დღიურები


დღიური: მელ.ზ..
Oh! Je voudrais tant que tu te souviennes
des jours heureux où nous étions amis
En ce temps-là la vie était plus belle
et le soleil plus brûlant qu'aujourd'hui
Les feuilles mortes se ramassent à la pelle...
Tu vois je n'ai pas oublié
Les feuilles mortes se ramassent à la pelle
les souvenirs et les regrets aussi
et le vent du nord les emporte
dans la nuit froide de l'oubli
Tu vois je n'ai pas oublié
la chanson que tu me chantais.

C'est une chanson qui nous ressemble
Toi tu m'aimais
et je t'aimais
Et nous vivions tous deux ensemble
toi qui m'aimais
et que j'aimais
Mais la vie sépare ceux qui s'aiment
tout doucement
sans faire de bruit
et la mer efface sur la sable
les pas des amants désunis
Les feuilles mortes se ramassent à la pelle
les souvenirs et les regrets aussi
Mais mon amour silencieux et fidèle
sourit toujours et remercie la vie
Je t'aimais tant tu étais si jolie
Comment veux-tu que je t'oublie
En ce temps-là la vie était plus belle
et le soleil plus brûlant qu'aujourd'hui
Tu étais ma plus douce amie...
Mais je n'ai que faire des regrets
Et la chanson que tu chantais
toujours toujours je l'entendrai

C'est une chanson qui nous ressemble
Toi tu m'aimais
et je t'aimais
Et nous vivions tous deux ensemble
toi qui m'aimais
et que j'aimais
Mais la vie sépare ceux qui s'aiment
tout doucement
sans faire de bruit
et la mer efface sur la sable
les pas des amants désunis.

Jacques Prévert

https://youtu.be/ZCToiC9GJsQ
მელ.ზ. 2017-03-22 20:46:34

დღიური: ინი.
შენ ქარში მიდიოდი,
ცა თავზე ჩამომექცა
ცას ვერ შევაშველე მხარი-
მე როგორც იდიოტი,
გრძნობების იდიოტი-
გზირი დაგლოცე და
თავი-
იმით ვინუგეშე,
მე ხომ მიყვარდა თქო
ჩემი უმადური ქმარი..
შენ ქარში დამეკარგე,
უსიტყვოდ გამეცალე
სიტყვა ვერ დაგაწიე მიმავალს,
ვეღარ გაყოფილი ჩვენი სარეცელის-
ახლა შენი მხარე მიყვარს და..
ერთ ადგილს შევეყინე,
ერთ ადგილს მიმატოვე-
და გზა გააგრძელე ლოტივით-
რა ვუთხრა მერე შვილებს,
რა ვუთხრა ჩემს თავს კიდევ-
რა ვერ გამყოფინე-
მყოფნიდი..
შენ ქარში მიდიოდი,
გზა იყო არსაითკენ,
ხმა ვერ მოგაწვდინე მიმავალს-
ფრთხილად იარე თქო,
ფეხი არ დაგიცდეს. .
რაღა დაგიმალოთ-
მიყვარდა..
შენ ქარში მიდიოდი..
ინი 2017-03-22 11:29:44

დღიური: თ.კომლაძე.
დაქვიანდა ვერ მიხვდი რა არის?

    "იმ ლეკმა, აქედან გატაცებისას რომ აკოცა მართას, ქვასთან ჩაიმუხლა, თოფი დაუმიზნა და ისეთივე გახელებით გამოსწია ჩახმახს, როგორი გახელებითაც მის ტუჩებს დაეწაფა ერთ დროს.
ზუსტი გამოდგა მისი ნასროლი.
- ვაი, შვილო! – აღმოხდა მართას და შეტორტმანდა. უნდოდა უკან მიხედვა, მაგრამ წინ საქართველო იყო.
მთაზე მდგარი ქარისაგან დაძრულ ლერწამივით ქანაობდა და მანამდე გადაჰყურებდა მშობლიურ მთებს, სანამ რაიმეს დანახვა კიდევ შეეძლო მის თვალებს.
მერე წინ გადაქანდა მოწყვეტით და საქართველოს მხარეს თავგადახრილი მიწას ჩაებღაუჭა.“

“თქვენ კი მაინც ჯიუტად კითხულობთ: – რამ გადაარჩინა საქართველო ?!”
                    [მართა,გოდერძი ჩოხელი]

"ჩვენ ისეთი ზარმაცი ხალხი ვართ, თოვლში ერთი კაცი რომ გაკვალავს გზას ყველა მის გაკვალულში ვაბიჯებთ, არცერთი სანტიმეტრით წინ, ან უკან და ასე, ათასმა კაცმა რომ გაიაროს იმ გზაზე ვერ შეატყობ, იფიქრებ ერთ კაცს გაუვლიაო..."

"დუმილში, როგორც მოგეხსენებათ, ძირითადად საგნები და ნევროზებია განტოტვილი, სოფლის თუ ქალაქის კარიბჭესთან მჯდომი ყველა ე. წ. ბრძენი საშინელი ფსიქოზით იტანჯება."

"წერა მაშინაც შესაძლებელია, როცა ხელები დაკავებული გაქვს!"

ოთარ ჯირკვალიშვილი – ბეკეტი

უფროსი არ ვიცი ვის გავს და პატარა დახატული მამაა :დდდ გ აგიზარდოს  ღმერთმა სასახელოდ და ჯანმრთელად

დღიური: თიო.
Estas Tonne. The Song of the Golden Dragon. Live in Odeon. Vienna.2011

https://www.youtube.com/watch?v=7O7Jeei6wv0
თიო 2017-03-12 18:50:33

არ მომწონს რომ შემიძლია ვხედავდე დასასრულს იმის, რასაც ვერც საწყისი ექნება და არც განვითარება, სწორედ იმიტომ რომ არ მსურს დაშვება არასასუსველი ფინალის...
თან ვწუხდე ამის გამო და მაინც არხეინად ვიყო, თითქოს არაფერს ვაფუჭებდე...
სძინებოდა ლოგიკას და ანალიზის უნარს, ან მძინებოდა მე.

