დღიურები


ურაკპარაკი 10 წლისაა.     * * *     დაწვრილებით ფორუმზე, თემაში “ურაკპარაკი 10 წლისაა“ http://urakparaki.com/?m=13&Forum=1&Theme=1470&st=0     * * *    











დღიური: მუხა.
"გ უ ლ ყ ვ ი თ ე ლ ა გ ვ ი რ ი ლ ე ბ ი", ავტორი: ნექტარი
მუხა მადლობა უდიდესი.

მუხა, თქვენი ეზოს გვირილებს დიდი მოკითხვა და ეს ლექსი მათ, ჩემგან:

შენ რომ არ იყო თეთრო გვირილავ,
რა იქნებოდა შენს ადგილს ნეტა?
არა ამდენი საიდან ვიცი,
ვიცი, ჩემს ფოთლებს ქარი რომ  ბერტყდა.
განა მაგაზე, კი არა გკითხე,
გკითხე ადგილი და სამყოფელი
შენთვის რამდენად არის ძვირფასი,
ახლა თუ დათმობ მას სისხლის ფასად,
ანთუ გადაცვლა იქნება ფარსი?
ეგ აღარ მკითხო ჩემო კეთილო
და სათნოებით სავსე ოჯახო,
მაგას ვერ ვიზამ, აქ ხომ შენ მყევხარ,
ამ ჩემი სულის თეთრი ორანო.
მადლობა ჩემო, თეთრო გვირილავ,
თვალმშვენიერო და ფესვმაგარო,
როგორა გშვენის თეთრსამოსელავ,
ქათქათებ ქარში, ზღვასავით ღელავ.
ნექტარი 2018-04-16 22:36:33

დღიური: არამითი777.

ავტორი: ჰერელი

ლეგენდა

„რაო, მეფე ერეკლეო? ...არა, ეგ ტყუილია. მე ქლიავი თავზე
გადმოვაყარე სპარსელს თათარს...“
                                              იაკობ გოგებაშვილი


მახსოვს, ყვებოდა პაპაჩემი – მთვარის მლესავი,
როგორი ქუდი დაეხურა უნდა ჩემიანს...
ახლა კი ვხვდები, მატიანეს სანიშნესავით
ვიწრო ორღობე ჩაკეცილი რად ჩარჩენია
გულში... ვფიქრობ და ვიცი, ჩემში ჯავრი არა ზის,
რადგან ვარდები, მჯერა, მუდამ არც მას ეფინა,
ამის გამოა, იღბალმა რომ იმ ერთ შარაზე,
სპარსული ქუდი რკოსავით რომ გააგდებინა...

ღმერთო! მეორედ ალბათ მაშინ დაპატარავდა,–
კახი. სირცხვილით რომ აეწვა მკაცრი პირ–სახე.
გაქცეულ გოგოს გაეკიდნენ სახლის კარამდე,
ბოლოს პირჯვარიც ქართულადვე გადაისახა;
წარსულს ვმუჭავ და ამ კადრებსაც ასე ვატარებ,
ვებღაუჭები ღრმა ფესვებს და მჯერა, დღითიდღე,
რომ ორღობეში ვინმე სპარსი, ანდაც თათარი,
სანამ მეორედ გაბედავს და ჩამოივლიდეს,

მანამ მრავალგზის გამოივლის ბედის სიავე,
ან უფრო ხშირად დაირწევა მუხის აკვანი...
და პაპაჩემიც მთელს ბავშვობას გაუნიავებს
ამბავს, რომელმაც დააღონა მეფეთაგანი,
ამბავს, რომელმაც გულის ფსკერზე ბედი მოკონა.
ვხვდები, წარსულში აიბლანდა ჩემი სამყარო.
კაცი არა ჩანს – გაიაროს! თორემ გოგონა,
აქ ისევ იცდის, ქლიავი რომ გადმოაყაროს...
არამითი777 2018-04-08 22:52:23

