დღიურები


გილოცავთ საქართველოს დამოუკიდებლობის დღეს!
უკვე ზუსტად ვიცი,
როგორი სუნი აქვს სიკვდილს.
და როგორ მძულს ეს სუნი.
სხვა სუნებისგან განსხვავებით
ყველაზე მძაფრად შემიძლია ვიგრძნო.
და როგორ მძულს ეს სუნი.
გულისრევამდე!

დღიური: ჯიჯი.
აი, გავიდა ეს წელიწადიც ..

აი, გავიდა ეს წელიწადიც
და ამჟამადაც დავრჩი უცვლელი:
კვლავ იმას ვიცავ, რასაც ვიცავდი,
კვლავ თავგზას მიბნევს სუფთა ფურცელი.

თუმცა ასეა, ასეა ყველა,
ვისაც ჯერ გული ხალისით უცემს.
მე მომემატა დღეს ერთი წელი
და ამდენივე მომაკლდა უცებ.

გარეთ კი ხმელი ფოთოლი ცვივა
და უფრო ადრე ბნელდება…(ბნელა).
ასე მგონია, შენსავით ცივად,
შენსავით მკაცრად მიმიღებს ყველა.

გწყალობდეს ღმერთი, ვით დღემდე გწყალობს.
ზემდეტს და უხამსს არაფერს გკადრებ.
მე ახლა შენგან სიძულვილს ვსწავლობ,
როგორც სიყვარულს ვსწავლობდი ადრე.

ასეა, თუკი რაღაცას ელი,
თუ იმ რაღაცას იმედით უცქერ…
მე მომემატა დღეს ერთი წლი
და იმდენივე მომაკლდა უცებ.
ოთარ ჭილაძე
ფლორენცია 2020-05-26 01:45:33

ამ სუნამოს ფოტომ გამახსენა...
პატარა ვიყავი,მაგრამ ეტყობა არც ისეთი,რომ არ დამმახსოვრებოდა...
მე,დედა,დეიდა,ბებია და ბებიას და ვყავდით ბაბუს.ხუთი ქალი.
ჰოდა რვა მარტის დილას,ძალიან ადრე წავიდოდა ჩემი ბაბუკა და ცოტა ხანში მოვიდოდა დიდი პარკით ხელში.ამოალაგებდა სუნამოებს,თითოს თითოსთვის კიარა,ორ-ორს ან სამს.
ასე იყო ყოველთვის,სანამ ჩვენთან იყო.
კიდე დიდი ჩანთა ჰქონდა,ყავისფერი,დიდი ,,რემნიანი,,-ბაზრისთვის.მოვიდოდა ბაზრიდან,დადებდა ამ ჩანთას სამზარეულოში და გახსნიდა.არ ვიცი ყოველთვის ასე იყო თუ არა,მაგრამ მე სულ ის მახსოვს,რომ სულ ზემოთ მუდამ იდო ქიშმიშა ყურძენი-ჩემი საყვარელი.ჩავიცუცქებდი ამ დიდ ჩანთასთან და ვუყურებდი როგორ ალაგებდა იქედან გემრიელობებს.
ისიც იყო,ავტობუსში რუს ტურისტ ქალებს თვალს რომ უკრავდა და მერე მაფრთხილებდა,ბებიას არ უთხრაო.
მულწიკებს რომ ვუყურებდით ერთად და მასაც უხაროდა პატარა ბავშვივით..
სათამაშო ქვაბებში ,,კომპოტებს,, რომ ვაკეთებდი და მართლა სვამდა,მე რომ გამხარებოდა..
მოსკოვში წასულ ძმაკაცებს ან მათ ცოლებს,ჩემთვის ლამაზ კაბებს რომ აბარებდა და მერე მე რომ იმ კაბებით ვიპრანჭებოდი..
უთენია რომ გადმოარბენინებდა იქვე,უნივერსიტეტის სასადილოდან ბუთქუნა ოთარის გამომცხვარ ბუთქუნა და უგემრიელეს,ცხელ-ცხელ აჭარულ ხაჭაპურებს...

ზღვა უყვარდა და მთელი ცხოვრება მახსოვს,მხარზე პირსახოცგადაკიდებული,მოკლე, საცურაო ტრუსით ეზოდან ზღვისკენ მიმავალი...
ჩემი ბაბუკა..
ჩემი ნამდვილი ბათუმელი....

