დღიურები


პოეტ გიო ლომიძის ( გილო ) ლექსების კრებულის წარდგინება     * * *     დაწვრილებით ლიტ-მოვლენაში     * * *         * * *     ლიტერატურული კონკურსი „ლილე 2018“     * * *     დაწვრილებით ლიტ-მოვლენაში და ფორუმზე, კონკურსების თემაში
დღიური: ემილი1999.
'Words are very unnecessary
They can only do harm'


https://www.youtube.com/watch?v=aGSKrC7dGcY
ემილი1999 2018-11-01 20:08:43

"და დღის მანძილზე, დაგროვილ ღიმილს, ღამით, სულ ერთად გამოიტირებ...."

დუმილა 2018-10-27 22:20:31





დუმილა 2018-10-19 17:04:10

დღიური: ფლორენცია.
დღეს, ზუსტად 7 წელი გავიდა მას მერე, რაც აქ პირველად ფეხი შემოვდგი
ფლორენცია 2018-10-15 20:51:48

დღიური: ინი.
იოლი გზა თევზობისკენ-
საკუთარი თავის გარშემო აკვარიუმის აშენებაა..

მე ყველაფერი თავდაყირა მიყვარს,
რთულად,
წვალებით..

და თავს ვუმტკიცებ,
რომ შემიძლია ვცხოვრობდე ადამიანებში
მუნჯივით..

სიმშვიდე ხმაურზე გადის. .
ბედნიერებამდე კი ისინი მიდიან,
ვინც ცრემლების ზღვაში
ნერვებისგან ნავი დაწნა
და გადაცურა..

ვისაც იმედი არ დაუკარგავს..
ინი 2018-10-14 20:22:24

დღიური: აფციაური666.
ერთი მანქანა,ორი მანქანა,სამი.
ფანჯარასთან ვზივარ და მარცხნივ მიმავალ მანქანებს ვითვლი.
ჩემ წინ,მარცხნივ, ცხრა სართულიანი კორპუსია.წინ,აი მართლა წინ,დიდი და ვრცელი მინდორი.როგორიც გალაქტიკაა,აი ზუსტად ეგეთი არ ყოფილა.
და ეს შედარებაც არ იყო,იდეალური.
ოთხი მანქანა,ხუთი მანქანა,ექვსი.
მარცხენა კორპუსიდან ხმაური ისმის. ვიღაცის ფანჯრიდან ოჯახური კამათი ჰაერს შეერია და ჩემამდე ინერტულმა აირებმა და აზოტმა მოიტანა .შევისუნთქე ჰაერი და პირდაპირ მათ გავხედე.მეშვიდე სართული იყო.ან მერვე. ხმაური ჰაერის ტალღებს მოჰქონდათ,მაგრამ მალევე გამოვიხედე.
შვიდი მანქანა,რვა მანქანა,ცხრა.
ახლა ქალაქის წარმოსახვით ზღვარზე ვარ.ამ ბინის იქით,სივრცეში,სხვა შენობა არაა.მორცხვი თვითმკვლელებისთვის იდეალურია აქედან გადახტომა.სცენაზე ფარდაა ჩამოფარებული.
ათი მანქანა,თერთმეტი მანქანა,თორმეტი.
ასფალტი საღამოსკენ უფრო გრილდება ხოლმე.ჯერ მზე აჭერს,შემდეგ მანქანები ახურებენ.მოკლედ,ასფალტს არავინ ასვენებს.ღამის,სადღაც,ოთხი-ხუთისკენ მასაც უღმერთოდ სძინავს,როგორც თქვენ.
ჰაერის ტალღები არ მეშვებიან.
კიდევ ერთ ღერს მოვწევ და ყავაც გაგრილდებოდა.
ისევ ხმაური და ჩხუბი.
გაიხსენეთ,რა ვთქვი თვითმკვლელებზე.
ახლა,მეშვიდე თუ მერვე სართულის ფანჯრის რაფაზე შავი სილუეტი ჩნდება.როგორც ვთქვი მორცხვი თვითმკვლელები მეთქი.
ჩვეულებრივი კლასიკაა.ის გადახტება და დანარჩენი უკვე გრავიტაციაზეა.
როგორც ვთქვი,ასფალტს არავინ ასვენებს.
ცამეტი მანქანა,თოთხმეტი მანქანა,თხუთმეტი. 
აფციაური666 2018-10-14 01:58:00

