დღიურები



როცა სინანულიც ნანობს დასასრულს, როცა ფილტვებ გამოცლილი ღამეც წუხს ყველა ფიქრის გამო რომელშიც შენ იყავი ნახსენები, ფიქრებმაც მოიწყინეს შენს გარეშე და ყველა ფიქრი ერთდროულად ამტკივდა... ყველა ძახილის ნიშანი მოიხარა მხრებში, რომელიც შენთვის იყო განკუთვნილი... ყვირილი დამუნჯდა და გულმა სმენა დაკარგა... სიმებ დახეთქილი ვიოლინო, რომელიც შენთვის სიყვარულს ამღერებდა ცრემლად იღვრება… ჭორიკანა წამები დაბნეულნი ეხეთქებიან კედლებს, ფუნქცია დაკარგეს, ეშინიათ შენზე ფიქრის... დღეს ჩემს თვალებში უფრო მეტი ღრუბელია ვიდრე ცაზე... შენზე ფიქრმა ბევრჯერ აიარა ჩემ კართან, მაგრამ კარს არ ვუღებ უპატრონო ძაღლივით ქუჩაში დავტოვე შენდამი სიყვარული, რომელსაც სიცივე აწუხებს, შია, ქუჩიდან ქუჩაში დაძრწის და გულისკენ მომავალ გზას ეძებს... სუნთქვა ამოცლილი ფუნჯები მივყარე სადღაც კუთხეში და ხელში ერთი დიდი წერტილი მიჭირავს... წერტილი, რომელშიც უნდა ჩავატიო მთელი ცხოვრება, სიყვარული, განცდები, მონატრება, ლოდინი, სევდა, დღე, ღამე და შენ, ის ყველა ამინდი რომელიც შენ გიკავშირდება... როცა სინანულიც ნანობს დასასრულს მე წერტილი მიჭირავს ხელში და დასასრულის დასასრულს ვეძებ... დღეს ჩემს თვალებში უფრო მეტი ღრუბელია ვიდრე შიშველ უსირცხვილო ცაზე, მაგრამ მე მოგაქციე ერთ წერტილში, რომელიც ყოველთვის გამახსენებს ხერხემალგამოცლილ გრძნობას, სიყვარულს, რომელიც სიყვარულზე მეტად მიყვარდა და მივხვდი– ცხოვრებაში ყველაზე დიდი და ძვირფასი რამ შეიძლება ერთ დღეს უმნიშვნელო პატარა წერტილად გადაიქცეს, ისევე როგორც შენ... დღეს მე მე ვარ, შენ კი წერტილი და მაინც ჩემი სატარებელი ხარ სიცოცხლის ბოლომდე.

დღიური: ფრიდონი.
ხოდა ეგ მადლო არ მოგაკლოს ღმერთმა

დღიური: არამითი777.
მონატრების გაკვეთილები

აქ უნდა ავუხვიო და მერე გზა იყოფა.
რა მაგის პასუხია და შენი მისამართი:
ჯერ უნდა გავიარო ბეტონის ალაყაფი
და მერე სკამი არის, ჩეროში მისავარდნი.

არც ისე ულამაზო ჩრდილი აქვთ კვიპაროსებს,
ჩრდილების კვალობაზე - არც ისე უხეირო.
საერთოდ ზღაპარია, თუ ახლოს პაპიროსის
ღერი და შამპანურის ბოთლია, ნახევარი.

მე ვიჯდე, შემიძლია, ამ სკამზე საათობით.
რამდენად შეიძლება - ეს კიდევ სხვა თემაა...
ვფლობ შენზე ექსკლუზიურ უფლებას საავტორო,
რაც უკვე მიზეზია, უდავოდ, ანათემის!

რაც უკვე საბაბია, უთუოდ შეჩვენების!
და შენი დარაბები, ბედივით ჩაკეტილი,
ჩემს მზერას, მონოტონურს, გრძნობენ და ეჩვევიან
როდესაც მონატრების ვუტარებ გაკვეთილებს.