დღიური: თეია.
ნუთუ...
https://youtu.be/M1asNvuuDEE
თეია 2020-05-20 21:56:58

https://youtu.be/pQ2os3Wc8uc

დღიური: დევი.
„მარზე“ წასვვლა მომინდომეს!
მეხმა ზეცა გახია,
კიდე ცოტა მოგხვდათ გოგო,
და რაც მოგხვდათ - ახია!
დევი 2020-05-20 18:20:32

დღიური: დევი.
ნიკას ლექსი

სულერთია ვინ იქნება,
ანა, ნინო ჟენია,
ხელქვეითს უნდა ახსოვდეს:
- „რაც შენია-შენია!“
შეახსენო უნდა მუდამ,
კაფე, ერთიც და მეორეც,
და კაფეში ყველა ნივთი,
ისევ გავიმეორებ,
რაც ითქმის და რაც არ ითქმის,
ისიც მხოლოდ ჩემია.
განა ეს ყველამ არ იცის?
ქეთომ , ცირამ , ჟენიამ?
მაგრამ უნდა  შეახსენო,
რაც შენია შენია!
მაცივარი, ცოცხი, ტაფა,
მწვანილის საჭრელი დაფა,
თაროებზე რაც აწყვია,
ისიც მხოლოდ ჩემია,
ეს ლამაზი ცოლუკაც და
ეს ბიჭებიც ჩემია,
რომ არავის დაავიწყდეს,
ქვეყანას მირჩევნია,
კარაქი, თუ კარტოფილი,
სკამი, ჭაღი, მაგიდა,
მეტი რაღა ჩამოვთვალო,
ან ჩამოთვლა რად გინდათ?
მაგრამ რადგან შეხსენება
ცოდნის დედა ყოფილა,
დაწყებული ქალაქიდან,
დაწყებული სოფლიდან,
ყველაფერი, რაც კი ქვეყნად,
ჩემ სახელ-გვარს ატარებს,
გიხსნით ყველას ყოველდღე და,
გიხსნით, როგორც პატარებს.
სხვა რა გზა მაქვს, გიმეოროთ,
მეტი რა დამრჩენია,
ნუ ივიწყებთ შეგონებას:
რაც ჩემია, ჩემია!
დევი 2020-05-20 18:17:18

დღიური: დევი.
ჩვენი დალეწვის ამბის მომტანს
ჩვენვე დავლეწავთ,
სარკეს კი არა,
დროს რა ვუყოთ,
მკვლელს და გარეწარს?!
დევი 2020-05-20 18:15:55

დღიური: დევი.
*
ზაფხულის ექოდ მიჰყვება,
ქალაქს დაყოფილს უბნებად,
ოქტომბრის თბილი ამინდი
და შენზე მესაუბრება.
დევი 2020-05-20 18:15:23

დღიური: დევი.
*
ვერ დააკავებ დღეებს ქარიანს,
ვით გაზაფხული მზიან ნარცისებს,
შარშან ვიტყოდი - ძალიან კარგი!
წელს მეფიქრება - მგონი არც ისე.
დევი 2020-05-20 18:14:10

დღიური: დევი.
გულწრფელობისთვის ისჯებიან,
სიყვარულისთვის - უფრო.
მე  კი, ვარჩიე ვიყო დასჯილი,
ვიდრე ვიცოცხლო უფრთომ.
დევი 2020-05-20 18:10:26

ამდენი სითბო სად შემოგრჩა ამ სიცივეში,
შუაცეცხლს ინთებ გულმკერდში თუ კარი დაგმანე?!.
შენ დაგებედა ქალაქები - ბორდო, ლიეჟი
და მთვარე, ცაზე დაკიდული თეთრი მაქმანი...

არტახებს იხსნის კალაპოტის სადღაც იქ სენა,
ძველი შუქურა ზვირთსაჭრელის გვერდით კიაფობს...
არ გახსოვს, მაგრამ უნებურად მაინც იხსენებ:
”ვაგომტალენქო?..” მერე ისევ ედიტ პიაფი...

და სველი ბრიზი, ნაიარევ სულში რომ გიზის
და სულ უბერავს...

ამდენი სითბო სად შემოგრჩა ამ სიცივეში?!.