დღიური: ნინუცა12345.
ომის ბიჭი

ისტორია 1993 წლის ზაფხულში დაიწყო

მაშინ ხუთი წლის იყო. მზრუნველი დედა ჰყავდა, შვილს რომ დაჰფოფინებენ ისეთი. მამა ინჟინერი იყო და რძის კომბინატში მუშაობდა.  ბებია ზღვასთან ახლოს ცხოვრობდა და  სახლს მდგმურებზე აქირავებდა. მეტწილად მოსკოვიდან, კისლოვოდსკიდან და ჟელეზნოვოდსკიდან  ჩამოდიოდნენ.

ხუთის  რომ გახდა, ძაღლი უყიდეს, რომელსაც ალმა დაარქვა. მას თეთრი, ფუშფუშა ბეწვი ჰქონდა და  არასდროს ყეფდა. სტუმრის მისვლაზე გულაღმა წვებოდა და უცხო ადამიანებს თავს აფერებინებდა.

მერე მოვიდა შემოდგომა

სექტემბერი იყო, ახალი ტანსაცმელები უკვე ნაყიდი ჰქონდა. სწავლა იმ სკოლაში უნდა დაეწყო, სადაც თავის დროზე მისი დედ-მამა სწავლობა. ყველაფერი თითქოს დაგეგილი და გაწერილი იყო, მაგრამ 1993 წლის ზაფხულში აფხაზეთის ომი დაიწყო. ომი, რომელმაც ყველაფერი შეცვალა. შეცვალა 300 000 ადამიანის და კიდევ, ერთი ბიჭის ცხოვრება.
ომმა მას ოჯახი წაართვა.
ომმა მის ოჯახს პატარა ბიჭი წაართვა.
ომმა მას საკუთარი თავი წაართვა.

თბილისი, 2018 წელი, თვალის კლინიკა

მიმღებში ვართ, რიგის ნომერი 42.
ხელში მიმართვა უჭირავს, რომელიც სოხუმის პოლიკლინიკაში მისცეს. წერია, რომ დიაგნოზი მძიმეა. საჭიროებს დაუყოვნებლივ ქირურგიულ ჩარევას, სხვა შემთხვევაში დაბრმავდება. ქართული არ ესმის, მთხოვს, რომ ყველა სიტყვა დეტალურად გადავუთარგმნო. გამოკვლევებს რომ ჩაიტარებს, უკან, სოხუმში უნდა დაბრუნდეს. ტელეფონს იღებს და ბავშვობის დროინდელ ფოტოს მაჩვენებს.

ისტორია N1

ლამაზ შენობასთან პატარა ბიჭი და ახალგზარდა ქალი დგანან - ეს ბიჭვინთაა. გაგრაში დღესაც ყველაზე ლამაზ ადგილად ითვლება. ბევრჯერ შეაკეთეს, მაგრამ ისეთივეა, როგორც ომამდე.

ეს დედაა, ეს კი მე. ცუდია, როდესაც შენობაზე მეტი იცი, ვიდრე საკუთარ თავზე და ოჯახზე, მაგრამ ასე აეწყო ჩემი ცხოვრება და ვერაფერს შევცვლი. მიყვება ზურა და თან ტელეფონს ათამაშებს.
აფხაზეთის  ომმა  მას  ყველაფერი წაართვა.

ჯერ მამა მოუკლეს, შემდეგ - დედა. ბებია სახლში ჩაკეტეს და დაწვეს. მოხდა ისე, რომ ხუთი წლის ბიჭი, რომელმაც საკუთარი სახელისა და გვარის გარდა არაფერი იცოდა, მარტო დარჩა - ძვირფასი ადამიანების, ოჯახის, სახლის და ოცნებების გარეშე.  ღამე თავს ნანგრევებს აფარებდა. დღისით შემწეობას ითხოვდა.

ქუჩაში სამი წელი ვიცხოვრე. ყველაფერი რომ ჩაწყნარდა და ქალაქმა ცხოვრება განაგრძნო, პოლიციელებმა მიპოვეს და ბავშვთა სახლში გამგზავნეს. რომ არა ომი, ალბათ, მეც ჩვეულებრივი ბავშვი ვიქნებოდი. მეყოლებოდა მშობლები და ოჯახი. მერე ცოლს მოვიყვანდი, შვილებს გავზრდიდი, საკუთარ საქმეს წამოვიწყებდი და ბედნიერად ვიცხოვრებდი, მაგრამ ყველაფერი სხვაგვარად აეწყო...