Lettre de Geoffrey de Peyrac à Angélique Marquise des Anges

Mon Amour,

J'étais venu te regarder dormir, seulement te regarder sans que toi tu ne me vois... Le destin qui s'acharne contre nous voulu que nous nous apercevions l'un l'autre. Si je t'ai fui, si je n'ai pas voulu te parler,c'est qu'il eut suffit d'un mot pour réveiller tant de chose.

Or, il ne fallait pas. Ta vie est au grand jour et la mienne est vouée désormais aux ténèbres. Je n'ai plus rien a t'offrir ,et pour toi, je veux tout... Oublie-moi. Bientôt, peut-être, un autre destin se présentera pour toi. Ne le refus pas. Je t'en supplie ,reste vivante, pour nous, pour nos enfants...

J'emporte avec moi un coin d'éternité, celui de ton sourire au milieu du sommeil.

Je trouve cette lettre magnifique !!!!

Extrait de : Angélique et le Roy (Volet n°3 )

  პრობლემები სპილოსთან დაკავშირებით

    საბავშვო წიგნის „ბრმები და სპილო“-ს ავტორი, ლილიან კვიგლი მოგვითხრობს ძველ ინდურ იგავს 6 ბრმაზე, რომლებიც რაჯასთან სასახლეში მიდიან და პირველად ხვდებიან სპილოს. ყოველი მათგანი თითებით ეხება ცხოველს და თავის შეგრძნებებს შემდეგნაირად აღწერს: „პირველი ბრმა ხელით შეეხო სპილოს გვერდს:“ როგორი გლუვია! სპილო კედელს გავს.“მეორემ სპილოს ხორთუმს მოკიდა ხელი:“როგორი მრგვალია! სპილო გველს გავს“. მესამემ-ეშვს:“რა ბასრია! სპილო შუბს გავს.”მეოთხემ სპილოს ფეხს მოსინჯა:“ძალიან მაღალია! ხეს გავს“.მეხუთემ სპილოს კუდი ჩაიგდო ხელში და თქვა:“როგორი წვრილია! სპილო თოკს გავს“.

  დაიწყეს კამათი, რადგან თითოეული მათგანი თავის აზრს მიიჩნევდა სწორად. ხმაურზე გაღვიძებული რაჯა აივანზე გამოვიდა.“სპილო უზარმაზარი ცხოველია“-თქვა მან,-„თითოეული თქვენთაგანი მის მხოლოდ ერთ ნაწილს შეეხო. თქვენ ყველა ნაწილის ერთად დალაგება მოგიწევთ იმისთვის, რომ გაიგოთ როგორია სპილო.“
რაჯას სიბრძნით განათლებული ბრმები შეთანხმდნენ:“ყველა ჩვენთაგანმა ჭეშმარიტების მხოლოდ ერთი ნაწილი იცის.იმისთვის, რომ ის სრულად შევიცნოთ, ამისთვის საჭიროა ყველა ნაწილის შეერთება“.
ამ იგავს ხშირად იყენებენ ორიდან ერთი აზრის ილუსტაციისთვის. პირველი აზრი, რომელსაც რელიგიასთან აქვს შეხება გვამცნობს,რომ ნებისმიერი სწავლება ღმერთზე, დიდი ჭეშმარიტების მხოლოდ ნაწილს წარმოადგენს. ყველა რელიგიაში ჭეშმარიტების მხოლოდ ნაწილია და ყველა მათგანს საბოლოო ჯამში ღმერთთან მივყავართ,ოღონდ სხვადასხვა გზებით.აღმოსავლური რელიგიის მიმდევრებს უყვართ ამ იგავის ამ კუთხით გამოყენება.

  მეორე აზრს სკეპტიკოსები იცავენ, მათი აზრით კულტურის გავლენამ ისე დაგვაბრმავა, რომ ვეღარასოდეს შევძლებთ საგნების ჭეშმარიტი ბუნების აღქმას.ეს აზრი, უნივერსიტეტულ წრეებშია მოდაში და მას „პოსტმოდერნიზმი“ ჰქვია.მსგავსი სკეპტიციზმი ჭეშმარიტების ყველა მხარეზე-რაციონალურზე, რელიგიურზე, ზნეობრივზე ვრცელდება. თავის მონოგრაფიაში FOLKWAYS, კულტურული ფარდობითობის თეორიის კლასიკურ გამოცემაში-ანტროპოლოგი უილიამ გრემ სამნერი ამტკიცებს, რომ ზნეობრიობა ობიექტური არ არის.“ნებისმიერი ცდა , დადგე გარე დამკვირვებლის პოზიციაზე და ამ პოზიციიდან გამოიყვანო ჭეშმარიტების და სამართლის აბსოლუტური ფილოსოფია, რომელიც უცვლელ პრინციპს ეყრდნობა- თავის მოტყუებაა“ წერს იგი.

  სამნერი ცოდნაზე ძალიან კატეგორიულად მსჯელობს.ის ამბობს, რომ პრეტენზია აბსოლუტური ჭეშმარიტების ცოდნაზე მცდარია, ვინაიდან ყოველი ჩვენთაგანი თავისი კულტურის ტყვეა და არ ძალუძს საკუთარი ჩარჩოებიდან თავის დაღწევა, შესაბამისად, წერს სამნერი, ყველა კულტურას მისი ჭეშმარიტება აქვს და არავითარი ობიექტური სტანდარტი არ არსებობს. ამ იგავს სპილოზე სამი ნაკლი აქვს, მაგრამ სანამ მათზე ვიმსჯელებთ, ერთი პრინციპიალური საკითხი უნდა გადავწყვიტოთ.