საჯაია
არამითი777 2018-01-12 00:19:58

  ,,იცი,შეიძლება,ომმა ჩვეულებრივი ადამიანიც კი პოეტად აქციოს.იცი,რა გავიფიქრე იმ დღეს,როცა მთელი ქალაქი სვასტიკებით წაბილწეს?რა და,ვფიქრობდი,მზის ამოსვლისას,პართენონი თითქოს ხორცს ისხამს,მთვარის შუქზე კი გაშიშვლებულ ძვლებს ემსგავსება-მეთქი."  ენ მაიკლსი - ნამსხვრევები
     
   

იმ საღამოს ქორწინება გადაწყვიტეს.
მთვარის შუქის ბრალი იქნებოდა,ან კინემატოგრაფიის,ანდა რომელიმე ლექსის.

https://www.youtube.com/watch?v=qR9C5dyGM-I

https://www.youtube.com/watch?v=VJrozHgXbCI

დღიური: ელისა მონე.
დაშორებამდე მთელი თვეა
(და პირობითად)
ასფალტზე ნისლის გამთენია
მიშლის ნაწნავებს.
რაღაც ცალსახა განწყობაა
(ბოლოს დამჩემდა)
დეკემბერი რომ
უშენობას გადავუცვალე...
ისე შემცივდა-
ჩვევად მექცა
სანგრების გათხრა.
ტროტუარს ქვევით ამოვუდე-
(მგონი “მიყვარდი”)...
ლოგიკურია,
რომ უბრალოდ
მარტივად ახლა
თეთრი ბერეტი დავიხურო
და...
გავტრიალდე...
-კარისკენ
სადაც ჩვენ ორს შორის
ნაბიჯ- სიშორეს
უხმოდ დასცქერის
ცრუ-ბერკეტი-
იგივეობა,
დრო-პანტონიმა
ჩაკეტილი მრუდია-
(ვდუმვარ).
ვერ ვიტან ცრემლებს
ვერც ტაქტიკას...
დამშვიდობებას....
დაშორებამდე მთელი თვეა
(და პირობითად)
ასფალტზე ნისლის გამთენია წვება
(ნაწნავი)
ბურბონით მთვრალი
სტრიქონები ისე შემძულდა
როგორც ვერთქმული
მხოლოდ ერთი სიტყვა:
- ნახვამდ(ის)ე...

კატო
ელისა მონე 2017-12-23 00:19:50

მე ყველაფერი ვიცი. შენ მხოლოდ გეშინია.
შენ ოცნებობ სიმართლე გაიგო. მე ვოცნებობ არაფერი ვიცოდე ყველაფერზე.
შენი შიში ჩუმად და საზარლად იპარება მუცელში, თვალებს წამიერად გიფართოვებს და სუნთქვას გიკრავს. ჩემი შიში დიდი ხანია აწყვეტილი ქარია შიგნით და "საითაც ქარი დაუბერავს" იქეთ ვვარდები...
მე გამუდმებით ფხიზელი თვალებით ვიყურები. შენი სამყარო ფერად სიზმრებშია.
არაფერია საინტერესო სინამდვილეში,
დაიძინე.

“Le diable est la nuit de Dieu. Qu'est-ce que la nuit ? La preuve du jour.” [Viqtor Hugo,"L'homme qui rit"];

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Но и все ж вовек благословенны
На земле сиреневые ночи.

С.Е

თოვლი

თოვლი მოვიდა, ო, არა თეთრი,
სულ სხვანაირი თოვლი მოვიდა.
მგონია, მოხვალ, შენ მოხვალ ერთი
და თოვლის სპეტაკ კუბოს მომიტან.
დამმარხე თოვლში, დამმარხე ქარში,
თორემ მომბეზრდა მიწა ბოროტი.
იჩქარე ვიდრე თოვლივით წავშლი
შენზე ფიქრებს და შენზე მოლოდინს.
წახვედი როდის, ჰბრუნდებუ როდის -
დამწვარი თოვლის მსუბუქი ბოლი,
ჩემკენ, ო, ჩქარა, გზაც აქეთ მოდის -
თოვლი, თოვლი, თოვლი.
მათოვდა წუხელ, ავად ვარ ახლა
და თვალზეც ბინდი ჩამორხეულა.
ამდენი ვნება, ამდენი დაღლა
სად დაიტიოს ჩვილმა სხეულმა.
თოვლი მოსულა. რომელ მხარეში,
სად გიღამდება დღე თოვლნარევი,
დავრჩი მზისა და თოვლის გარეშე,
ამ თოვლზე უფრო ნამტირალევი.
წახვედი როდის, ჰბრუნდები როდის -
დამწვარი თოვლის მსუბუქი ბოლი,
წამოდი ჩემთან, გზაც აქეთ მოდის -
თოვლი, თოვლი, თოვლი.

