დღიურები


დღიური: ნარჩიტა.
მოლოდინის ქვეყანა!

მე მოლოდინის ქვეყანაში ვცხოვრობ!
ყოველ დილას მზის ამოსვლას ველოდები,
ველოდები:

წვიმიანში – როდის გამოიდარებს,
როდის შემიყვარებს,
როდის შემხვდება,
როდის გაზაფხულდება,
როდის დაიბადება...
მე პირველ თოვლსაც სულმოუთქმელად ველოდები,
რადგან მინდა ვიარო თეთრ ტაძარში, თოვაში ხომ სამყარო თეთრ მოლოდინის ტაძრად იქცევა – ხოლმე...

მთელი ცხოვრება ველოდები:
სიხარულს,
მწუხარებას,
დაბადებას,
ზოგჯერ გარდაცვალებასაც კი...

ალბათ მეც ვიღაც სადღაც მელოდებოდა, მელოდება და დამელოდება...

მე მოლოდინის სამყაროში ვცხოვრობ...

ყურადღებით ვაკვირდები ქუჩაში შემხვედრ ადამიანებს, ისინიც მოლოდინის ქვეყანაში ცხოვრობენ...

29 მაისი 2017
ნარჩიტა 2017-07-11 06:36:59

https://www.youtube.com/watch?v=xjG6Mlm23L0

Paul VERLAINE 

Le ciel est par-dessus le toit

Le ciel est, par-dessus le toit,
Si bleu, si calme !
Un arbre, par-dessus le toit,
Berce sa palme.

La cloche, dans le ciel qu'on voit,
Doucement tinte.
Un oiseau sur l'arbre qu'on voit
Chante sa plainte.

Mon Dieu, mon Dieu, la vie est là
Simple et tranquille.
Cette paisible rumeur-là
Vient de la ville.

Qu'as-tu fait, ô toi que voilà
Pleurant sans cesse,
Dis, qu'as-tu fait, toi que voilà,
De ta jeunesse ?



დღიური: ნენენენე.

მე  ვიცი რა არის სულის ტკივილი,აი ,მაშინ როცა მარტოობას განიცდის,კედლებს რომ ეხლება,ხან ერთს,ხან მეორეს...არა,ოთახის კელდებს კი არა,შიგნიდან სხეულის კელდებს და მერე, ასე გაბზარული და მრავალჯერ შეწეპებული ნივთივით დავდივარ...

რა მჭირდება მე,ჩემნაირ ადამიანს სრული ბედნიერებისთვის? ალბათ სხვების სიყვარულში დარწმუნება...ღმერთო,მაპატიე...ორი სიცოცხლე რომ გვქონოდა ჩვენ,ადამიანებს,ერთს აუცილებლად თვითმკვლელობით დავასრულებდი...

ეხლა კი,ძალაგამოცლილი ნაჭრის თოჯინასავით მიგდებული ვარ,აი თვალების ნაცვლად რომ ღილები აქვს მიკერებული...
ნენენენე 2017-07-09 01:48:14

სიზმრის ზმანებავ, ან შემიყვარე,ანდა დამტოვე:

დღიური: ფლორენცია.
"ხულიგანკას" ლექსი

ქარებს წამოვყვებოდი,
რომ ვიცოდე - მიმიღებ...
ახლოს არ გეკარები,
ასე შორ-შორ დავდივარ.
ევას შთამომავალი კი ვარ,
მაგრამ გახსოვდეს,
მაინც მოკრძალებული,
მრიდებელი ქალი ვარ.
ვზვერავ შენ შემოხედვებს,
შენ ღიმილებს საჩემოს,
ისე მომნატრებიხარ,
ლამისაა გავგიჟდე...
შენ ისეთი მკაცრი ხარ,
მოსვლა როგორ გავბედო,
და ამიტომ ყოველ ღამ
გიხსენებ და გისიზმრებ.
ქარებს წამოვყვებოდი,
მაგრამ აბა, რაღა დროს...
ახლოსა ვართ და მაინც
სულ გან-განზე დავდივართ...
და ვირხევით ისე ვით,
ტანწერწეტა ტირიფნი...
შენ - ძალიან მკაცრი და
მე ღიმილის ქალი ვარ...
ასე დავიარებით,
შენ იქით და მე აქეთ,
წუთისოფელს შემოვრჩით
სიყვარულის მსტოვრები...
შენც იმდენი მეძახე,
მეც იმდენი გეძახე...
ერთმანეთთან არცერთი
მაინც აღარ მივედით...
ჰოდა, რაღად წამოვყვე
შენთან ქარს თუ ქარაშოტს,
უკვე კარგა ხანია ასე
შორ-შორ დავდივართ...
როცა თმაში ორივეს
თოვლისფერად დაგვათოვს,
გაიხსენე, მე მაინც
ხულიგანკა ქალი ვარ
ფლორენცია 2017-07-06 00:45:44