  ილუსტრაცია მტკიცებულება არ არის
მსჯელობასა და მტკიცებულებას შორის სხვაობაა. მსჯელობა ეს უბრალოდ შეხედულება-აზრია.მტკიცებულება-ეს დასაბუთებით გამყარებული შეხედულებაა,რომელიც მის სიმართლეს ამტკიცებს.

  იგავი ბრმებზე და სპილოზე,უბრალო და ნათელი ილუსტრაციაა.მაგრამ ნებისმიერი ილუსტრაცია-ეს იგივე შეხედულებაა,მხოლოდ ხატოვნად გადმოცემული.ეს მტკიცებულება კი არა ზუსტად ჩამოყალიბებული მსჯელობაა,ის თავისთავად არაფერს ამტკიცებს,არ ადასტურებს ამა თუ იმ აზრის სამართლიანობას, ის უბრალოდ არსს გადმოგვცემს.

  გაამყარო მტკიცებულებების სისწორე-ეს სულ სხვა საქმეა.ამისთვის ფაქტები და დადასტურებაა საჭირო.რის საფუძველზე უნდა ჩავთვალოთ,რომ იგავი ბრმებზე და სპილოზე საქმის ნამდვილ ვითარებას ასახავს? მე სამ მიზეზს დავასახელებ,რომლის მიხედვითაც ეს ილუსტრაცია,ჩემი აზრით ვერ ამტკიცებს ზემოთ ჩამოთვლილი გამონათქვამების ჭეშმარიტებას.

  მოლაპარაკე სპილოები
პირველი სერიოზული ნაკლი იმაში მდგომარეობს, რომ თუკი ადამიანები ნამდვილად ბრმები არიან, არაა აუცილებელი სპილოც მუნჯი იყოს.ამ ვარიანტზე იგავი სდუმს. მაგრამ სპილომ რომ დაილაპარაკოს?

  ქრისტიანობა ამტკიცებს, რომ ადამიანი ღმერთზე ცოდნას ხელის ცეცებით არ იღებს.პირიქით ადამიანი შეიმეცნებს უფალს იმდენად, რამდენადაც ამას ის თვით ისურვებს.ღმერთი არ იღებს უტყვი და გულგრილი დამკვირვებლის პოზიციას, რომელიც შესაძლებლობას გვაძლევს ვიმარჩიელოთ როგორია ის, იგი თვითონ გვამცნობს როგორია და რა უნდა ჩვენგან.

  თუ ღმერთი საუბრობს, ეს ყველაფერს ცვლის. ყველა საპირისპირო შეხედულება აზრს კარგავს, ყველა ვარაუდი უსარგებლო ხდება.უფალი გაგვეხსნა ჩვენ, მოგვცა კრიტერიუმები, რომელთა მიხედვითაც უნდა შევაფასოთ ყველა რელიგიური მტკიცებულება.იგავი ბრმებზე კი ამ შესაძლებლობას არ ითვალისწინებს. მაგრამ სწორედ ამაზე საუბრობს მსოფლიოს სამი უდიდესი რელიგია:ქრისტიანობა, იიდაიზმი და ისლამი.

  ობიექტურად და არა სუბიექტურად
ამ იგავს სხვა წუნიც აქვს. მის საფუძველში დევს ვარაუდი, თითქოსდა ქრისტიანები პლურალიზმს უარყოფენ მხოლოდ იმიტომ, რომ სხვა რელიგიებს არ იცნობენ საფუძვლიანად.ისინი ცდებიან ისევე, როგორც ბრმები ცდებოდნენ, როცა სპილოს ცალკეულ ნაწილებს ეხებოდნენ. ბრმები სპილოს სხვა ნაწილებსაც რომ გასცნობოდნენ, მაშინ თავის შეცდომებს მიხვდებოდნენ.რატომღაც ითვლება, რომ ქრისტიანები ვერ ფლობენ სრულ ინფორმაციას. სინამდვილეში ეს ესე არ არის.ქრისტიანები პლურალიზმს კიდევ იმიტომ უარყოფენ,რომ სხვადასხვა რელიგიების ძირითადი სწავლებები ერთმანეთს ეწინააღმდეგებიან. საქმე არასრულ ცოდნაში კი არა,ლოგიკურ წინააღმდეგობაშია.

  იუდაიზმი ამტკიცებს,რომ იესო მესია არ იყო.ქრისტიანობა-პირიქით.იესო ან მესიაა-ან არა. არ შეიძლება ორივე რელიგია ერთდროულად მართალი იყოს.მტკიცება იმისა რომ ქრისტიანობა და იუდაიზმი ერთნაირად მართალია,ისეთივე უაზრობაა,როგორც კვადრატული წრის ხატვა.

  რა მოხდებოდა სპილო ისეთი პატარა ყოფილიყო,რომ ბრმისთვის მისი მუჭში დაჭერა ყოფილიყო შესაძლებელი? მერე მეორე ბრმას რომ ეთქვა:“სპილო უფრო დიდია,ვიდრე ეს სასახლე“მაშინ პირველს ყველა პირობა ექნებოდა ამაზე არ დათანხმებულიყო.რატომ? იმიტომ,რომ შეუძლებელია სპილო თან ისეთი პატარა იყოს,რომ მუჭში ეტეოდეს და ამავდროულად უზარმაზარიც-როგორც რაჯას სასახლე.

  ვერავითარი მომავალი აღმოჩენები ვერ შეცვლის იმ ფაქტს,რომ სხვადასხვა რელიგიები შეურიგებელნი არიან.პირიქით,ახალი სწავლებები პრობლემებს აღრმავებენ.რაც უფრო მეტს იგებს ადამიანი სხვადასხვა რელიგიების ძირითად სწავლებებზე,მით უფრო უჭირს მათი შეთანხმება.