13 წლის რომ გახდა, ბავშვთა სახლიდან გაიქცა და ცხოვრება  ქუჩაში განაგრძო,რადგან ბავშვთა სახლს, სადაც განუკითხაობა იყო, ისევ ქუჩა ერჩივნა. მერე იყო ციხე: ჯერ რძის კოლოფისთვის დაიჭირეს, შემდეგ -ძარცვისთვის, ბოლოს - ყაჩაღობისთვის. საპატიმროში ცხოვრების თითქმის ნახევარი - 14 წელი გაატარა. როგორც თვითონ ამბობს, არჩევანი არ ჰქონდა. ომის შემდეგ ცხოვრება თითქოს თავისი დინებით წავიდა. არავინ იცის, როგორ მოიქცეოდა სხვა მის ადგილზე, მაგრამ ის ვერ აღმოჩნდა საკმარისად ძლიერი და ომის ქაოსში დაიკარგა. ბრმად გაყვა დინებას, რომელმაც არასწორი ცხოვრების გზით ატარა.

იმედგაცრუება

როდესაც 30 წელი იმ იდეით ცხოვრობ, რომ არავინ გყავს და არავის ადარდებ, რთულია გაიაზრო, რომ სადღაც, არც ისე შორს, შენი სისხლი და ხორცი ცხოვრობს. ადამიანი, ვინც გეძებს,  ვისაც  შეუძლია რომ შეგიყვაროს,  მიგიღოს ისეთი, როგორიც ხარ და სანაცვლოდ არაფერი მოგთხოვოს. ასეთ დროს ფიქრობ, რომ ჯერ კიდევ გაქვს შანსი, დაიბრუნო ის, რაც წლების წინ დაკარგე.
მაისში უცნობი ქალი დამიკავშირდა, რომელმაც მითხრა, რომ მამაჩემის და იყო და წლების განმავლობაში მეძებდა. თბილისში ჩამოსვლამდე ხშირად ვსაუბრობდით. მიყვებოდა დედაზე, მამაზე, იმაზე, რომ სახლში პატარა ლეკვი გვყავდა, რომელსაც სახელი მე თვითონ შევურჩიე. მიყვებოდა, როგორი სიყვარულით მზრდიდნენ მშობლები, როგორ იმედებს ამყარებდნენ ჩემზე და როგორ უნდოდათ, რომ ექიმი გავმხდარიყავი. აფხაზეთის ომის დროს მამიდა ოჯახთან ერთა, პეტერბურგში ცხოვრობდა. საქართველოში მხოლოდ წლების წინ დაბრუნდა.

[b]უძღები შვილი

არ ვიცი, რა მოლოდინი ჰქონდა ჩემგან, მაგრამ დღეს მის თვალებში იმედგაცრუებაა. ჩემი ახალი ოჯახისთვის უძღები შვილი ვარ, რომელიც ვერ აღმოჩნდა საკმარისად ძლიერი იმისთვის, რომ დაბრკოლებები გადაელახა. ერთხელ მითხრა, თუ ადამიანს უკეთესი ცხოვრება უნდა ამას ყოველთვის მოახერხებსო. რა უნდა მეთქვა, მე ხომ  სკოლის დამთავრებაც ვერ შევძელი. არასდროს ვიბრძოდი უკეთესო ცხოვრებისთვის, ჩემი მიზანი მხოლოდ გადარჩენა იყო. ამის გაგება კი იმ ადამიანისთვის, რომელსაც ომი არ გამოუვლია, არც ისე მარტივია.

დღეს, ერთმანეთისთვის სრულიად უცხო ადამიანები ვართ. სხვადასხვა ენაზე ვსაუბრობთ და  გონებაში ჩაბეჭდილი მოგონებების გარდა არაფერი გვაკავშირებს. წლებმა, რომლებიც ცალცალკე განვვლეთ, ჩვენ შორის ისეთი უფსკრული გააჩინა, რომ ვეჭვობ მისი შევსება როგორმე შევძლოთ.