დღიური: paranoid.
როგორ ხარ? ... სად ხარ? ................
თიო 2017-07-05 22:16:54

დღიური: თიო.
.................. <3
თიო 2017-07-05 22:01:54

დღიური: ფლორენცია.
რა ცოტა ყოფნით ადამიანებს ასამჩატებლად !
ფლორენცია 2017-07-05 21:11:39

დღიური: ფლორენცია.
არის დღე,თვეში ერთი ან ორი დღე,როცა მესმის თვითმკვლელების და ასეთი დღეების რაოდენობა იზრდება.
ფლორენცია 2017-07-04 20:06:44

“რა გაწუხებს? სიღარიბე, გაჭირვება? მაგრამ სწორედ სიღარიბე და გაჭირვებაა რომ წარმოშობს ხელოვნებას, დასაწყისისათვის ეს გარდაუვალიცაა.
ჯერ არავის არ სჭირდები, ცნობაც კი არავის სურს შენი. ასეა მოწყობილი ეს ქვეყანა. ჯერ სადა ხარ, როცა შენი ნიჭის ამბავს შეიტყობენ უარესიც იქნება.
შური, ფლიდობა, ყველაზე მძიმედ კი, გაჭირვებაზე უფრო მძიმედაც, უვიცობა დაგაწვება. ნიჭს თანაგრძნობა ჭირდება, გაგება,
შენ კი ნახავ, თუ მიზანს მიაღწიე, როგორი სახით შემოგეხვევიან გარს, არარად ჩაგაგდებენ.
ყოველივე იმას, რაც შენ მძიმე შრომის შედეგად შექმენი, სიღატაკეში, შიმშილში, უძილო ღამეების ხარჯზე, ზიზღით შეხედავენ.
ისინი, მომავალი შენი ამხანაგები, არ გაგამხნევებენ, არ დაგამშვიდებენ, არ გიჩვენებენ რა გაქვს კარგი და ჭეშმარიტი,
მაგრამ ღვარძლიანი სიხარულით წამოსწევენ წინ თითოეულ შენს შეცდომას, მიგითითებენ სწორედ იმაზე, რაც ცუდი გაქვს,
რაშიც ცდები და გარეგნული სიმშვიდითა და შინაგანის ზიზღის გრძნობით იზეიმებენ ყოველ შენს შეცდომას.
შენ მარტო დარჩები, ისინი კი ბევრნი იქნებიან.
მაშ, გამხნევდი!“

დღიური: რენუარი.

ბოლო წრე  (ეკა ქევანიშვილი)
...................................