  „ოქროს კანონის“მსგავსი უნივერსალური კანონების არსებობა,რომელიც ყველა რალიგიას აქვს,არაფერს ამტკიცებს.ეს მხოლოდ ზნეობრივი პოსტულატია,რომელიც თითქმის არაფერს ამბობს ამა თუ იმ რელიგიის მსოფლმხედველობაზე.ღრმა წინააღმდეგობები სხვადასხვა რელიგიების ფუნდამენტალურ დოგმებში არ მოისპობა, თუნდაც მსგავსი ზნეობრივი მითითებებით. ურთიერთ გამომრიცხავი მტკიცებულებები არ შეიძლება ამავდროულად სიმართლეს ასახავდეს. ამ ფაქტს შემდგომ კვლევებთან საერთო არაფერი აქვს.რელიგიური პლურალიზმის არსებობა შეუძლებელია არა სუბიექტური, არამედ ობიექტური მიზეზების გამო.

  თვითმკვლელი სპილო
მესამე არგუმენტი ყველაზე სერიოზულია.ჭეშმარიტების ძიებისთვის ამ იგავის გამოყენება სრული აბსურდია. ეს შეხედულება თვითმკვლელურია, ის თავის თავს ეწინააღმდეგება და აი, როგორ.

  ამაში დარწმუნების მხოლოდ ერთი ხერხი არსებობს, მაგრამ ჩვენი კულტურული და რელიგიური ჩარჩოები ხელს გვიშლის იმ გლობალური ჭეშმარიტების დანახვაში,რომ ყველა რელიგიას საბოლოოდ ღმერთთან მივყავართ. ამაზე ჩვენ სხვა უნდა გვესაუბროს-ისეთი, რომელიც ნათლად და ცრურწმენების გარეშე ხედავს.მაგრამ იგავი სპილოზე გვარწმუნებს, რომ მსგავსი ობიექტურობა შეუძლებელია.

  მაგ. უილიამ გრემ სამნერი-იმისთვის, რომ ზნეობის შესახებ გამონათქვამების ილუზიურობამდე მივიდეს, ჯერ თვით უნდა განთავისუფლდეს ილუზიისგან.მან სინამდვილე ისეთი უნდა დაინახოს, როგორიც ის ნამდვილად არის, მთელი თავისი სისავსით-ისევე, როგორც რაჯა ხედავდა აივნიდან ბრმებს და სპილოს.რაჯას ჭეშმარიტების დანახვის განსაკუთრებული შესაძლებლობა ჰქონდა, იგი ყველალაფერს მკაფიოდ ხედავდა და ამიტომ შეეძლო შესწორებინა უსინათლოებისთვის.

  მაგრამ რელიგიური პლურალიზმი და პოსტმოდერნიზმის რადიკალური სკეპტიციზმი სწორედ ასეთ განსხვავებულ შეხედულებას უარყოფენ.

  ამ სწავლების მიმდევრები ამტკიცებენ,რომ სრულიად ობიექტური შეფასების შესაძლებლობა ილუზიაა.ჭეშმარიტება ცალკეული აზრების თანწყობას წარმოადგენს,ან ყველაზე რადიკალური სკეპტიკების აზრით ის ნებისმიერი ჩვენთაგანისთვის მიუწვდომელია.მაგრამ სწორედ რომ იგავი სპილოზე აქარწყლებს ამ მტკიცებულებებს.

  სკეპტიკოსების შეხედულებებს თავისთავად პრეტენზია აქვთ ობიექტურობაზე და სამყაროს სწორედ აღქმაზე.ეს იგივეა, რომ თქვა:“ჩვენ ყველა ბრმები ვართ“,-ხოლო შემდეგ დავსძინო:“მაგრამ მე გეტყვი, როგორ გამოიყურება სამყარო სინამდვილეში“.ეს აშკარა წინააღმდეგობაა.

  პრობლემის დანახვაში ადამიანს შემდეგნაირად უნდა დაეხმარო. ჰკითხე:“ამ იგავში ვის ნაცვლად გყავს თავი წარმოდგენილი?როცა ამ იგავს ჭეშმარიტების ძიებისთვის იყენებ, ვინ ხარ, რაჯა თუ ერთერთი ბრმა?“

  ეს ამოუხსნელი დილემაა. თუ მთხრობელი ერთერთი ბრმაა და ჭეშმარიტების დანახვა მხოლოდ ხელის შეხებით შეუძლია, რა დარწმუნებულია, რომ სხვებიც ბრმები არიან და ჭეშმარიტების მხოლოდ ნაწილი იციან?და თუ ფიქრობს, რომ რაჯაა-როგორ მოახერხა განთავისუფლებულიყო ილუზიისგან,რომელიც ყველა სხვას აბრმავებს?

  იგავი სპილოზე- სინამდვილის ანარეკლი რომ იყოს,აგნოსტიციზმის გასამართლებად გამოდგებოდა,მაგრამ არანაირად რელიგიური პლურალიზმის. ერთადერთი დასკვნა, რაც აქედან გამომდინარეობს-ყველა ჩვენგანი ბრმებივით დავბორიალობთ, მაგრამ არც ერთმა არ ვიცით სიმართლე. პრინციპში ამის ზუსტად ცოდნა შეუძლებელია.

  მეფე ყველაფერს ხედავს
თუ მართლა ყველა ბრმაა, შეუძლებელია იცოდე, ვინ მართალია და ვინ მტყუანი.მხოლოდ ის, ვინც სრულად ფლობს ჭეშმარიტებას, შეუძლია მიხვდეს,რომ სხვები ცდებიან. იგავში ამის შესაძლებლობა მხოლოდ რაჯას აქვს-მეტი არავის.

  და ყველაზე საინტერესო- იგავი 6 ბრმაზე და სპილოზე საკმაოდ კარგად ასახავს სინამდვილეს, უბრალოდ მას არასწორად იყენებენ.

  ჩვენ მართლა ვგავართ ბრმებს, ბორძიკით რომ მიუყვებით ცხოვრებას და ვეძებთ პასუხებს ძირითად ცხოვრებისეულ კითხვებზე. ხანდახან რაღაც ნამდვილს, ჭეშმარიტს ვაწყდებით, უფრო ხშირად კი ისევე ვცდებით, როგორც ბრმები იგავში.