ერთ თვეში ზურას ოპერაციას გაუკეთებენ. იმედი აქვს, რომ ქართველი ექიმები მხედველობას შეუნარჩუნებენ.
ერთ თვეში ზურა ისევ სოხუმში დაბრუნდება, რადგან თბილისში აღარაფერი დარჩენია. ქალაქი, სადაც ყველაზე დიდი ტკვილი მიაყეს, დღეს მისთვის ყველაზე ახლობელია. სოხუმი ის ადგილია, სადაც იცნობენ და ელოდებიან.
ნინუცა12345 2018-10-13 14:09:40

დღიური: ნეკერა.
სასწაული    გოგო
სენე 2018-10-10 21:00:33

La bohème


Je vous parle d'un temps
Que les moins de vingt ans
Ne peuvent pas connaître
Montmartre en ce temps-là
Accrochait ces lilas

Jusque sous nos fenêtres
Et si l'humble garni
Qui nous servait de nid
Ne payait pas de mine
C'est là qu'on s'est connu

Moi qui criait famine et toi qui posait nue

დღიური: ნეკერა.
რამხელა ძალა გქონია ამ პატარა გოგოს.
უფრო შემაყვარე სიყვარული.
შეხვედრამდე. <3
ხათუნა777 2018-10-06 13:06:41

დღიური: ნეკერა.
ნინა,
ნეკერ,
იცი, რამდენ ადამიანს ჰყვარებიხარ?!
რამდენი ადამიანი გრძნობს ახლა უზარმაზარ სიცარიელეს?!
შესაშურია ამ დიდი სიყვარულების ქონა.
მაქედანაც გაათბე ადამიანები.
დროებით.

დღიური: მელ.ზ..
“და ჩვეულებრივ...
სულ,სულ ბოლოს დავკიდე ჭაღი, რომელიც ზუსტად
ოცდასამი დღე ვარჩიე
და რომლის შერჩევაშიც უამრავი ადამიანი ჩავრთე,
ოღონდ ღმერთმანი,
არც ერთის აზრი არ გავითვალისწინე
(როგორც ჭეშმარიტიმა ქართველმა დიასახლისმა),
რაღა თქმაუნდა ჭაღი ფარდებს ეხამებოდა და თან ისე...
თან რომ სადა იყო და თან მდიდრული.
გავშალე სუფრა, რა თქმა უნდა ისეთი რომ იტყვიან
ხელოვნების ნიმუშად ღირდა...
და სტუმრებს შევხვდი კისკისით და ბედნიერებით...
აქ არ არსებობს პოეზია,
არც საკუთარი ხელით დახატული ცუდი ნახატები
და არვ ლექსები... ისე რა ლექსები, მაგრამ მაინც.
აქ მხოლოდ ერთი ქალი ითვლის გატეხილ თეფშებს
და საკუთარი ცხოვრებისთვის აღარ სცალია.”

თეთრი პოეტი
მელ.ზ. 2018-10-03 14:10:28

დღიური: მინდელი.
ისევ დროის პრობლემა..
ისევ შეხვედრები.. ალიაქოთი.. გადარბენები..
ვიღლები. არადა უსაქმურობაც რა სანატრელია..
გუშინ ჩემი ძველი პატარა მოთხრობა აღმოვაჩინე და ვეცადე ცოტათი "შემელამაზებინა". მოთხრობას თოჯინების ქალაქი ქვია, ალბათ მას შემდეგ 7-8 წელი გავიდოდა. კითხვა დავიწყე და.. თურმე არ დამისრულებია .. ანუ აქამდე ვერ მოვიტანე, ჯერ..
ისევ უდროობა, გადარბენები, ალიაქოთი..
მართლა ვიღლები..
მაგრამ დავასრულებ ალბათ..
სადღაც ლექსებიც მაქვს, ძველებია და ალბათ ცოტათი არაპოეტური მაგრამ მიყვარს, იმიტომ, რომ ჩემია..
ლექსებსაც წაგიკითხავთ, მერე..
მინდელი 2018-10-02 12:16:45