https://www.youtube.com/watch?v=dKXMcfazByQ&feature=share

დღიური: ელენე96.
                                              ნაწილი მეორე
 
- მივდივარ! (ელენე)
- სად? (სანდრო)
- არ ვიცი, მაგრამ ამას ასე ვერ დავტოვებ. (ელენე)
- წამოგყვები! (სანდრო)
- მადლობა, მაგრამ მარტო მირჩევნია. (ელე)
          ელენე, თავს ძალიან იდანაშაულებდა მომხდარის გამო. მიუხედავად იმისა, რომ თინამ გაააფთხილა. ძალიან ბევრი შეკითხვა გაუჩნდა საკუთარ თავთან. რა მოხდა სალონში?
გადაწყვიტა წასულიყო სალონში, სადაც თინამ ტრავმა მიიღო.
- უკაცრავად, იმ ოთახში შესვლა მინდა.(ელე)
-ბოდიშით, მაგრამ არშეგვიძლია.  ოთახი უკვე, ერთი კვირაა დაკეტილია გახსნის უფლებას არ გვაძლევენ. (დაცვის თანამშრომელი)
- რას ქვია არ გაძლევენ? იქ, იქ....... (ელენე)
          ელენე გაჩუმდა ,რადგან ისევ თინას პირობა გაახსენდა და ის საშინელი დღე, რაც მის თავს გადახდა.’’ მე ვარ დამნაშავე, მე ვარ ყველაფერში დამნაშავე!’’ ყვიროდა, მაგრამ ამით ვერც საკუთარ თავს შველიდა და ვერც თავის მეგობარს. ელენე ჩაიკეტა არავისთან ურთიერთობა არ ჰქონია. გარდრდა ექიმისა, რომელმაც ყველაფერი იცოდა.
- გამარჯობათ, შეიძლება თინას ოთახში ავიდე? (ელე)
- კი, როგორ არა. რა ხდება? (მარიკა)
- არაფერი ისეთი, ჩემი ბლოკნოტი დამჩა და მჭირდება. (მარიკა)
- კარგი შვილო. შეგიძლია, რამდენი ხანიც  გინდა დარჩე. (მარიკა)
          ოთახის კარი შეაღო თუ არა გულში, რაღაც სიმძიმე იგრძნო. არ იცოდა ხელი რისთვის წაეკიდა, ან რა მოემოქმედებინა პირველად. ცდილობდა სიბრაზე სხვა რამეზე გადაეტანა, მაგრამ ვერა. ხმამაღლა წარმოსთქვამდა სიტყვებ „ რატო თინა, რატოო?’’ ფოტოებს შეხედაა და გაახსენდა რა ბედნიერი იღებდა. ფოტოებიდან სავიზიტო ბარათი გადმოვარდა. ერთი შეხედვით ბარის მისამართი იყო. ელენეს არც გაჰკვირვებია, რადგან მეგობრები ხშირად დადიოდნენ გასართობად ბარებში.  თინას ალბომების წერა არ უყვარდა მხოლოდ კომპიუტერთან ედო პატარა ბლოკნოტი, სადაც მხოლოდ ინიშნავდა  საიტებს. ელენემ სავიზიტო ბარათი და ბლოკნოტი აიღო და დატოვა ოთახი.
- ელენე სად ხარ? სადმე შევხვდეთ საქმე მაქვს? (სანდრო)
-კარგი,  აქვე სავადმყოფოსთან კაფეაა მანდ ვარ  და მოდი. (ელე)
- როგორ ხარ? (სანდრო)
-ამისთვის დამიბარე? (ელე)
- კარგი ჰო. რას ავარდი მოგიკითხე უბრალოდ? (სანდრო)
- ხო მომიკითხე, ეხლა გისმენ რა ხდება? (ელე)
- მოკლედ თინას, რაღაც პრობლემა ქონია ჯამთელობის მხრივ და ყურადღება არ მიუქცევია. (სანდრო)
-  კარგი რა, რა პრობლემა ქონდა თინა არასდროს არ მისულა ექიმთან. (ელე)
- საქმეც მაგაშია, რო ეგაა პრობლემა. არაჯანსაღი კვებაც კი, პრობლემას უქმნის ჯამთელობას. (სანდრო)
- ესერგი მე თუ დღეში ერთხელ ვჭამ, რაღაც მჭირს? კაი რა სისულელეებისთვის დამიბარე აქ? (ელე)
- მისმინე, მე  ექიმი ვარ და ვიცი რა არის სწორი და არასწორი. აქ კიდე იმისთვის დაგიბარე, რომ შენი დახმარება მინდა.. არ მინდა თავი ისევ დამნაავედ იგრძნო. (სანდრო)