  საიდან ვიცი? მეფემ თქვა ასე. ის ზეცაშია,ჭკუას გვარიგებს, შეცდომებზე მიგვითითებს და ასწორებს მათ. მთავარი კითხვა კი ასე ჟღერს: მზად ვართ კი მის(ღმერთის) მოსასმენად?

ავტორი: გრეგორ კოუკლი

დღიური: ფლორენცია.
მივხვდი იმას, რომ საკმაოდ კარგი განწყობის ადამიანი ვარ, უმიზეზოდ შემიძლია ვიყო კარგ ხასიათზე, უფრო სწორად , განსაკუთრებული მიზეზის გარეშეც მშვენივრად ვგრძნობ თავს და ბედნიერი ვარ. ჩემი ყველაზე ახლობელი ადამიანები კი რატომ ცდილობენ რომ ეს განწყობა გამიფუჭონ, ხასიათი მომიწამლონ და ჩამიშხამონ, ამას ვერ ვხვდები ჯერ. თავიდან ვფიქრობდი, იქნებ უმიზეზოდ ვბრაზდები , ან იქნებ უმნიშვნელო მწყინს მეთქი, მაგრამ დიდი ხნის დაკვირვებამ ცხადყო, რომ _ არა! უბრალოდ, ჩემი ახლობელი ადამიანები ( ვისაც ვთვლი ახლობლებად ობიექტური მიზეზებისდა გამო), ცდას არ იშურებენ რომ ყოველი ჩემი ღიმილიანი დილა, ცრემლებით დააგვირგვინონ! ყოველი ჩემი ბედნიერებით გაჟღენთილი დღე_ კამათით და გაურკვეველი პრეტენზიებისა და ულტიმატუმების კასკადით!
არადა, ცხოვრება მართლაც რა მშვენიერია, თუ კი მაცლიან რომ ვიცხოვრო!
ფლორენცია 2017-03-06 10:26:18

დღიური: არამითი777.
ბოღმა უარყოფილ სულთა,
უქმად გაღებული ხარკი,
ჩემი დაბრმავება გსურდა...……
კარგი, სიყვარულო, კარგი.
შიში გადაუხდელ ვალთა
ამხსენ პოეზიის მადლო,
მე ხომ განწირული ვარ და...…
გმადლობ, სიყვარულო, გმადლობ.
კაცთა სასაფლაო ველი
მალე გაიჭრება ახოდ,
შენგან მოგზავნილი მკვლელი?
ვნახოთ, სიყვარულო, ვნახოთ.
ვახტანგ ღლონტი
არამითი777 2017-03-05 00:30:26

ДАВИД САМОЙЛОВ
* * *
Мы не меняемся совсем.
Мы те же, что и в детстве раннем.
Мы лишь живем. И только тем
Кору грубеющую раним.
Живем взахлеб, живем вовсю,
Не зная, где поставим точку.
И все хоронимся в свою
Ветшающую оболочку.

მთავარი არ არის იყო, ბოდლერ

"მთავარია იყო მთვრალი!"
ბოდლერი

მაშინ, როცა მე ცრემლი იმდენად მახრჩობდა,რომ მისმა ყულპმა დამამახინჯა...მაშინ როცა უბედურებამ მომდრიკა და გული დამიწყლულა...მაშინ როდესაც ველოდი,თუნდაც ერთ თბილ სიტყვას,რომელიც წამით ხალისს მომგვრიდა...ღალატით მომიწამლე გული და დაღიც დამაჩნდა...რომელიც უკურნელია...ცოდვა ხომ რჩება და მომავალ გზაზე აუცილებლად შეგახსენებს თავს სინანული,როდესაც იგივე ტკივილს განგაცდევინებს,მაგრამ არავის ვუსურვებდი...მხოლოდ ბედნიერებას შეუძლია მოგანიჭოს სილამაზე...მე არასოდეს ვყოფილვარ ლამაზი...და მაინც ვამბობ,ჩემთვის ჩუმად,გულში:მხოლოდ რწმენას შეუძლია ადამიანის გადარჩენა!