ჩემი კაცი სოფლელია.
კილოკავზე კონწილობს მისი სიტყვები - 
რაც იცის და რაც გაუგია, რაც აქამდე დაიმახსოვრა:
ჩემო სიცოცხლე, ჩემო ქალო, ჩემო გოგონა.
მისი ხელები ფართოა და მიწისსუნიანი,
მისი ტვინი ცარიელია და მსუბუქი.
მასთან ადვილია და უინტერესო
მისთვის ამის თქმა სულაც არ არის სავალდებულო. მე ის გავსინჯე,
გავიხედოთ და, ჩემი კაცი მზეჭაბუკია,
თავზე ცეცხლი უკიდია, მკერდზე აგვისტო უბრიალებს,
თვალებში მგელი ჰყავს დამწყვდეული, სხეულში - ეშმაკი.
ტანს ზოგჯერ ანაფორაში მალავს და ზედმეტი წარმოსახვისგან
ღამ-ღამობით ესიზმრება, თითქოს მირონი წამოუვიდა.
ეს ჩემი კაცი ამაყია და ამპარტავანი,
მისი ტორსი დაჭიმულია, ტერფები თხელი,
მასთან წოლა ჰგავს შუაღამისას შემთხვევითი სტუმრებისთვის სუფრის გაშლას და ალაგებას.
მან ეს ყველაფერი იცის, მაგრამ არასოდეს აღიარებს.
მე ის მიყვარდა.
ჩემი კაცი, პედანტია და ინტელექტუალი,
შუა თითით გამუდმებით აბალანსებს ცხვირზე სათვალეს,
როცა ვუყვარვარ, და თუ საერთოდ ვუყვარვარ,
წინასწარ ლოცულობს.
ამ დროს ვარსკვლავიან ჭერს ვათვალიერებ,
ეს კაცი, ჯერ იხდის და წვება, შემდეგ მეძახის,
ის ღარიბია და აუტანელი,
მასთან ყოფნა ჰგავს ნახევარ განაკვეთზე მუშაობას,
დაღლაც ცოტა, და შემოსავალიც.
მისთვის ყველაფერი სულერთია და ადვილად ინელებს,
მე ის.. არ ვიტყვი.
ჩემი კაცი მდიდარია და დიდი.
თითზე გასაღებს ატრიალებს, არ ვიცი რისას,
მთავარია, რომ ატრიალებს,
ჩემი ეს კაცი ჭკვიანია და ცინიკოსი,
მისი ტანი ათასქალგამოვლილია. მაგრამ სუფთა,
მისი სული თავისუფალი, მაგრამ დაღლილი,
გადაწერილ-გადმოწერილი.
ჩემი ეს კაცი რუკაა და თითს ვაყოლებ,
მისი ასო ცოცხლდება როცა მუხლით ვეხები,
მუცლით ვეხები,
მოკლედ, ვეხები.
მასთან ყოფნა ჰგავს ჰამაკში ნაყინის ლოკვას,
მასთან ყოფნა ჰგავს მის ქვეშ ყოფნას.
მას ჰგონია, რომ ის წყვეტს, ეგონოს - მაწყობს,
მე მასთან მივხვდი, როგორ მიყვარდეს.
დღეს, ყველა ჩემი კაცი მოვა და ბოლო წრეს დამარტყამს,
დღეს, ყველა ჩემი კაცი სხვისია.
მშვიდობაში მოიხმარეთ,
მიყვარს თავისუფლება.
რენუარი 2017-07-03 15:36:13

https://www.youtube.com/watch?v=d_IXn_3dJRM


დღიური: ფლორენცია.
მოწყენილობაზე უფრო დიდი მიზეზი სასიკვდილოდ, რა უ ნდა იყოს ნეტა
ფლორენცია 2017-06-29 16:10:37

დრო მხოლოდ საკუთარ თავს დაინდობს...


დღიური: ემილი1999.
“იგის მაინც ტკივილი ურჩევნია წუხილს”. – თავის სხეულში თქვა იგიმ და კვლავ მოიხარა.
ტკივილი იცოდა რაც იყო.
ტკივილი ისაა, ბრძოლის დროს რომ ნადირი კბილს გაჰკრავს და ფეხიდან წითელი სისხლი გამოუვა. ტკივილი ავია, მაგრამ დიდხანს არ ჩერდება სხეულში.


"თქვას მაინც წუხილმა რა უნდა! იგი ყველა სურვილს შეუსრულებს. იმიტომ, რომ იგის მეტი არაღ შეუძლია!"


,,ძველი ბელადისაგან კვალი დარჩა. მაშინ წვიმა მოდიოდა. ახლა წვიმა არ მოდის და იგის კვალი არ დარჩება... თუმცა კვალი სხვა რამეა; კვალი არ არის ის, რაც უნდა დარჩეს".

"იგისგან სწორედ ის დარჩა, რაც იგიში იგი იყო".