მირზა გელოვანი


https://www.youtube.com/watch?v=fyru5TiogAQ&feature=share

https://www.youtube.com/watch?v=BZ4I2AMPdBo

დღიური: თიო.
რაც მე მჭირს ალბათ, სჭირს ყველა თქვენგანს,
ვინც ლხინით ხსნილში დარდით მარხულობთ,
ვინაც თავის თავს ყოველდღე ჰკარგავს
და მერე სიზმრად ვეღარ ნახულობს.

ნეტა სიცოცხლე სიკვდილებს რით სჯობს,
თუ ყველაფერი უნდა გახუნდეს,
სულ შიშით ვტოვებ ამ სხეულს ღრიჭოდ,
ვაითუ სული აღარ დაბრუნდეს.

რაღა გადმოღვრის სულეთის ლიცლიცს,
როდის იპოვის სამზეო ჩეროს,
ხანდახან მიწას მოკბეჩილს სიმწრით,
აქვს დედაჩემის საფლავის გემო.

ვეღარ ვახერხებ ჩემებურ ტირილს,
როდესაც მინდა ცრემლით შეწამვლა,
ძვლებს წავუთალე კალამად პირი,
ჩემს ტკივილებს რომ წერა ესწავლათ.

ახლა ისე ვარ ყოვლით მომცდარი
და მოლოდინმა ისე ამსვრიმა,
მეც მყავდა ჩემი ტკბილი მოძღვარი
და ვერაფერი ვერ შემასმინა.

დღეს კიდევ რაღაც გამეგონება,
წლებით დათმენა გავავარჯიშე ,
თუმც მთელი ჩემი ჭკუის ქონება,
ერთ ლექსს ვერა შობს დარდის საჯიშედ.

მაინც შემომრჩა იმედი ხვალის,
სურვილი ცაზე ღრუბლის მოხევის,
მე ჩემი ძველი სისხლით ვარ მთვრალი
და სხვებს ვგონივარ მუდმივ მომლხენი...

თუ რამ მებოძა წლებით მიმოვცერ,
ახლა მარტოდენ სისხლად ვიცლები,
მე მაშინ შევძლებ ჩემთვის სიცოცხლეს,
როცა ყველასთვის გარდავიცვლები...

ჩემი ცოდვები მიმაქვს უკლებლივ,
ზოგი თავხედი,ზოგიც მორცხვია,
ვაითუ მხოლოდ იმას ვუკვდები,
ვისთვისაც ერთ დღეს არ მიცოცხლია...

ზეინაბ მეტრეველი
თიო 2017-11-28 22:17:45

რა ლამაზი ანიმაციაა...


დღიური: მელ.ზ..
ნეფერტარ   ვერ მოვიცალე რომ ავარჩიო რისი აღდგენა მინდა.. ვეცდები
მელ.ზ. 2017-11-15 17:04:22

დღიური: რენუარი.
ენ სექსტონი
18 დეკემბერი
(ციკლიდან ,,18 დღე უშენოდ")
ჩემო სულსწრაფო ბუმერანგო, მოფრინდი უკან,
დღეს ლამაზი ვარ, მაგრამ შენ წახველ...
გული მეტკინა, რა დავმალო, მაგრამ სლუკუნი
მომბეზრდა, ახლა ვბრწყინავ, მოდი, ასეთი მნახე,
ბალახისფერი თვალები მაქვს, თმები _ უკუნი.
მოერგე კლიტის ყველა კბილანს, მისტერ საკეტო,
ხომ მეთანხმები, რომ ამ ლტოლვით რაღაცა მადლიც
მოისხი ჩემზე, თუმც, უდავოდ, სასოც წარმკვეთე,
მიგდებული ვარ შენს თაროზე, როგორც ქაღალდი,
ჰოდა, მომხატე, ისე მომწონს, როგორც მამკვეთრებ.
ბავშვი აკეთებს ხოლმე ასე, დახატე ორი
გაოცებული ნული _ თვალი, მოხაზე ოდნავ
კოცნაც, დახატე იქვე წნული საყურის რგოლი,
ჩამოდი მხრებთან, აქ თუ გინდა, ცოტა დაყოვნდი...
მაგრად ჩამავლე, მე ვარ შენი ბორგვის და ბოდვის
მიზეზი. დაბლა დაუყევი, ორივე ფერდი
მოხაზე, მძივი, ბაგეები, ხეები, კორდი,
მერე რისთვისაც თავს გწირავ და გებრძვი და გვედრი:
დახატე ჩუმი მისალმება _ ბოლო აკორდი.
დამხატე კარგი, თუ ღმერთი გწამს, დამხატე მშვიდი,
მაჩუქე შენი ვიწრო მაჯა, თავზე რომ გადგას,
მისტერ საკეტო, რქა ჯიუტი ძვლოვანი ძგიდით
მაჩუქე ისიც, თავბრუსხვევაც მაჩუქე, რადგან
ფეხი, ამ ჰანგზე რომ მეცეკვა მისთვის ავიდგი.
იფხიზლე, ჩემო ჯადოქარო, ჩართე განგაში,
გაკვესე ცეცხლად, მე ვიქცევი ნაპობად შეშის
და მივიწყებულ ბუხარს გავხვევთ გუზგუზა ალში
და შენი ფეხით ჩემს ჩაკეტილ საპყრობილეში
შემოხვალ და ჩვენ მივუსხდებით ვახშამს და მაშინ
იქნება ისე, როგორც _ მაშინ...