დღიური: აფციაური666.
არსებობს ისეთი დღეები,როცა არ იცი რაზე ფიქრობ და ქარი ტრიალებს შენს თავში,ეს აზრებს უფრო ფანტავს და დალაგების საშუალებას არ გაძლევს.ყველაფერი გტკივა,მაგრამ გონებაში გაშლილ მინდორზე გარბიხარ და უკან არ იხედები,გარბიხარ იმედით,რომ აქ აღარ დაბრუნდები და ეს ტკივილიც აქ დარჩება,გგონია,რომ თუ საკმარისად გაიქცევი მიხვალ იქ,სადაც გელოდება სიმშვიდე და სიცარიელე.არ წყვეტ სირბილს,უკვე ფეხისგულები გტკივა და კუნთები გეწვის,მაგრამ შეჩერება და უკან დაბრუნება არ შეგიძლია,გარბიხარ რაც ძალი და ღონე გაქვს,ხან უჩქარებ,ხან უნელებ,მაგრამ მაინც გარბიხარ.იმდენად ახლოს ხარ მიზანთან,რამდენადაც შორს სტარტის ხაზიდან. ისევ გარბიხარ.ყველაფერი ბედნიერებისკენ იცვლება,რადგან შენ ეს გააკეთე,თუმცა,როგორც აღვნიშნე გონებაში გარბიხარ და შენი სხეული ისევ  იმ ოთახში გდია,სადაც მოწყენილობისა და ნახატების მეტი არაფერია.
აფციაური666 2018-09-30 04:04:10

დღიური: აფციაური666.
ტკივილი ტრიალებს და საბოლოოდ ტვინის ერთ-ერთ უჯრედში აღწევს.
აღწევს და ყველაფერს იმორჩილებს.
უჯრედს.
ქსოვილს.
ორგანოს.
ორგანიზმს. და ფეხებს გაუჩერებლად ამოძრავებს.წინ და უკან. წინ და უკან.თავიდან მიდის. შემდეგ გარბის. გარბის ისე,რომ უკან ვეღარასდროს მოიხედოს.
უნდა,რომ წარსული დაივიწყოს.
გარბის,რადგან სხვა გზა არ დარჩა.საცრემლე ჯირკვლები ცრემლს არ იშურებს და სველი თვალები ოდნავ ანელებს სირბილს.წაქცევის შიში.დამარცხების შიში.თუ ერთხელ მაინც გადალახავ პარაზიტ ფობიას,შემდეგ ყველაფერი შეიძლება შეიცვალოს.
თუმცა ისევ ტკვილი მართავს უჯრედს.
ქსოვილს.
ორგანოს.
ორგანიზმს.
მზის სხივები ათბობს სხეულს და ებრძვის ჭიანჭველასავით დაბუდებულ ტკივილს.
შეუძლია დამარცხება.ბრძოლა.
მზეს შეუძლია შენ გამო თავი გაწიროს და ამის შემდეგ აფეთქდეს,როგორც ჯუჯა ვარსკვლავი.
მაგრამ მზე სუსტია.
ძლიერი არადროს იბრძვის თავდავიწყებით.სუსტს არ ეშინია დამარცხების.და მე არ მეშინია სიკვდილის.
ყველაფერი მტკივა.მხოლოდ და მხოლოდ შიგნით.
ის რაც აღუწერელია.
მზე უსწრაფესია.მზეს შეუძლია წამის მეასედებში უფსკრულშიც კი ჩავიდეს.
თუმცა ყოველთვის მიხვდება,რომ მას სიბნელემ დაასწრო მისვლა.
აფციაური666 2018-09-30 03:59:32


***
ნეტავ,სამარის პატარა ბორცვო,
შენი მწვერვალი დამაპყრობინა;
შეგვინდოს მტერმა,თუ დიდხანს ვცოცხლობთ,
ჩვენ ამ საქმეში უბრალონი ვართ.

უბრალონი ვართ,საბრალონი ვართ,
რაც ხდება,ხდება ჩვენს უკითხავად;
ვინც გამოგვიხმო უხმო როლიდან,
ეს რა აბსურდის დადგმა ითავა.

სხვას რომ ჰგონია - ჭარბად მოგვეცა,
არაფრად გვყოფნის დრო და მანძილი;
ორი თვალი და ცრემლიც ორკეცად,
ან გაღვიძება რაა,ან - ძილი...

რაა ცხადი და რაა სიზმარი,
დღე რომელია,ღამე - რომელი?!
არსად მიმყვანი ძნელი გზის მერე,
მეც,არადქცევის,ჩემი დრო მელის.