ჯ. ქარჩხაძე
ემილი1999 2017-06-26 00:20:29


Prévert, Jacques
Le désespoir est assis sur un banc (French)

Dans un square sur un banc

Il y a un homme qui vous appelle quand on passe

Il a des binocles un vieux costume gris

Il fume un petit ninas il est assis

Et il vous appelle quand on passe

Ou simplement il vous fait signe

Il ne faut pas le regarder

Il ne faut pas l’écouter

Il faut passer

Faire comme si on ne le voyait pas

Comme si on ne l’entendait pas

Il faut passer presser le pas

Si vous le regardez

Si vous l’écoutez

Il vous fait signe et rien ni personne

Ne peut vous empêcher d’aller vous asseoir près de lui

Alors il vous regarde et sourit

Et vous souffrez atrocement

Et l’homme continue de sourire

Et vous souriez du même sourire

Exactement

Plus vous souriez plus vous souffrez

Atrocement

Plus vous souffrez plus vous souriez

Irrémédiablement

Et vous restez là

Assis figé

Souriant sur le banc

Des enfants jouent tout près de vous

Des passants passent

Tranquillement

Des oiseaux s’envolent

Quittant un arbre

Pour un autre

Et vous restez là

Sur le banc

Et vous savez vous savez

Que jamais plus vous ne jouerez

Comme ces enfants

Vous savez que jamais plus vous ne passerez

Tranquillement

Comme ces passants

Que jamais plus vous ne vous envolerez

Quittant un arbre pour un autre

Comme ces oiseaux.


როდესაც წვიმების სეზონი სეზონზე დიდხანს გრძელდება,
ნიშნავს: ნატრობდა ვიღაც ზღვას და ღმერთმა "ასე ინება" -  უწყალობოს უზღვო მიწებზე დასახლებულებს წყალი.

მოკვდავები კი ხანდახან სწავლობენ, რომ უნდა ისურვონ გზები ზღვამდე, თუ კი ზღვა უნდათ და არა ტბორები.

სწავლობენ სურვილების ფორმულირებას, ჟესტებისა და მიმიკების ენას, სხვადასხვაგვარი გამომხატველობით და განსხვავებებით, სხვადასხვა ტონალობასა და სივრცეში, ვინაიდან არ იციან რა ენაზე მეტყველებს ღმერთი. რომელი წერტილიდან უკეთ ისმის და  მცდელობებში სურვილს ჰკარგავენ.

დიდი ახირებული კაცია ღმერთი. საერთოდ არ უყვარს ლაპარაკი და ფიქრის ენაზე მეტყველებს/ისმენს ანუ არ სჭირდება არც ერთ სურვილს ფორმულირება, ხმაში ამღერება, სივრცის მოძიება.

ხანდახან მიზნის სიწმინდეც ფეხებზე ჰკიდია. საჭიროებაც. სურვილის სიმძაფრეც...

დღიური: ფლორენცია.
ერთი ფეისბუქი მქონდა, სადაც ვწუწუნებდი უმისამართოდ, ახლა კი... იმდენმა ახლობელმა თუ შორებელმა დამიმეგობრა, შიშით ვერ ამომიოხრია
ფლორენცია 2017-06-20 22:03:15

არასოდეს გაშალო მეგობარო ხელები,
ეგონებათ რომ შენ ნებდები!