- რა სიბრალურია! სანდრო ექიმო. (ელე)
- არა რა მე კიდე მეგონა, რო ადამიანურად დაგელაპარაკებოდი. მოკლედ წავედი, აზრი არ აქვს შენთან ლაპარაკს. (სანდრო)
- კარგით ჰო, დაჯექი. ეხლა რა უნდა ვქნათ? (ელე)
-დაველოდოთ, დღეს ჩაუტარდება გამოკვლევები. პასუხები, როცა იქნებ გეტყვი. თუმცა არამგონია  იოლი იყოს.(სანდრო)
-რატო? ვერ გაარკვევენ? აბა რისთვის ხართ ექიმები? (ელე)
-მოდი, ექიმი რო გახდები მერე უპასუხე ამ შეკითხვას.(სანდრო)
- მადლობა, არ ვაპირებ. (ელე)
- ხო, იმედი მაქვს. (სანდრო)
-რატო? (ელე)
- რო წარმოვიდგინე შენ და კოლეგა? არა მადლობა (იცინის) რაღაცას მალავ ხო? მანახე რა არის? (სანდრო)
- დასამალი არაფერი მაქვს.(ელე)
- აი ხელში უკან...(სანდრო)
        ელენემ, სანდროს სიტყვა არ დააცადა და გზის მეორე მხარეს, ჩქარი ნაბიჯებით გადავიდა. ყურადღება ბარის სახელმა მიიქცია, რომელიც თინას ოთახში იპოვა. სწორედ ის სახელი ეწერა სავიზიტო ბარათზეც. მიუახლოვთა თუ არა ხმამაღლა წარმოსთქვა. „ ეს რა ჯანდაბაა? „
- რაა, რა მოხდა? (სანდრო)
- ეს ის ბარია. დღეს თინას ოთახში სავიზიტო ბარათი ვიპოვე. (ელე)
- წამოდი, შვიდეთ. (სანდრო)
- არა, იყოს მანდ თინა არ შვიდოდა. (ელე)
- წამოდი შევიდეთ, რაც არ უნდა იყოს ეჭვებს გაიქრობ. (სანდრო)
      შუადღის პირველი საათი იყო, ბარი კი საღამოს 10 ზე იხსნებოდა. სანდრო დარაჯს მიუახლოვდა კითხვით:
- დაახლოებით 10 დღის უკან, ეს გოგონა აქ ხო არ გინახავთ? (სანდრო)
- არ ვიცი. (დაცვის თანამშრომელი)
- კარგად დააკვირდით, ჩემი მეგობარია. (ელე)
- კი აქ იყო. დაახლოებით 12 დღის უკან ჩვენს უფროსთან. ძალიან სევდიანი იყო, აქედანაც ტირილით გავიდა. (დაცვა)
- ვინ არის, თვენი უფროსი? მისი ნახვა მინდა. (ელე)
- ქალბატონი ნატა. ეხლა აქ არ არის, ბარის გახსნამდე  ერთი საათით მოდის მხოლოს. (დაცვა)
- ჯანდაბა! რომელზე იხსნება ეს ბარი? (ელე)
- 10_ზე (დაცვა)
        გაბრაზებული ელენე, ტოვებს ბარს და საკუთარ თავ ებუზღუნება.
- არა, არა! შეუძლებელია თინა აქ ყოფილიყო, რა საქმე უნდა ქონდეს სტრიპტიზის
უფროსთან? (ელე)
- დაწყნარდი! დასკვნები ადრე ნუ გამოგაქვს. ცოტახანიც მოითმინე და 9_ზე ყველაფერს გაიგებ.(სანდრო)
- იქამდე დიდი დროა, არ ვიცი რა უნდა ვქნა? (ელე)
- წამოდი, სავადმყოფოში ავიდეთ იქნებ რამე სიახლე იყოს. (სანდრო)
- არ შემიძლია, თინას ასეთ მდგომარეობაში ნახვა. (ელე)
- მე არ ვამბობ, რო ნახო წამოდი პასუხები უკვე უნდა იყოს. (სანდრო)
- შენ წადი, მე მირჩევნია აქ დავრჩე. (ელე)
- კარგი მაშინ, არ დაგაძალებ. (სანდრო)
- დროებით. (ელე)
            ელენეს ერთი სული ქონდა, როდის მოვიდოდა 9 საათი, რომ დარწმუნებუიყო ნამდვილად თინა იყო თუ არა ბარში.  კაფის ფანჯარასთან, ორკაციანი პატარა მაგიდაა. ჩამოჯდა და გაშტერებული უყურებს გზის მეორე მხარეს. ადარებს წარწერას ბარისა და სავიზიტო ბარათს შორის. სახელი,  იგივეაა... ადარებს და უფრო აწვება სიბრაზე „რატო? იქ, რო ყოფილიყო მე მეცოდინებოდა“  ახსენდება მეგობარი, რომელიც კომაშია. თინა გაახსნდა და ისევვ სევდა მოაწვა, ისევ საკუთარი თავის დადანაშაულება დაიწყო.