დღიური: არამითი777.
ალქაჯის თავის ნისლეული
"და უბრძანა ალქაჯ გრისიას მთავარმა ღვთაებამ ხვეთ: არ უნდა იხილოს მაფშალიმ ზღვა, მას თავისი ღმერთი მიუძღვის, უნდა გააჩერო. არ უნდა იხილოს მაფშალიმ ზღვა!"
ამ გზებს არ უკვირთ სიმსუბუქე იოლი მგზავრის,
მძიმე სუნთქვა თუ აკვირვებთ ქარებს,
და ვაფერადებ გასულ დღეებს, ქვებივით ჩავლილს,
ჩვენი საერთო წარსულის გარეთ.
შენი ცრემლები რომ ჩამოწყდა სამყაროს სევდას,
დედა–მზის სითბო დაიწყო მათით,
როცა პატარა ნიჟარებს ვგავდით...
ვხედავ ბავშვობას და მის მიღმა ნისლებსაც ვხედავ.
ღრუბლები ჩემთვის ამოკლებენ ნაწვიმარ მინდვრებს,
მერე იწყება მომდევნო თაღი,
თუ უშენობა სიკვდილით დამღლის,
შენს თმებში მხოლოდ გაზაფხულის ყვავილად ვწვიმდე.
და მხოლოდ შენთვის არსებობა თუ არ მეყოფა,
ცის სარკის ხილვა გაამართლებს ჩემს არსებობას,
და ავა ლოცვა, მაგრამ სული ცაში არ ავა,
შეეხავსება კადას გალავანს.
მე ვმღერი შენთვის, როცა სუნთქვაც არ შემიძლია,
ხის ძირას ვწევარ,
ირგვლივ ნისლია და ნისლებზე სქელი ნისლია.
გეძახი, როგორც დამარხული დედის აჩრდილი,
ჩემს პეშვში შენი სული ინთება,
და ეს რუხი თმა, დალექილი თაღის მიწასთან,
საზღვარს დაგიდებს, და ნათელი, შენ რომ გიცავდა, –
ნათელი, როგორც გაზაფხული, ცამდე აწვდილი, –
საღამოსავით დაიბინდება.
წყვილი ვარსკვლავის მირაჟია ჩემი სიცხადე,
ზღვა თუა – ჩემი წყრომის ტალღები,
ფსკერზე რამდენი ნამსხვრევი და აფრა მიწყვია,
რამდენი მზეა ჩასული და ვერ ამოსული.
თვალდახუჭულმა, სიბნელეში, დიდხანს გიცადე,
ვიწექი, როგორც ტყუპზე ორსული
რაღაც დიადის მოლოდინში. მთები იძვრიან
და აჩრდილივით უკან დაგყვები,
მხოლოდ იმიტომ, რომ გიყურო, ვიდრე გაგწირავ,
და ვიდრე დაგშლი
ფერად სიტყვებად, ბგერებად და ათას ნაწილად.
გამდნარი მზეა და დამშრალი უდაბნოები,
მომაქვს სიკვდილი – კრაზანის ბუდე,
ვფშვნი, ქვიშასავით, აგურის წუთებს,
სიკომორი ვარ, ოაზისთან, განმარტოებით.
არ მითხრა შიშის ჭიანჭველას არ მიმალავდე,
დედალს რომ ეძებს დასაწყვილებლად,
გზა შენზე გადის სასუფევლის ღია კარამდე,
და მეც მივაღწევ, მან თუ ინება.
სისხლის და ხორცის ნამცეცები კლდეს დაარბილებს,
ქვას დამირბილებს, ფეხის მოსადებს,
და ახდენილი სიზმრის ლოცვამდე,
ამოვისუნთქავ აფეთქების ფერად ყვავილებს,
წამით დედა–მზე შეიკვრება ნამსხვრევებიდან,
და მეც სამოთხის კარიბჭიდან მოვბრუნდები და
დაჭრილებს შორის მომაკვდავი შვილის გახელილ
თვალს დაგიხუჭავ, ღმერთის სახელით.

ბექა ახალაია
არამითი777 2017-02-23 21:03:30

“უფალო, არ ვითხოვ სასწაულებსა და მირაჟებს, არამედ ვითხოვ ძალას ყოველი დღისთვის. მასწავლე პატარა ნაბიჯების ხელოვნება.
გამხადე დაკვირვებული და საზრიანი, რათა ყოველდღიური ცხოვრების მრავალფეროვნება დაფუძნებული იყოს იმ აღმოჩენებსა და გამოცდილებაზე, რომლებიც მაღელვებს.
მასწავლე საკუთარი ცხოვრების დროის სწორად განაწილება. მომანიჭე ზუსტი ალღო, რათა განვასხვავო პირველხარისხოვანი მეორეხარისხოვანისგან.
გთხოვ, მომცე თავშეკავების ძალა, რომ ცხოვრების გზაზე კი არ წავბორძიკდე, არამედ ჭკვიანურად დავგეგმო დღე, რათა განვჭვრიტო მწვერვალები და სიშორეები და იშვიათად მაინც, მომეცეს ხელოვნებით ტკბობის საშუალება.
დამეხმარე, შევიგნო, რომ ოცნებები არ არის გამოსავალი – არც ოცნება წარსულზე, არც მომავალზე. დამეხმარე, ვიყო აქ და ახლა და მივიღო ეს წუთი, როგორც ყველაზე მნიშვნელოვანი.
დამიფარე გულუბრყვილო რწმენისგან, რომ ცხოვრებაში ყველაფერი მუდამ კარგად იქნება.
გამინათე გონება და მიმახვედრე, რომ ნებისმიერი სირთულე, მარცხი, დაცემა და წარუმატებლობა ცხოვრების შემადგენელი ნაწილებია, რომელთა დახმარებითაც ჩვენ ვიზრდებით და ვჭკვიანდებით.
შემახსენე, რომ გული ხშირად კამათობს გონებასთან.
მომივლინე მნიშვნელოვან მომენტში ვინმე, რომელსაც ეყოფა ვაჟკაცობა მითხრას სიმართლე, მაგრამ მითხრას სიყვარულით.
ვიცი, რომ ბევრი პრობლემა მოგვარდება, ამიტომ მასწავლე მოთმინება.
შენ იცი, როგორ ძალიან გვჭირდება მეგობრობა. გამხადე ღირსი ბედის ეს ულამაზესი და უნაზესი საჩუქარი განვიცადო.
მომანიჭე მდიდარი ფანტაზია, რათა საჭირო მომენტში, საჭირო დროს და საჭირო ადგილას, მდუმარებით თუ საუბრით, ვაჩუქო ვინმეს სითბო.
მაქციე ადამიანად, რომელსაც შეუძლია მისწვდეს მათაც, ვინც ყველაზე „დაბლაა“.
დამიცავი ცხოვრებაში რამის გამოტოვების შიშისგან.
მომანიჭე ცხოვრებაში არა ის, რაც საკუთარი თავისთვის მსურს, არამედ ის, რაც აუცილებლად მჭირდება.
მასწავლე პატარა ნაბიჯების ხელოვნება.”

ანტუან დე სენტ ეგზიუპერმა ეს მაშინ დაწერა, როცა ძალიან უმძიმდა.