ამდენი ხანია დავდივარ ველზე
აგერ ეს ოც და სამი წელია
მაგრამ ძვირფასი მშობელო შენზე
ერთი სიტყვაც არ დამიწერია
ეს იმიტომ რომ მიყვარდი ძლიერ
დამქონდი როგორც საუნჯე გულით
ნაწყვეტი ლადო ასათიანის ლექსიდან
ავტორის თქმით დედაზე წერას გაურბოდა რადან ის მისთვის სისპეტაკის და სიყვარულის განსახიერება იყო და მისი თუნდაც დიადი მაგრამ ამქვეყნიური სიტყვებით არ სურდა ზიანი მიეყენებია მისდამი ღვრთაებრივი სიყვარულისთვის. მე არც ლადო ასათიანი ვარ და არც რომელიმე გამოჩენილი სიტყვაწყლიანი პიროვნება, უბრალოდ მინდა შენზე ვთქვა ორიოდ სიტყვა და დიდი ხანია მეშინია ამის. რაიმე პატრიოტული რომ ვთქვა და შემეშალოს უცოდინრობაშჳ ჩამითვლიან, სიყვარულზე რო მვისაუბრო დილეტანტადაც შეიძლება მიიღონ, სიმამაცეზე ვერ ვიტყვი რომ შევცდები მაგრამ შეიძლება ვერ გაიგონ და მაინც საყვედური მივიღო. ყველაფერს თავის ფასი აქვს, ზოგჯერ დიდი სიმდიდრის მატარებელი, ზოგჯერაც ინფლაციაში წასული კუპიურა. როცა შენზე ვისაუბრებდი მინდოდა ყველა სიტყვა სისპეტაკით, ნაზი გრძნობით და სიყვარულის გადამეტებული შეგრძნებით ამერჩია. ამ საქმესაც შევეჭიდე
ნათესავმა მძღოლად წაყოლა მთხოვა დასავლეთ საქართველოში, მეუღლის ნათესავის ქორწილში. ისე გამოოვიდა რომ ეს მისია დავიკისრე. წინა ღამით ჩემს დარდის გამქარვებელ ქალბატონს შევხვდი და თითქოს სტრესი მოვიხსენი მისთვის ვნებიანი და ჩემთვის უემოციო საქციელით. გამოუცდელი მძღოლის სამ საათიანი მართვის შედეგად სასეირნოდ გამოსულ ახალდაქორწინებულებს და მათ თანმხლებთ შევხვდით. ტრადიციული მილოცვის შემდეგ თვალი მოვკარი ერთ გოგონას რომელიც ჩემზე ძალიან უფროს, დინჯ და ჩამოყალიბებულ ადამიაანდ აღვიქვი. სიტუაციაში სწრაფად გარკვევის და კონტაქტში შესვლის უნარი ყოველთვის მაკლდა.თან ვინ დამაჯერებს ქორწილში მყოფ მეჯვარეს უცებ მანქანიდან გადმოსული მძღოლის მიმართ რაიმე ინტერესი გაუჩნდება. უპირველეს ყოვლისა ყოველთვის ყველა ცუდ ვარიანტ განვიხილავდი და შემდეგ შევდიოდი კონტაქტში. სუფრაზე დავსხედით და მეგრული, ჩემთის გაუგებარი სიტყვების მეტი არაფერი მესმოდა. თუმცა რაღა მეგრულს დავაბრალოთ მისი ცქერით ამ სამყაროს მოწყვეტილს ჩემი მასპინძლის ქართული გადმოძახილიც კი არ მესმოდა რომელიც გზაში ვნახე და ახლა პატარძალს გვერდს უმშვენებდა. დიდხანს ვუცქერდი და ბოლოს შემახსენეს რომ დრო იყო სუფრას გავცლოდით. სადღაც დამაბინავეს... ერთი საათი გოგოს ვესაუბრე ტელეფონში, გოგოს რომელსაც შეყვარებულს ვუწოდებდი მაგრამ თვითონაც არ ვიცოდი რატომ.