- არა რა, მარტო არ უნდა დამეტოვებინე. (სანდრო)
- რა გინდა, რას გადამეკიდე მარტო რატო არ მტოვებ? სხვა საქმე არ გაქვს? ერთი წუთითაც არ მაძლევ ფიქრის საშვალებას. (ელე)
- სავადმყოფო, აქედან 10 წუთის სავალზეა. შენთვის დრო, მგონი საერთოდ არ გადის. გამოკვლევების პასუხი უკვე იყო თუმცა არამგონია ამან რამე მოგვცეს. (სანდრო)
-გისმენ აბა (ელე)
- კარგი არაფერი, რაღაც აბები ქონა მიღებული დიდი რაოდენობით. (სანდრო)
- რაა, რა წამლები? (ელე)
- ჯერ არი იციან. (სანდრო)
- ღერთო! ეხლა გავგიჯდები.(ელე)
- ჯობია დამშვიდდე და იმ ქალთან არაფერი შეიჩნიო. (სანდრო)
- კარგი ხო, ჯერ კიდე ვთოკავ ნერვებს. (ელე)
          ელენე უკვე დაბნეულია. აღარ იცის, რას დაუჯეროს იმას რაც დღეს გაიგო თუ თინას, რომელიც არასდროს არაფერს უმალავდა. უჭირს სიტყვებს თავი მოაბას და რამე თქვას, თუმცა თავს მაინც ამაყად იჭერს. ბარს მიუახლოვდნენ თუ არა ისევ დაცვასთან მივიდნენ კითხვით:
- მოვიდა თქვენი უფროსი?(ელე)
- დიახ, პირდაპირ და მარჯნივ არის მისი კაბინეტი. უკვე ვუთხარი დღეს რო ეძებდით. მიბრძანდით, ნატა გელოდებათ (დაცვა)
      „ჯანდაბა ნეტა საერთოდ აქ რას ვაკეთებ?“  ხმადაბლა, ჩაიბურტყუნა ელენემ.
-თუ არ გაჩუმდები, გარეთ დაგტოვებ მირჩევნია.(სანდრო)
-გამატარე მე დაველაპარაკები. (ელე)
-მიდი, მიდი! გაიქეცი იცედაც გაფითრებული ხარ, ორ სიტყვასაც ვერ იტყვი სწორედ. ჯობია მე დავეაპარაკო. (სანდრო)
      „ჰმმ, იდიოტი! ‘’ (ელე)
-ნუ ბუტბუტებ, მესმის! (სანდრო)
          ელენე სანდროს ისეთი შეშინებული მიყვებოდა. გეგონებოდა პარანორმარულ ოთახს ეძებდნენ  და აი შევიდნენ ნატას კაბინეტში. ოთახის კუთხეში მხოლოდ ერთი კრესლო იდგა ეტყობოდა, რო დიდი ხანია არავის შეუკეთებია. მაგიდაზე, ალაგ-ალად ბევრი საქაღალდოები ეწყო.  ნატას  ერთ ხელში კალამი ეჭირა მეორეში კი გამომთვლელი, სისწრაფით რაღაცას ითვლიდა და გამალებით აცეცებდა აქეთ-იქით თვალს.  ნატას, დაახლოებით თავი ისე ჰქონდა ჩახრილი ფუცლებში, როგორც ჩემი ლიტერატურის მასწავლებლს საკონტროლო დავალებების შემოწმებისას.
- გამარჯობათ! ნატა თქვენ ბრძნდებით? (სანდრო)
- კი, მოდით ბავშვებო. დაცვამ უკვე მითხრა, თქვენს შესახებ, გისმენთ აბა. (ნატა)
-დაახოებით 12 დღის უკან. ეს გოგნა თვენთან იყო? (სანდრ)
-ბოდიშით, ბავშვებო მაგრამ არ მცალია საქმე ისედაც თავზესაყრელად მაქვს. (ნატა)
- ჯადაბა! იცნობთ თუ არა თინას და საიდან? (ელე)
- თინა ეხლა კომაშია. დაცვის თანამშრომელმა, ეს უკვე გვითხრა რო აქ იყო. თქვენ თუ გვეტყვით, რა აწუხბდა მას ძალიან დაგვეხმარებით. (სანდრო)
-რაა?  თინას რა დაემართა? (ნატა)
- ესერგი იცნობთ? (სანდრო)
- კი, ვიცნობ. (ნატა)
- ღმერთო ჩემო! ძალიან მაინტერესებს თინას აქ რა უნდოდა? (ელე)
-ელენე! ეცადე თავი აკონტროლო. (სანდრო)