ნეტავ,სამარის პატარა ბორცვო,
შენი სიმაღლე დამაპყრობინა;
შეგვინდე,შვილო,თუ ცოტას ვცოცხლობთ,
ჩვენ ამ საქმეში უბრალონი ვართ.

ახ,უბრალონი...ახ,საბრალონი...
რა ვთქვათ - რათა ვართ?!.ვით ვთქვათ - ვითა ვართ?!
ვინც გვათამაშა სხვადასხვა როლი,
ფარდის დაშვებაც იმან ითავა.

მდიდარი მკვდარი - შევძლებ გადახდას,
აქ,სიღარიბით, რაც დაგაკელით;
სამშობლოც,ვისთვის - ბეთლემ-ბაგაა,
ვისთვის - ბაგასთან,ვირის ნაკელი.

ვირის,ქრისტე რომ ზიდა და შემდგომ
არ მოაშორეს კურტან-საზიდარს:
რაც შეაწიწკნა,ბალახი,ფერდობს,
ჯვარცმის ხილვისას ერთად აზიდა.

მე კი,ვცხოვრობდი...ჩემთვის კი არა,
ხან - ვირებისთვის...ხან - უფლისათვის...
აჰა,სიკვდილმაც ჩამომიარა...
სადა ხართ,ვისაც ასე გიცავდით?!

მაინც,შენს სახელს ხელს არ გავუშვებ,
რომ ჩავეჭიდე ერთხელ ხავსივით;
ღმერთო,მიხედე ემაგ ჯაშუშებს -
ცამდე რომ გდიეს...ჩემს თავს არ ვჩივი.

მე ნაშველი ვარ,უსაშველობით,
არ მენახე და მაინც მჯეროდა;
თვალს მარიდებდნენ ვირიშვილებიც,
ხვატში გაგდებულს,ღრუბლის ჩეროდან.

ერთი სიტყვა და ერთი კურცხალი -
რა გახდა,დღემდე რომ არ მაღირსე;
მოვქრივარ შენსკენ,ასი ცხენოსნით,
ჩამომეკიდა ეშმა აღვირზე.

უკანასკნელად ვიქნევ მარჯვენას,
სადაც დაუდგამს ცოდვას ტახტები...
თუმც,რაღად მინდა ეს გამარჯვება,
თუ,გაღმა გასულს,შენ არ დამხვდები?!

ვახტანგ ღლონტი

დღიური: ემილი1999.
https://youtu.be/JjEGsdOiciA
ემილი1999 2018-09-25 01:47:29

დღიური: ინი.
ჩვენ ვერ შევძელით,
თითის წვერებზე ვმდგარიყავით მთელი ცხოვრება,
კუდი ძაღლივით გვექიცინა,
თან ტაში გვეკრა..
ნაბიჭვრებისთვის–
ვინც იმისთვის დაიბადნენ,
რომ მუდამ ვიღაც ედგათ ცხვირწინ,
როგორც გითხარი–
თითისწვერებზე,
კუდის ქნევით,
ტაშის შემოკვრით..

ალბათ ამიტომ ამბობენ,
რომ არ გაგვიმართლა..
რომ არ ავივსეთ მშიერი თვალები–
მადლიერებით,
რომ ხელისგულებს ტაშის ნაცვლად,
ფიფქებს ვუშვერდით..
არ მოგვიპარავს,
არ გვიქურდავს,
მაგრამ ვმრუშობდით,
რადგან იმდენჯერ შევიყვარეთ–
რადგან იმდენჯერ გავაღმერთეთ–
რამდენჯერაც სული ითხოვდა,
რამდენჯერაც სხეულს უჭირდა–
სიმარტოვე და ცივი ლოგინი..

ჩვენ არაფერი შეგვიქმნია ლექსების გარდა..
ალბათ ამიტომ–
ამბობენ, რომ არ გაგვიმართლა..

ფეხზე გვკიდია კანონები,
რომლებსაც ყელზე–
გვაწერდნენ სისხლით,
რომლებსაც შუბლზე–
ასვამდნენ ბეჭედს..

ჩვენ, ვინც არასდროს დავდგებოდით თითის წვერებზე–
ჩვენ, ვინც არასდროს ვიპარავდით,
მხოლოდ გვიყვარდა..
ინი 2018-09-23 00:57:43





ყველა ფერი ამ ფერით დანახული



1 2 3 ... 1486 1487 1488