მეორე დღეს ადრე გავიღვიძე და სამზარეულოში ის გოგო ტრიალებს რომელზეც მთელი ღამე ვფიქრობდი... ისეთი დიდის შეხედულებაც აღარ ჰქონდა თითქოს, შეკრული თმებით და საშინაო ჩაცმულობით მიუწვდომელ ოცნებას აღარ ჰგავდა მაგრამ უფრო მიმზიდველი და სანატრელი ანგელოზი მევლინებოდა. მისით დავინტერესდი მაგრამ არ გამოდიოდა და წამოსვლაც კი ვიჩქარე. საღამოს სოფელში ჩემს სახლში დავრჩი. ჩემმა დამ შეპარვით მითხრა: ,,შენ სამეგრელოდან შეყვარებული ხარ ჩამოსული'' დამალვას აზრი არ ჰქონდა მითუმეტეს მასთან და ვუთხარი რომ გოგო გავიცანი რომელიც გულში ჩამივარდა და მე ვისურვებდი ჩემს გვერდით მისნაირი გოგო ყოფილიყო. ვუთხარი რომ გოგოა რომლისთვისაც მგონი გული არასოდეს არავის უტკენიონებია სიყყვარულის გამო და მე ის შემიყვარდა თქო. -რა პრობლემაა, შენ ატკენ რამდენიმე დღეში... - მწარედ მითხრა ჩემმა დამ და ჰაერიდან ნამდვილად არ მოუწყვეტია ეს სიტყვები. რამდენიმე დღეში სიყვარულში გამოვუტყდი... სულ სხვანაირად ვგრძნობდი თავს, თითქოს სიმშვიდის მხარე არსებობდა ჩემში და იარსებებდა მარად.
დავშორდით. თან ისე რომ თითქმის სამი წელი გავიდა. შემთხვევით დაგვაკავშირეს ერთმანეთს და ჩვენი გაღვივებული გრძნობის გამო თითქოს ბევრჯერაც ინანეს თავიანთი საქციელი. რაღა დავმალო და მისი წვიმიან ღამეში შინ გაცილება ორ კვირიან ავადმყოფობად დაგვიჯდა ორთავეს. ოდესღაც თუ მისმა გაცნობამ გაურკვევლობაში ჩამაგდო ამჯერად დიდი გაურკვევლობიდან გამოსვლის გზა დამანახა. იმ პერიოდში ცა ქუდად არ მიმაჩნდა და დეამიწა ქალამნად. ვერ ვიტყვი რომ ახლა მთლად დალაგებული ვარ მაგრამ ვინც მაშინ მიცნობდა შეუძლია დამემოწმოს რომ 180 თუ არა 150 გრადუსით მაინც შემოვბრუნდი. თითქოს დილამ მადლი დაიბრუნა, თითქოს ღამეში წყვდიადის გარდა სხვა რამის დანახვაც შეიძლებოდა, თითქოს ყველაფერი უკან დარჩა და მე ახალო ცხოვრებას ვიწყებდი. დრესაც მახსოვს მისი იმედით აღსავსე თვალები, თითქოს მთელს ცხოვრებას ჩემში ხედავდა, თითქოს ჩემით იწყებოდა და მთავრდებოდა სამყარო და ყოველი ფილისოფია. მის მოხვეულ ხელებში გარდა სითბოსა ვხედავდი რომ ის მთელი არსებით მენდობოდა, რომ არ არსებობდა ამქვეყნიური თუ ზღაპრის ბოროტ პერსონაჯად გამოგონილი საფრთხე რომლისგანაც ვერ დავიცავდი. მიმენდო როგორც ბავშვი მის დამცველ უფროს მეგობარს. ზრდასრულის როლის მოთამაშემ სწორედ მისის ბავშვობა ვერ ავიტანე და კვლავ აირია ყველაფერი. იმდენად დაპირისპირებული ცხოვრება გვქონდა ხშირად მიფიქრია მაინც რატომ ვართ ერტად.... ბევრთან მქონია ურთიერთობა და არავის წასვლა თუ მოსვლა არ მაინტერესებდა და თავსაც სწორედ ამით ვიმშვიდებდი რომ მხოლოდ დიდ სიყვარულს ჩვევია ასე. მიხვვდით რომ ასე გაგრძელება აღარ შეიძლებოდა და ერთ ძალიან ლამაზ დღეს "ლომებრ ბრჭყალი დავადე,, . ჩემი სახელი დავარქვი და როგორც მჩვევია მოულოდნელობა შევიტანე ყველა კეთილის მსურველის ცხოვრებაში. ვერასოდეს წარმოვიდგენდ ითუ გული ასე ამჳჩქარდებოდა მასთან მარტო დარჩენისას. ვერასოდეს წარმოვიდგენდი