- გასაგებია, მესმის თვენი რეაქცია ჩემს სამსახურთან დაკაშრებით. არაა სასიამოვნო, როცა იგებ თქვენს მეგობარზე, რო შეიძლებოდა აქ ყოფილიყო, თუმცა ის აქ მხოლოდ ერთხელ იყო და ისიც იმ დღეს.(ნატა)
- სად, გაიცანით თინა? (სანდრო)
- თინა, პირველად სუპერმარკეტში გავიცანი, პროდუქტები აგვერია. მის მერე ერთ კვირაში ჩემს დაბადების დღეზე ვნახე შემთვევით ისიც, რო ვკითხე ვისთან ერთად იყო, მან მიპასუხა „საყვაელ ადამიანთან ერთად ვარ“. (ნატა)
- იქნებ ნაცნობი იყო, ან თქვენი მეგობარი ვერ გაარკვიეთ? (ელე)
-  ვერა, მალე დატოვა წვეულება. იმის მერე ჩემი ძმიშილი, ილიაც ეძებდა თინას. ნომერი, რომელიც მე მქონდა ვერ დაუკავშირდი. ვიფიქრე შეცვალა და მალე დამირეკავდა. (ნატა)
- თინა თვენ ძმიშვილთან ერთად იყო, დაბადების დღეზე? (ელე)
-არა, ილია არ იყო დაბადების დღეზე. საღამოსაც გვიან მოვიდა სახლში მაგ დღეს. (ნატა)
- აბა გამაგებინეთ! თინა ვისთან ერთად იყო იმ საღამოს? (ელე)
-შვილო, ძალიან გთხოვ დაწყნარდი და რაც ვიცი, ყველაფერს მოგიყვები. თინა ძალიან საყვარელი ბაშვია, მაგრამ ძალიან მგძნობიარეაა. მე შვილად მეკუთვნის, მაგრამ კარგი მეგობარია ჩემთვის. მასთან მხოლოდ, რამოდენჯერმე მომიწია შეხვედრა პატარ-პატარა მიზეზებს გამო. (ნატა)
- რა მიზეზების გამო? (სანდრო)
- არაფერი მნიშვნელოვანი, ჩემი ძმა კომპიუტერების სპეციალისტია და რაღაც საიტზე სთხოვა დარეგისტრილება. (ნატა)
- რა საიტი იყო? (სანდრო)
- ზუსტად აღარ მახსოვს, საბავშო საიტი იყო რაღაც, ახალშობილების. (ნატა)
- თინა, თქვენს კაბინეტში რატო ტიროდა? (სანდრო)
- იმ დღეს გაიგო, რო აქ ვმუშაობდი და უარყოფითი რეაქცია ჰქონდა. (ნატა)
- დარწმუნებული ხართ, რომ სხვა მიზეზი არ ქონდა? (სანდრო)
- არა, რამე რო ყოფილიყო თინა არაფერს დამიმალავდა. (ნატა)
- ოჰჰ, ესე მეგონა მეც აქამდე სანამ ამ ყველაფერს გავიგებდი. (ელე)
-ეს ჩემი ნომერია. თუ კიდე, რამე შეკითხვა გაგიჩნდებათ დამირეკეთ, არ მოგერიდოთ. (ნატა)
-კარგით, ნახვამდის! (სანდრო)
        ელენემ, ნატას კაბინეტი დატოვა თუ არა  შვებით ამოისუნთქა. ოთახს ეტყობოდა, რო ფანჯარა დიდი ხანია არ გაუღიათ. ჰაერის ერთი ნატამალიც, კი არ იგრძნობოდა. ნათურაც მხოლოდ ერთი ჰქონდა შერჩნილი გაუფერულებულ ჭაღს. ეხლა უფრო დაბნეულია. უფრო და უფრო ახალი ესმის თავის მეგობარზე, რომელიც აქამდე ეგონა რო კარგად იცნობდა.
- ეხლა უკვე აღარ ვიცი რა ვქნა? ამ ქალმაც ჰო ჭკუიდან შემშალა. უკვე აღარ ვიცი, როგორ გავიგო თინას აქამდე რა აწუხებდა? (ელე)
- ის საიტი უნდა ვიპოვოთ, სადაც თინამ გამოაქვეყნა სტატია. შენ თუ ამბობ რო თინა სავადმყოფოში, არასდროს დადიოდა ის ინტრნეტით შეკითხსვას, ექიმს დაუსვამდა.(სანდრო)
-მოიცადე! დღეს თინას ოთახიდან პატარა პლოკნოტი წამოვიღე. სულ კომპიუტერთან ედო.(ელე)
-ძალიან კარგი, მაშინ წამომყევი ჩემ კაბინეტში ავიდეთ. (სანდრო)
-ოჰოო, ექიმო სირცხილია ესეთი პირდაპირობა. (ელე)
- წამოდი, ნუ გეშინია პაემანზე არ გეპატიჯები. (სანდრო)
-ღმერთმა დამიფაროს! (ელე)
     