ანი კოპალიანის თარგმანი
რენუარი 2017-11-10 12:57:39

დღიური: მელ.ზ..

ველოდები როდის აღადგენ ნაწერებს, ნეტავი დიდ ხანს მომიწევს?
ნეფერტარი 2017-11-09 16:39:15

დღიური: მუხა.



დღიური: გეგა-ნია.
ნინო და ალი.

შორს მთებში სუნთქავს, გრძნობა ტანჯული
და ხანჯლის პირზე ჰკიდია ცოდვა,
ვისთვის არ იყო ნება დართული,
ვისთვის ეკითხათ, ყოფნა არ ყოფნა.

გული ძგერს ორად, განა ერთია?!
სამშობლო...შემდეგ სატრფო და ისევ...
სიყვარული ხომ თავად ღმერთია,
დაუკითხავად გულის ხმას მისდევს.

აჰა! ჭახანიც გაისმის თოფის,
გული ნელდება, თვალი კი ხედავს,
ქართულ ჩოხაში გამოწყობილი,
თვით საქართველოს ასული ცეკვავს.

რისთვის ნელდები გულო უდროოდ,
აფერუმ! ტრფობას ორი ერისას,
აფერუმ! რადგან შენს სამშობლოში,
ისევ დალევენ გადარჩენისას.
გეგა-ნია 2017-10-24 19:03:55



https://www.youtube.com/watch?v=QHnwDuzR1wg
მელნისფერი 2017-10-10 11:57:02

https://www.youtube.com/watch?v=syGGVZ_ILAI

The Mask [Maya Angelou];

We wear the mask that grins and lies.
It shades our cheeks and hides our eyes.
This debt we pay to human guile
With torn and bleeding hearts…
We smile and mouth the myriad subtleties.
Why should the world think otherwise
In counting all our tears and sighs.
Nay let them only see us while
We wear the mask.

We smile but oh my God
Our tears to thee from tortured souls arise
And we sing Oh Baby doll, now we sing…
The clay is vile beneath our feet
And long the mile
But let the world think otherwise.
We wear the mask.

When I think about myself
I almost laugh myself to death.
My life has been one great big joke!
A dance that’s walked a song that’s spoke.
I laugh so hard HA! HA! I almos’ choke
When I think about myself.

Seventy years in these folks’ world
The child I works for calls me girl
I say “HA! HA! HA! Yes ma’am!”
For workin’s sake
I’m too proud to bend and
Too poor to break
So…I laugh! Until my stomach ache
When I think about myself.
My folks can make me split my side
I laugh so hard, HA! HA! I nearly died
The tales they tell sound just like lying
They grow the fruit but eat the rind.
Hmm huh! I laugh uhuh huh huh…
Until I start to cry when I think about myself
And my folks and the children.

My fathers sit on benches,
Their flesh count every plank,
The slats leave dents of darkness
Deep in their withered flank.
And they gnarled like broken candles,
All waxed and burned profound.
They say, but sugar, it was our submission
that made your world go round.

There in those pleated faces
I see the auction block
The chains and slavery’s coffles
The whip and lash and stock.

My fathers speak in voices
That shred my fact and sound
They say, but sugar, it was our submission
that made your world go round.

They laugh to conceal their crying,
They shuffle through their dreams
They stepped ’n fetched a country
And wrote the blues in screams.
I understand their meaning,
It could an did derive
From living on the edge of death
They kept my race alive
By wearing the mask! Ha! Ha! Ha! Ha! Ha!


https://www.youtube.com/watch?v=QqYLGZ2iAVk


1 2 3 ... 1481 1482 1483

საიტის წევრს ნიკით:  SALVADOR ვულოცავთ დაბადების დღეს