თუ შიში ჩხუბის გარდა სხვა დროსაც არსებობდა. ფანჯარასთან დავდექი და სიგარეტი გავაბოლე. ერთი სული მქონდა როდის შემოვბრუნდებოდი თან არაამქვეყნური შიშჳთ ვიყავი შებყრობილი. ძალა მოვიკრიბე და საწოლზე ჩამოვჯექი, თმაზე მოვეფერე, გაუღიმე და რამდენიმე წუთი ვესაუბრე, დღესაც არ ვიცი რას ვამბობდი მხოლოდ მის თვალებს ვაკვირდებოდი და ცოტა ხანში ისევ იმედით აღსავსე თვალების ნაპერწკალი დავინახე. თვალები დავხუჭე და ღმერთს ვთხოვდი ღამე გაუთენებლად დარჩენილიყო. გავიდა თვეები, წელიწადზე მეტი და ჩვენში არსება ცხოვრობდა რომლის ქვეყნად მოვლენას აჩქარებული გულით ველოდით. სახლში სწრაფი ნაბიჯით მოვდიოდი და წასვლა ჭირივით მეზარებოდა. თუმცა რას გაიგებ. სამყაროს უსრულო სივრცეში დაწერილი ბედის გრაგნილზე ყველაფერი სხვაგვარად ეწერა. სამსახურში მესიჯი მივიღე... "დეიდამს ავარია მოუვიდა, მეც მანქანაში ვიჯექი, ახლა საავადმყოფოში ვარ. მჭირდები. სამსახურიდან თავპირის მტვრევით დავეშვი, ტაქსი გავაჩერე და უკანა სავარძელზე მოწყვეტით დავეცი. ათასი აზრი ტრიალებდა თავში. რომელი გადარჩება? როგორ არიან? ნუთუ ოცნებები წყალში იძირება? არჩევანის წინაშე რომ დამაყენონ რა ვქნა? რომ ვერ გადარჩეს რა ვუთხრა? როგორ ვუთხრა რომ ვერაფერი გავაკეთე? ის რო მდავკარგო? შვილს როგორ ავუხსნა დედა რატომ არ ყავს? ყველაფრის დედაც... ჩემს თავს რა ვუთრა? -ბოლო სიტყვები ისე ხმამაღლა წამოვიყვირე ტაქსის მძღოლმა გადმომხედა და მითხრა: შენს თავზე კარგი ამბავი არაა მგონი. გულში ავიფიქრე ესღა მაკლდა თქო და ვუსაყვედურე შორი, საცობიანო გზა რატომ აირჩია როცა შეეძლო ორიოდ კილომეტრის მეტის გავლით რამდენიმე წუთით ადრე მიმიყვანდა. საფულე გავხსენი და გაურმაგებული თანხა ვესროლე. თავ დავაყოლე რომ თუ 15 წუთში არ მიმიყვანდა კარგი დღე არ დაადგებოდა (იმას რაღას ვერჩოდი). სავადმყოფოში მისული სრულად გავერკვიე ჯერაც გაურკვეველ ვითარებაში. გავიარე დერეფანში და კედელზე სარკეში ჩემს თავს მოვკარი თვალი. შემეშინდა ჩემ ითავის დანახვის. საპირფარეშოშჳ შევედი და ცივ წყალს ტავით შევეყუდე. ტითქოს ცოტა დავმშვიდდი. სავარძელზე დავჯექი და შორიდან მესმის ახლობლების საუბარი რომლებიც ზოგი შემთხვევით ზოგიც განგებაა მოსული. ერთი ამბობს: ჩემს ყვავს, ჩხიკვის მამიდან ასეთი რამ შეემთხვა და გადარჩა მაგრამ ბავშვი დარჩა ავადმყოფი, მეორე ამბობს: ერთს ვიცნობ ასე დაემართა დედა გადაყვა. მესამე ამბობს დედა გადარჩა შვილი ვერა. მივხვდი ვირაცის ცოდვას დავიდებდი და გარეთ გავვარდი. ჩემი ძმა შემხვდა და გადამეხვია. არავის არ შეუძლია ისე კაცურად ჩახუთება და სიმშვიდის მომგვრელი ხელის მოხვევა როგორც ჩემს ძმას. სიგარეტს სიგარეტზე ვეწეოდი და ასე გავიყვანე რამდენიმე საათი. 4 საათიანი ლოდინის შემდეგ გაისმა სიტყვები რომელსაც აღარ ველოდი... ბიჭია... დედა კარგადაა. და თითქოს წუთით გაჩერდა სამყარო. ვიგრძენი როგორ აკანკალდა სახის მიმიკები, როგორ დამიარა ტანში ჟრუანტელმა, თითქოს ახალშობილზე მოხვედრილი ცივი ჰაერი ჩემს ტანზე ვიგრძენი. მხოლოდ მოლოცვებმა გამომაფხიზლა.