            გაგრძელება იქნება!


ელენე96 2018-04-05 16:35:37


დღიური: მუხა.
მუხა უდიდEსი მადლობა, გულწრფელი სალამი და მოკითხვა კეთილი სურვილებით აღვსებული.
თქვენმა კომენტერის ხილვამ ეს  ქვემორე მდებარე ტექსტი მათქმევინა აქ, 
მიიღეთ ის განწყობისდა შესაბამისად ჩემგან:

ზოგ წაიკითხავს ამ ნაწერს, ზოგ კი, არც შამომხედია.
ეს არც რა საწყენი არი ეს ამ ნაწერის ხვედრია,
შენ არ მიწყინო არაი მეგობრულადა გვედრია,
ხოხობი ხოხბობს, კაკაბი არც მწყერია და გნოლია,
რაც უნდა ასე რამ იყოს ბევრი რამ ნულის ტოლია.
ბედი სიცოცხლეს გთავაზობს მანამ ესეთ დრო მდგარია,
ბევრი რამ ისეც ელვარებს, ბევრ ძირიდანავ მყრალია.
ასეთა რის მაქნისია გინდ კი, გინდ არა გყოლია,
ერთს მიუმატებ კიდევ ერთს ჯამში ვფიცავ რო ორია,
მგელ არ მაიშის მგლობასა, ქორიც იცით რო ქორია,
ინდაურს ბუმბულ შავი აქვ და ხანაც თეთი მგონია,
მამლებიცა ჰყავ მაგრამა მარტო გარედან ფხორია,
ვინ თვალებიდან , ვინ მრავლად მოყურალ–მოუბარია,
ისიც მადლია რაც გულწრფელს შაგიძლავ ან გიხარია.
სუყველამ ვიცით წიწაკა უჭმელადაც რო ცხარეა,
ზოგჯერ ცხოვრებაც მის მსგავსად ან მასზე უფრო მწარეა.
მაინც მზე არის მნათობი, მთვარე ცივი და მდარეა,
სუნთქავს ყოველი ამ ქვეყნად ზოგი კი არი ბარეა.
თუმც საწუთროში სიცოცხლე ერთი წუთი და წამია.
ამინდივით ვართ ჩვენაცა ყოფნა ამოთქმულ არია.
ითქმება ბევრიც ხან არცა გააჩნავ რარიგ დარია,
ხან წვიმა არი ხან თოვა ხარ მზე დგახ ხან კი ქარია,
სუ მუდამ კარგ ხასიათზე  მყოფ არავინა მგონია,
ზღვაც ღელავს, ნაპირს გადმოდის ხან ისიც კიდე მდორეა
მე თქვენ ფერ მეგობრის მპოვნელს ბედის ბედობა მქონია,
თქვენსავით ადამიანი ქვეყნად ბარეღა ორია.
ახლა კი ჩამოვიუქმებ სხვაც საქმე ბევრი მქონია,
არც მე ის დამვიწყებია, ერბო ერბო, ქონ ქონია,
არა მგონავის ამ ფიქრით ვარ მავანთათვის მნესტრია,
არა ღმერთია მოწამე, ეს ადგილ დამინექტრია.
ნექტარი 2018-03-24 13:02:17

იმდენი რამ შეიცვალა ჩემს სახლში ამ წლების განმავლობაში..ერთადერთი რაც არ იცვლება ჩემი ემოციებია საძინებლის ფანჯრაში გახედვისას რომ მაქვს...დღის ყველა მონაკვეთში,წლის სხვადასხვა დროს,როცა არუნდა გავიხედო სულ ბავშვობაში ვბრუნდები,იმ დროში,როცა ამ ფანჯრის რაფაზე შემოვჯდებოდი,ჩავრთავდი მაშინდელ ჰიტებს და სულ არ მეშინოდა,რომ მეცხრე სართულზე,ღია ფანჯრის რაფაზე ვიჯექი და ახლა რომ ჩემმა შვილმა იგივე გააკეთოს,ალბათ გული გამიჩერდება...
ორ-სამ წელიწადში ერთხელ ამოვიღებ ხოლმე შენახულ ჩემს დღიურებს,(სულ ოთხი 96 ფურცლიანი რვეულია)გადავშლი და ამოფრინდებიან ახალგამოჩეკილი პეპლებივით ძველი ამბები...ტკბილი ამბები...სევდიანი ამბები..ჩვენი გოგოობის ამბები..ჩვენი ფანჯრებისკენ ჩუმად მომზირალი თვალების ამბები..ღამით,სიმთვრალით გათამამებული სერენადების ამბები...ამოფრინდებიან და დაფრინავენ ოთახებში..სანამ არ დავიძინებ..სანამ დილა არ გათენდება და ნელ-ნელა თავიანთ ადგილებს არ დაუბრუნდებიან,მანამ,სანამ ისევ არ გადავშლი ჩემი გაკრული ხელით,ნაჩქარევად ნაწერ ფურცლებს...

მოგონებები არ ძველდებიან.....

