპის მარცვლები,
პურზე დაეწყო -  ჯამიც მოიშორე.
შენი თასი ახლა ხელებია,
ხოლო  ჯამი გახდა
ხელისგული.
უსახკლარო შეგხვდა - სახლი მიატოვე
და შენი სახლი თიხის  კასრი  გახდა.
მერე ბავშვებმა დაგიმტვრიეს,
ქალაქმა თანხა შეაგროვა
ახალი გიყიდა,
რადგან ამ ქალაქს იმით იცნობდნენ, 
რომ  შენ ცხოვრობდი
ამ ქალაქში.
შეხედე  დიოგენე, მზე როგორ კაშკაშებს,
ვინ არის,
მზეს გიჩრდილავს,
გვერდით წევ  მაკედონელს,
მსოფლიოს ბრძანებელი გაგეცალა,
უფრო დიდს და
მზე შენში  შემოუშვი,
მზესავით  ანათდი,
და მაინც  დადიხარ სანთლით ხელში...
რას ეძებ დიოგენე?
ამბობ, რომ სხვა  სანთელს,
ადამიანს,  ორფეხა არსებას ფრთების გარეშე
და მაინც მზესავით  მოჩახჩახეს.
ეძებე დიოგენე,  სუნთქვა არ შეაჩერო,
ეძებე დიოგენე უსასრულოდ,
სანამ  ადამიანები
დინოზავრებივით გადაშენდნენ - 
ეძებე, დიოგენე...

––
Георгий Бегиашвили

Спас утренний настрой от солнечных лучей,
От аляповатого лица убрал я мрачный взор,
Из окна гляжу с удивлением, как мчатся
На горизонте золотистые солдаты …

Вчера я выпил истину …
Ужасна!
Но крепка, в секунду подкосила …
Мечтаю о детстве, дабы так сильно не болела
Реальность и рядом шагающая утопия …

გიორგი ბეგიაშვილი

-- გადავარჩინე დილის განწყობა მზის სხივებისგან,
ატრეტილ სახეს მოვაშორე უჟმური მზერა,
ფანჯრიდან ვუმზერ გაკვირვებით როგორ მოქრიან
ჰორიზონტზე ოქროსფერი ჯარისკაცები...

გუშინ დავლიე ჭეშმარიტება...
საზიზღრობაა!
თუმცა ძლიერი,წამსვე მომცელა...
ბავშვობას ვნატრობ ასე ძალიან აღარ მტკიოდეს
რეალობა და გვერდით მოსიარულე უტოპია....

---
Лела Мгеладзе

Воспоминания ? 

Как необычно меняет облик в это время окружение.

Небо чистоплотностью подражает скатерти,
Рукой матери разглаженной на круглом столе,
По середине реет солнце желтизной,
Пускает пар как яйцом намазанный хачапури.

Ветерок лениво и растерянно скитается в зелёных листьях
И будто от чувства сожаления трепещет,
Может повествует платану те истории,
Которые я мимоходом рассказала матери.

Белое облако окутано в таящих лучах заходящего солнца,
Похоже на созревшее кукурузное поле,
Ветер волнует,
Время от времени в её недрах сверкает отцовская седина,
Сперва соберёт лучи-початки,
И на западе засыплет в закрома,
Позже новую луну-косу поймает
И  колосья соломы звёздами
Рассыплет на небе, до завязывания снопов.

Летний ручеёк несмелый и беспомощный,
Как на детские воспоминания,
Облокачивается на разноцветные камушки
И так продвигается к матери морю,
Будто ищет, с её груди
Навсегда отринутым течениям, вечное пристанище.

Неужто, когда нибудь сливается с родителем,
Или здесь, или во владении белых облаков,
Превратившись в пар?


ლელა მგელაძე

მონატრება

რა უჩვეულოდ იცვლის სახეს  ამ დროს გარემო:

ცა სისუფთავით სუფრას ბაძავს,
დედის ხელით მრგვალ მაგიდაზე გადატკეცილს,
მის შუაგულში მზე ყვითლად ღვივის,
კვერცხწასმული ხაჭაპურივით სდის ოხშივარი.

ნიავი ზანტად, დაბნეულად დაეხეტება მწვანე ფოთლებში
და სინანულის განცდით თრთის, თითქოს.
იმ ამბებს თუ დაწვრილებით უყვება ჭადარს,
მე რომ ზერელედ ვუამბე, თვეობით უნახავ დედას.

თეთრი ღრუბელი, ჩამავალი მზის მდნარ სხივებში
ამოვლებული,
სიმინდის მწიფე ყანას მიაგავს.
ქარი აღელვებს,
დროდადრო კი  მის წიაღში მამის ჭაღარა გამოკრთება,
ჯერ შეაგროვებს სხივებს-ტაროებს
და დასავლეთში - ბეღელში შეყრის.
მოგვიანებით ახალ მთვარეს - ნამგალს დაიჭერს
და ჩალის კონებს ვარსკვლავებად
მოაპნევს ცაზე, ზვინის შეკვრამდე.