ბავშვი ვნახე და შუა ღამით შინ წავედით. მე ჩემი ძმა და უაზლოესი ძმაკაცი ჩემთან წავედით. არ მახსოვს იმდენი ოდესმე დამელიოს... და თუ დამილევია უგონოდ დამჳძინია. მაშინ კი ყველაფერი მახსოვდა. აზრზე ვიყავი და ნინოს ტელეფონით ვესაუბრებოდი ყოველ 10-15 წუთში. ვეკითებოდი როგორ იყო ბავშვი, ვის გავდა, რას აკეთებდა, ყოველ წამს ვეუბენბოდი რო მმენატრებოდა და მათ გარეშე ვერ ვიცოვრებდი. უკვე თენდებოდა როცა დავწექით. ვიცოდი ორ საათშჳ უნდა ავმდგარიყავი და დაძინებაზეც უარი ვთქვი. ფიქრებში გადავეშვი. თვალი გადავავლე მთელს ცხოვრებას. ჩვენს გაცნობას, შეყვარებას, დაოჯახებას. ვფიქრობდი და სულელივით მეღიმებოდა. თავს უბედნიერეს ადამიანად ვთვლიდი და ვიცოდი რომ გვერდით მყავდა ქალი გმირობის განსახიერება, ადამიან ირომელიც არასოდეს იტყოდა უარს ოჯახზე, ქმარზე და შვილზეე. ადამიანის რომელიც იქ ვიპოვე სადაც არ ველოდი და ცხოვრება სხვა თვალით დამანახა. მივხვდი რომ მე ვიპოვე ადამიანი რომელზეც ნებისმიერი იოცნებებდა. ასევე გულს მიხარებდა ის ფაქტი რომ უკვე გვერდით პატარა კაცი მყავდა რომელიც ამდვილ ვეფხვად უნდა გამეზარდა. ვიცოდი მთავარი სირთულეები აწი იწყებოდა, შეიძლება ბევრი უთანხმოება მომხდარიყო ჩვენს შორის, შეიძლება უხეში სიტყვებით მიგვემართა ერთმანეთისთვის, ჯერ გაუტეხელი ატირებულიც ვენახე ვინმეს მაგრამ არა დაცემული. იმ წამს ფიცი დავდე, დავიფიცე რომ შეიძლება დადგეს დღე როცა უკან დავიხევ ბრძოლაში, შეიძლება დადგეს დღე როცა აღარ მეცოდინება ვინ ვარ და საიდან მოვდივარ, შეიძლება დადგეს დღე როცა აღარ იფეთქებს ჩემი გული ქვეყნად და აღარავის ვახსოვდე. მაგრამ არასოდეს დადგება დღე, არასოდეს სანამ პირში სული მიდგას, როცა მე შენზე უარს ვიტყვი, რომ მოგცემ ნებას არ იყო ჩემს გვერდით და ჩემს თავს არასოდეს მივცემ ნებას არ მიყვარდე. როგორც სამხედრო სამსახურში იტყვიან: ვფიცავ ამ ფიცის ერთგული ვიქნები სიცოცლის ბოლომდე. შეეგუე ჩემო დედოფალო. მე შენ ამ ქვეყნად გიპოვე და იმ ქვეყნისკენ გზა მასწავლე. და როცა იქ მივალ ღმერთს ვერ შევკადრებ რომ გვერდით არ მყავდა ის ადამიანი რომელიც ჩემთვის შექმნა. მიყვარხარ.

მაგრამ გრძნობები მეგობრების მიმართ დარჩა უცვლელი



დღიური: თენგულა.
ზანგის გოგოსთან სიყვარულით რომ იცქირები
როგორ მომწონხარ, რა კარგი ხარ  როგორ მჭირდები...
თენგულა 2017-06-12 17:30:38



1 2 3 4 ... 1481 1482 1483

საიტის წევრს ნიკით:  ლურსმანი ვულოცავთ დაბადების დღეს