დღიური: მუხა.
მადლობა ნექტარი!
გულით ,სულით  მოგიკითხავ.
მუხა 2018-03-23 02:05:45

დღიური: ემილი1999.
https://www.youtube.com/watch?v=SaO0FAksA_A
ემილი1999 2018-03-22 23:15:12

დღიური: ემილი1999.
https://www.youtube.com/watch?v=vX5fAb76r-U
ემილი1999 2018-03-22 23:14:54

დღიური: ფლორენცია.

ფლორენცია 2018-03-06 20:49:38

"Les idées ne meurent pas, sire, elles sommeillent quelquefois, mais elles se réveillent plus fortes qu'avant de s'endormir." 
 
"Si vous voulez découvrir le coupable, cherchez d'abord celui à qui le crime commis peut être utile!" 

"Les amis que nous avons perdus ne reposent pas dans la terre, ils sont ensevelis." 

Le comte de Monte-Cristo [Alexandre Dumas];   


დღიური: ხათუნა777.
პარანორმალური ეპისტოლე...

ვირჩევთ სისუსტეს,მერე წასვლას,მერე ვიხსენებთ,
ვწერთ,ვმარჩიელობთ,ხიდებს ვეძებთ
აღმა მდინარის,
გამომდინარე იქიდან რომ გვრჩება ინტერესს
მიღმა ცხოვრება,
ჩვენც თავები მოვიმძინარეთ
და დახუჭული თვალებიდან ვზოგეთ მარაგი
ცრემლის,
სადამდეც სხეულები არ აგვიტირდა,
ვიძინებდით და ვაწყდებოდით სიზმრის კარანტინს
და ფეხაკრეფით ვბრუნდებოდით ისევ ძილიდან.
მერე ტაძარში მივდიოდით მოსაჩვენებლად
საკუთარ თავის,ოჯახის და დანარჩენების,
რომ არსებობდა დამშვიდება ტუფის კედლებთან
ლოცვით,მარხვით და რამდენიმე ღამის თენებით
მაგრამ ვერაფერს ვპატიობდით და გზის დანარჩენ
ნაწილს გვივსებდა,გვიმრუდებდა,გვიასკეცებდა
იმის შეგრძნება რომ დაგვიცდა ფეხი ათასჯერ,
ათასმეერთედ აღარ გვეყო უკვე შეძლება
კიდევ გვეცადა,დაგვეძახა და ერთმანეთის
დამშრალ თვალებში ატირება ამოგვეკითხა,
ამის მაგიერ ვმარჩიელობთ როგორ წავედით
და როგორ გვახსოვს ნაწვიმარზე ჩვენი ფეხის ხმა.



,,იცინე, ჰო, იცინე''
ხათუნა777 2018-02-25 10:23:55

დღეს სამარშრუტოში ერთი გოგო მეორეს უყვებოდა,როგორ იეჭვიანა მისმა ქმარმა(ცაკალელი)
...დაიცა,მოგიყვეთ..
მოკლედ ეს და მისი პადრუგები სადღაც ქეიფობდნენ..მერე ძალიან გვიან დაიშალნენ და სახლში რომ მივიდა,რომელიღაცა პადრუგამ სმს დააწია: - სახლში დროზე მიდი, უკვე გვიანიაო..ეს ნახა ქმარმააააა! და დილამდე რეკავდა დაქალებთან,მათ ქმრებთან,რესტორნის მეპატრონესთან, ქალაქის მერიაში,სანდასუფთავებაში და რავიცი კიდე სად არა... არკვევდა ვინ მოწერა,ნამდვილად ის იყო, თუ რამოხდა და ამ ამბის მოყოლას დასჭირდა დაახლოებით ოცი წუთი..ვისმენდით ყველა!..მძღოლმა ფანოღის გამარჯვებულ სიმღერას ჩაუწია,,დაჟე,, (თუ გამორთო არ მახსოვს)და ყველას გვიხაროდა,რომ ეს ქალი ქმარმა არ დაახრჩო (დეზდემონას პონტში რა) ამბის დასრულებისას ტაში ძალიან დროული იქნებოდა,მაგრამ ყველა მგზავრს ხელში მობილური გვეჭირა,ამიტომაც მხოლოდ მზერით გამოვხატეთ აღტაცება!
მაააშ!!!
ვსო!მორჩა კინო!წაით სახლებში!