ზაფხულის ღელე, უსუსური, გაუბედავი,
როგორც ბავშვობის მოგონებებს
ეყრდნობა კენჭებს, ნაირფერადებს
და დედაზღვისკენ ისე მიიწევს,
თითქოს ეძებდეს მისი მკერდიდან
სამუდამოდ მოწყვეტილი დინებების მუდმივ სამყოფელს.

ნეტავ, ოდესმე შეერთვის მშობელს,
ან აქ, ან ზემოთ, თეთრი ღრუბლების საუფლოში,
ორთქლად ქცეული?

გიშვებ...
სამყარო დიდი არის,
კი არ გაშინებ -გიშვებ ,
რომ იშვე შენ ხელახლა ცის ქვეშ და მზის ქვეშ.
ხელს კი არ გიშვერ ,
გიშვებ - მეთქი,
ღამის სიგიშრე ტბები დამიშრა,
ცრემლიც არ მაქვს -
უცრემლოდ გიშვებ
მიყვარხარ მთელი ამოსუნთქვით, ჩასუნთქვით,
შიშველ ტკივილით, ძილში, ღვიძილში
და მე გიშვებ
იმ შენ ერთადერთ გზაზე ,
ვიწრო გზაზე
და ეს კი ნიშნავს
რომ შენს საკუთარ სიღრმეში და წიაღში გიშვებ.
სახლში დაბრუნდა ღვთისმშობელი გოლგოთის მერე,
ჯვარცმის საღამო მიიწურა და ალბათ ნივთებს
(რაზეც ნაკლებად საუბრობენ, ფიქრობენ , წერენ)
ადგილს უცვლიდა , ალაგებდა და წმენდდა იმ დღეს.
ათი მცნებით ვართ აკრძალულნი ,
ათი უძირო
უკიდეგანო უფსკრული წევს ჩვენს შორის
შიშებს, ათასგვარს აღძრავს იგი ჩვენში
- უღრმესს, უმძიმესს,
და ამიტომაც სხვა რა გზაა - მე სახლში გიშვებ
ბედნიერება ცრურწმენაა ,
ნუ ჩაეფლობი ამ ძველ ჭაობში,
ნუ კითხულობ მის მაცდურ ნიშნებს,
ეს მე კი არა - სიყვარულის შეუძლებლობა
თავის ვეება მოქნეული ფრთებიდან გიშვებს!
გფარავდეს თვითონ ღვთისმშობელი და ასეც იზამს
ჩემი ჩარევის , ხვეწნისა და თხოვნის გარეშე ,
სადმე შევხვდებით სიკვდილამდე ცხადში ან სიზმრად
და ჩავიხედავთ ერთმანეთის დამშრალ თვალებში.
რატი ამაღლობელი

https://m.youtube.com/watch?v=Ep_90pbhroA&feature=share

მოუხერხებლად გათენებული დილა ჩანს ფანჯარაში .

    ცხელ ჩაიში  გაჭრილ მზეს ვწურავ და ხელისგულებს ფინჯანზე შეხებით ვითბობ.

(ყოველთვის დაულეველი მრჩება.)

    ღრუბლებში გაცრილი  სხივებია გაბნეული  ირგვლივ.

შენს სახეზე,თვალების ქვევით ამოსულ ხორბლის მარცვლებს ვადარებ მათ.

    ვიცი,არცერთი  შემოდგომა გიყვარს ,ამ დროს ხომ ტოტებზე შებმულ ფერადნაჭრებიან ხეებს ფოთლები ცვივათ ...
  გვტკივა თანაბრად ყველა სინათლენაკლული დღე,მათში შეკეტილმა, ნეშომპალად თვალებგადაქცეულმა ადამიანებმა გვაიძულეს შეგვეყვარებინა ტკივილი,თავიანთი თავის მაგივრად ..

მითხარი,მათთვის გაცემულ სითბოს იგივე დოზით ვერასდროს დაიბრუნებო ..

  ზედმეტია,სხვა მნიშვნელობა  გამოვუგონოთ  უერთმანეთობას .

  ჩავაქროთ გარეთ ანთებული  ყველა თვალისმომჭრელი შუქი და თეთრი სიბრმავით  ბოლო მოვუღოთ სხვის მოგონილ ნორმებს.

    ნოემბერი დაეტყო ამინდს.

შემო ჩემთან
 
მყუდროა ჩემი ერთფანჯრიანი ოთახი ,ისეთი მყუდრო,რომ  შემოსული წასასვლელად ვერანაირ მიზეზს მოიფიქრებს.
  მინდა ,უბრალო  სიტყვებით ვისაუბროთ ციცინათელასფერ კედლებში,რომ ცოტა ხნით მაინც დავივიწყოთ ის,რაც ისე არ ხდება,როგორც ჩვენ გვინდა.

გამოვიგონოთ ახალი,უმტკივნეულო შემოდგომა.
..............
ახლა გარეთ რომ გახვიდე,რომ იყოს ყველაზე ცივი და სველი წვიმა,შენ კი არ შეგცივდება ან დასველდები,ამინდი  გა-შენ-ნაირდება.

ჩვენ შეგვიძლია შევიკედლოთ ბეღურები.



1 2 3 ... 1475 1476 1477