დღიური: მელ.ზ..
შენ ვეღარ შეძლებ ჩემს დავიწყებას
და თუკი შეძლებ, მაშინ მთვარეს უნდა გაექცე,
უნდა გაექცე თოვლის რიჟრაჟს შუაღამისას
და სისხლს ფიქრები აუკრძალო,
ხოლო სიზმარს- შემოსვლა შენში,
შენ ვეღარ შეძლებ ჩემს დავიწყებას
როგორც მზე ვეღარ დაივიწყებს საკუთარ სხივებს,
როგორც მინდორი მწვანე ბალახს ვერ დაივიწყებს.
აღფრთოვანებას გადაჩვეული
ჩემი თვალები მოძებნიან შენს სიჩუმესაც
და დავინახავ, როგორ იზრდება
შენს მაღალ ყელში სასორწარკვეთა.

თ.ბაძაღუა
მელ.ზ. 2017-02-20 00:01:37

დღიური: მელ.ზ..

დიდი ხნის უნახავი მეგობარი შემხვდა,
გოგო.

როგორ ხარ-მეთქი
და...

მხეცივით ღრიალი მინდა,
მაგრამ ახლა სამსახურში უნდა წავიდეო.

შევხედე საკუთარ თავს
და ტოტიდან მოწყვეტილ ფოთოლს ვგავდი,
ისიც რომ არ იცის,
ქარი საით გადააგდებს
და მოისვრის.

ამიტომ,
მხოლოდ იმაშიღა ვიპოვე ჩემი სიმართლე,
რომ უბრალოდ გადავხვეოდი,
გულში ჩამეკრა
და მაგრად მომეჭირა ხელები.

რაღაც იმის მსგავსად,
ხის ძირში გაყინულ კაცს,
ფოთოლი რომ გულზე დაეცემა.

...

მე ვიცი,
რამსიმაღლეა ეს ბეტონის კედელი,
რომელზეც ზურგით ვარ მიყუდებული ახლა,
ვიცი,
რამსიმაღლეები არიან ჩემ წინ
მდგარი ხეები,
მაგრამ არ ვიცი
და არც შეიძლება ვიცოდე,
რამსიმაღლეა ზოგი ადამიანი,
რადგან სიმაღლე
ძვლებზე ასხმული ხორცით არ იზომება.

Nika
მელ.ზ. 2017-02-19 02:37:31

დღიური: არამითი777.
ცას აუწითლდება ლოყები,
იქნება სითბო და გზნება...
- მიდიხარ? - მე უკან მოგყვები.
- მივდივარ... - მომყვები გზებად.
ბრმად ავედევნებით ხეტიალს,
მივყვებით ბილიკებს სოფლის...
- გიყვარვარ? - ეს უფრო მეტია.
- მიყვარხარ! - ეს უკვე მყოფნის...
ფიქრები იშლება ზვინებად,
მუცლები ეშლებათ ზვინებს.
- ამაღამ? - არ დაგეძინება.
- ამაღამ? - რა დაგვაძინებს?!...

ზაზა სუყაშვილი
არამითი777 2017-02-18 10:45:25

დღიური: არამითი777.
თითქოს მზე იწყებს დაბნელებას, როცა შენ ტირი,
ნუ ტირი, ყველა განსაცდელი კვამლივით წავა,
ყველა მითიურ სასწაულის მთავარი გმირი,
და ამავე დროს შემოქმედიც შენა ხარ თავად!
იცვლება ირგვლივ ყველაფერი, დრო დადგა ყალბი,
შენ კვლავ იგი ხარ, ვინც იყავი ბევრი წლის წინათ -
-პატარა გოგო, აბრეშუმის ცისფერი კაბით,
და შენს საწოლთან ღმერთის კეთილ ანგელოზს სძინავს.
და შენს სიზმრებში ცას ფერი აქვს ხასხასა ლურჯი,
და ირწევიან ხორბლისფერი ყანები ზანტად,
შენ დგახარ შენი მოლბერტით და ჯადოსნურ ფუნჯით,
და შენს გარშემო მოყვავილე გაზაფხულს ხატავ.
ნუ ტირი, შენ ხარ სილამაზის უშრეტი წყარო,
შენს დიდრონ თვალებს არ უხდება ამდენი სევდა,
მერე რა, თუკი ახლა გტკივა... ჩადგება ქარი,
და როგორც ზღაპრებს გიყვებოდა ძილის წინ დედა,
კვლავ დაინახავ მოსაუბრე კენკროვან ხეებს,
სხვენში მოფრენილ ფერიების მომღერალ კრებას,
მაგრამ არ მისცე უიმედოდ მოშხამულ დღეებს,
შენს შეუცნობელ სამყაროში შემოსვლის ნება.
არ დაუჯერო, სისუსტეში ვინც დაგდო ბრალი,
მოიგებ შენს ომს და იპოვი მას, რასაც ეძებ,
შენშია სხვისთვის უხილავი, ღვთიური ძალა,
მე შენი მჯერა, შეუძლებელს ვიცი, რომ შეძლებ.
შენშია, რაც კი მშვენიერი არსებობს ცნება,
წამით დახუჭე თვალები და თავადვე ნახავ,
შენ კვლავ ის ურჩი გოგონა ხარ, გაჩეჩილ თმებით,
მზის ათინათში ასკინკილით რომ მორბის ლაღად.
რომ ავსებს მზისებრ დიდი შუქით გარშემო ყოველს,
ეს შენეული ზღაპარია, ნუ აქცევ დრამად,
მერე რა, თუკი სასწაული ჯერ ვერსად ჰპოვე,
ყველაზე დიდი სასწაული შენშია თავად.
ნუ ტირი... რამაც დაგისველა ცრემლებით თვალი,
გადაივიწყე, უსახური სიზმარი როგორც,
შენ შეძლებ იყო გასაოცრად ძლიერი ქალი,
და მაინც ცისფერკაბიანი, პატარა გოგო...

ქეთევან ნათელაძე.
არამითი777 2017-02-15 23:36:32


"- რა გადარდებს?
- მარტოობა მადარდებს. ადამიანი ხშირად ხალხშია, მაგრამ მაინც მარტოდ გრძნობს თავს. ზოგჯერ თავის თავიც ეუცხოება, საკუთარ თავს გაურბის. რატომ ხდება ეს? არ ვიცი. საიდან მოვედი ან სად მივდივართ? არც ეს ვიცი."