დღიური: ლ.ბ.
'სენტიმენტები'
გოგო და ბიჭი - მეგობრობიდან სიყვარულამდე?
ერთი "პატარა" მომენტი. მომენტი, როდესაც შენ წინ მყოფს უსმენ, უყურებ და გონებაში უეცარი სიჩუმე ჩამოვარდება. ეს სიჩუმე ისე გაშტერებს, რომ ვეღარ აზროვნებ, ვერ ეწინააღმდეგები  პარარელურად გინდა არ გინდა ორიენტირდები მეორე მხარეს მჯდომ ადამიანზე. კინოებში, როგორც არის ოღონდ შედარებით უფრო სწრაფად, მაგრამ იგივე შეგრძნებით გიპყრობს მისი წარმოთქმული სიტყვა ან ბგერა, თვალების მოძრაობა ან "ნაჩხვლეტი" ლოყაზე, ღიმილის ფორმა ან "საშინელი" სიცილი, ჯდომის მანერამაც კი შეიძლება გაგაჩუმოს. მეგობრობიდან სიყვარულამდე? ჰაჰ,  ერთი მოკლე სიუჟეტი გახლავთ. სიუჟეტი, რომელიც რამდენიმე წამით გრძელდება და გაუცნობიერებლად ყველაზე ბედნიერს გხდის, აყავხარ ცაში, ოკეანის ფსკერზე, აღმოგაჩენინებს უცხოპლანეტელებს გალაქტიკაში და შემდეგ?! შემდეგ ფხიზლდები და მეგობრობასთან ერთად, სიყვარულის შეგრძნება დაგკრავს უკვე მთელ სხეულში. მეგობრობა იფუთება უფრო სქელი გრძნობით, თავიდან გცხელა, იხუთები მაგრამ მერე ეჩვევი, როგორც სხვა ბედნიერი ადამიანები.
ლ.ბ 2018-02-23 02:24:58

დღიური: ელ.არეთა.

ელ–არეთა!
ჩემთან არც წვიმს, არც დარია,
არცა თოვს და
არც ქარია,
მხოლოდ სევდამ
ჩემს სამყაროს ხელი უშნოდ რამ დარია.
რაღა გითხრა,
არც კი მინდა,
სხვას ფიქრი რამ თავს ვახვიო
როცა ვარდი აღარ ვარდობს
და ნარცისიც ვერ ნარცისობს,
მაშინ სული სტოვებს სხეულს
გულიც სურს რომ გაასხვისოს.
ნექტარი 2018-02-19 12:36:36


არიან ჩვენს ცხოვრებაში ნარინჯისფერი ადამიანები..ადამიანი-მზეები.
მოდიან და ანათებენ შენს ხანდახან სევდიან დილებს,შუადღეებს ან საღამოებს..
ისე ანათებენ,რომ ვერც ხვდებიან.
და ყველა ჯერზე იხსენებ იმ თეთრ,სიფრიფანა ყვავილებს,ბავშვობაში ეზოდან ორ ნაბიჯზე,პარკში რომ კრეფდით და თმაში იბნევდით ზღაპარგოგოობაზე მეოცნებეები...
ზღაპარგოგოები,კნაჭაგოგოები,პეპიგრძელიწინდები..
ერთი,ორი,სამი..
ერთი,ორი,სამი.
ერთი,ორი,სამი..

იმდენი რამ შეიცვალა ჩემს სახლში ამ წლების განმავლობაში..ერთადერთი რაც არ იცვლება ჩემი ემოციებია საძინებლის ფანჯრაში გახედვისას რომ მაქვს...დღის ყველა მონაკვეთში,წლის სხვადასხვა დროს,როცა არუნდა გავიხედო სულ ბავშვობაში ვბრუნდები,იმ დროში,როცა ამ ფანჯრის რაფაზე შემოვჯდებოდი,ჩავრთავდი მაშინდელ ჰიტებს და სულ არ მეშინოდა,რომ მეცხრე სართულზე,ღია ფანჯრის რაფაზე ვიჯექი და ახლა რომ ჩემმა შვილმა იგივე გააკეთოს,ალბათ გული გამიჩერდება...
ორ-სამ წელიწადში ერთხელ ამოვიღებ ხოლმე შენახულ ჩემს დღიურებს,(სულ ოთხი 96 ფურცლიანი რვეულია)გადავშლი და ამოფრინდებიან ახალგამოჩეკილი პეპლებივით ძველი ამბები...ტკბილი ამბები...სევდიანი ამბები..ჩვენი გოგოობის ამბები..ჩვენი ფანჯრებისკენ ჩუმად მომზირალი თვალების ამბები..ღამით,სიმთვრალით გათამამებული სერენადების ამბები...ამოფრინდებიან და დაფრინავენ ოთახებში..სანამ არ დავიძინებ..სანამ დილა არ გათენდება და ნელ-ნელა თავიანთ ადგილებს არ დაუბრუნდებიან,მანამ,სანამ ისევ არ გადავშლი ჩემი გაკრული ხელით,ნაჩქარევად ნაწერ ფურცლებს...

მოგონებები არ ძველდებიან.....

https://www.youtube.com/watch?v=gGV4hxhxW8o


1 2 3 ... 1481 1482 1483