                    გოდერძი ჩოხელი

დღიური: მუხა.
პატივისცემით ნ ე ქ ტ ა რ ი.
მ უ ხ ა, ჩემო კარგო, სიტყვას ვწყვეტ, მაგრამ მიგრძელდება, მაინც ამ ექსპრომტად თქვენთვის :

ჩემთან მოთოვა ისევ,
ეს ფიფქვა ფიქრებს მისევს,
თითქოს ჩვენს ყოფნას ჰგვანან,
თითქოს მოჰგვანან ნისლებს.
სევდით ვიხსენებ აპრილს,
თეთრად დაფართლულ ტყემლებს,
იმედს რა ვუყო ნამდვილს,
იმედს, სუსტსა და დაღლილს,
ის არასოდეს კვდება,
ვხედავ ხელზეცით აწვდილს.
თოვლი დადნება მალე,
ჩვენ კი, სულ ცოტა გვიან.
თოვლი ქათქათებს მუდამ,
სევდა ვითომდა მიაქვს,
მერე მზე გვაფენს სხივებს,
აკრეფს, მიგვანდობს ნიავს,
ჩვენ თუ, არ მოგვწონს რამე,
წამს დუშმანივით გვიავს.
მოვა აპრილი, მაინც
ფერად ხავერდად დიად.
რაც უნდა ვიყოთ მწყრალად,
გული დაგვიწყებს ფრიალს,
რადგან აპრილი არის,
მოაქვს სურნელი ნიავს.
მუდამც, აპრილში მწვანედ,
ფოთლები იწყებს შრიალს,
დროს ვერაფერი შველის,
ვერც ვინ აბრუნებს ტიალს.
ეს ყველაფერი მომწონს
და არაფერი მიავს.

ნ ე ქ ტ ა რ ი საგან საჩუქრად მ უ ხ ა ს თოვაში დღეს. 14 თებერვალს, 2017წელს
თბილისში..


ცა, თოვა, ფიქრი მყისე
გრძნობას სხვა მადლიც მივსებს
2017-02-
ნექტარი 2017-02-14 12:28:31

ასე ძალიან თუ შემაყვარებთ თავს, ა დ ა მ ი ა ნ ე ბ ო , მაშინ კეთილი ინებეთ და ნუ მომიკვდებით.

Сегодня опять перепутал и сел в трамвай до работы, а не бросился под него.
ესაა ბიჯო ხეში წყალი ჩადგაო? - ვერაა ეს თებერვალი სრულ ჭკუაზე...
დათო მდივანი 

დღიური: მუხა.
სწორედ  ისა  ხართ,  ვინც  მეგონეთ,
ვრწმუნდები  დიახ,
რა  იქნებოდა  ჩემი  ყოფნა,
სიტყვა  ქარს,  ნიავს,
თქენ  რომ  არა  აქ,  სხვა  აქ  ვინ  რა,   
ჩემი  გზა  მიავს,
გმადლობთ,  ჩემიდან ქარს  თქვენამდე,
აპრილი  მოაქვს.     
ნექტარი 2017-02-10 21:52:22

"Si tu es trop fatigué pour parler, alors, assieds-toi à côté de moi car je parle aussi couramment le silence."
                        R. Arnold.

https://www.youtube.com/watch?v=tnzrTCIiqeg

ჰო!...
ისეთია ჩამონათვალი
რომ ყველა მიხვდეს -
ეს არ არის  პანაცეა -
ყველა ტკივილის უტყვი წამალი,
არც უკვდავების ელექსირია,
არც ზიარჭურჭელის ნელსაცხებელი
სიყვარულით სავსე გულისთვის,
ან თბილი მალამო -
უსიყვარულოდ დატანჯულთათვის.

სავარაუდოდ არის ნამცხვარი...

...და სამწუხაროდ უსახელო,
ანუ არაფრისმთქმელი,
ვითარცა მე
შემადგენლობით -
ორი ხელი,
ორი ფეხი,
თავი,
თვალები...

სავარაუდოდ ადამიანი...

დედა,
ბებია,
ქალი -
სხვა არაფერი!



აი ასე დავბოდიალობ ზოგჯერ საჯარო დღიურებში. მოგიკითხე მარიკუნა!  :*

ინგრედიენტები:
შაქარი 400 გ
კაკაო 80 გ
კეფირი 700 მლ
კვერცხი 5
სოდა 1.5 ჩ.კ
ფქვილი 3 ჭიქა
გამდნარი კარაქი 150 გ
ვანილი
ლიქიორი
კრემი
დარბილებული კარაქი 250 გ
მოხარშული შესქელებული რძე 2 ქილა
ტაბულა
შეურიეთ  შაქარი და კაკაო, დაამატეთ კვერცხები და კარგად ათქვიფეთ.  შეურიეთ გამდნარი, შეგრილებული კარაქი, შემდეგ ვანილი, სოდა  და კეფირი. ბოლოს დაამატეთ ფქვილი.  უნდა მიიღოთ სქელი არაჟნის სისქის ცომი.

ამ ცომით გამოაცხეთ სამი ფირფიტა 180 გრადუსზე გახურებულ ღუმელში. ფირფიტებს უსწორმასწორო ადგილები ააჭერით და დაფხვენით მოსართავად. გაციებული ფირფიტები დანამეთ ლიქიორით.

კრემისთვის ათქვიფეთ დარბილებული კარაქი და  ნაწილ-ნაწილ შეათქვიფეთ  შესქელებული რძე.  წაუსვით ფირფიტებს კრემი, მათ შორის გვერდებზეც და მოაყარეთ შემონახული ნაფხვენები. ტორტი გააჩერეთ მაცივარში რამდენიმე საათი, უმჯობესია მთელი ღამით.



1 2 3 4 ... 1479 1480 1481