რ. მესხი

ჩიტებმა გაიხსენეს,
რომ უნდოდათ ყოფილიყვნენ პატარა გოგოები.
ჩასულიყვნენ ეზოში, ეთამაშათ რეზინობანა.
ჰქონოდათ ფრთები ჩიტებივით.
ეფრინათ წრიულ კარუსელზე და თვალდახუჭულებს წარმოედგინათ,
რომ უკვე დიდი გოგოები იყვნენ,
იცვამდნენ მაღალქუსლიან ფეხსაცმელებს,
ისვამდნენ პომადას, იღებავდნენ თმას,
იკეთებდნენ პირსინგს და ტატუს.
ხდებოდნენ ნამდვილი დედები,
შვილებთან ერთად სხდებოდნენ წრიულ კარუსელზე,
ხუჭავდნენ თვალებს და ოცნებობდნენ,
დაბრუნებოდნენ იმ დროს,
როცა უნდოდათ, ყოფილიყვნენ პატარა გოგოები,
ჰქონოდათ ფრთები ჩიტებივით...
*
ელექტროსადენები ირხევიან -
ჩიტადქცეული პატარა გოგოები რეზინობანას თამაშობენ.

ლელა ცუცქირიძე

დღიური: თინათინ.ე.
"მე გავიცანი მეგობარი, ახალგაზრდა არწივის მსგავსი, რომელიც თანახმაა ჩემთან ერთად მოკვდეს"
ჰაინრიხ ფონ კლაისტ
თინათინ.ე 2020-05-14 17:35:46

...და სიბნელიდან გამოდის ბავშვი,
რომელსაც ბევრი სინათლე სურდა,
რომელმაც უცებ იპოვა ქარში
დიდი მსგავსება საკუთარ სულთან
და ბოლოს მაინც შენთან მოვიდა
სხვისთვის განკუთვნილ ვნებებით სავსე
და ცას უყურებს უკვე შორიდან
და აღარ ცდილობს აფრენას ცაზე
რადგან არ უნდა, არ სურს, რომ ჰქონდეს
ის, რაც ოცნებებს და სიზმრებს ერთვის
მე შენ გგულისხმობ... საიდან მოდის
ამდენი ფიქრი შენზე და შენთვის!

                                              ოთარ ჭილაძე




ტერენტი გრანელი
* * *
უფროა გრძნობა, უფრო ანთება,
ისევ აპრილის დღეა მზიანი,
გაზაფხულია, ნელა ღამდება
და სადღაც ტირის ადამიანი.

მე ეს ცხოვრება ახლა ვიწამე,
ისევ აპრილის დღეა მზიანი.
სადღაც ლანდივით დადის მიწაზე,
ვიღაც მწუხარე ადამიანი.

მე ისევ მინდა გავექცე იღბალს,
ისევ აპრილის დღეა მზიანი.
ზარი დარეკეს, ლოცულობს ვიღაც,
ლოცულობს ვიღაც ადამიანი.


დღიური: თემური57.
დღეს დილით მივიღე სასიამოვნო ინფორმაცია, რომელმაც COVID 19-იც კი დროებით დამავიწყა. მე გავხდი მეორე მსოფლიო ომისადმი მიძღვნილი მეოთხე საერთაშორისო ლიტ.პრემიის ,,გული არ დაზოგო პოეტო 2020"-ის ვერცხლის პრიზიორი, ნომინაციაში პუბლიცისტიკა (ლიტპრემიის სათაური აღებულია, ცნობილი პოეტის, საბჭოთა კავშირის გმირის ლექსიდან).

ნაწარმოები მივუძღვენი მამის ნათელ ხსოვნას, რომელიც სამხედრო ექიმი იყო, სევასტოპოლთან დაჭრილების ,,ნეიტრალური ზონიდან" გამოყვანის დროს ტყვედ ჩავარდა და ,,ვია დოლოროსა" გაიარა სამხედრო ბანაკებში - გერმანია, ფინეთი, ნორვეგიის კუნძული გოსენი. სახლში დაბრუნების შემდეგ კი კაგებემ დააპატიმრა. მერე გადაასახლა, მაგრამ მან მაინც შეძლო პრობლემებთან გამკლავება, ოჯახის შექმნა და სიკვდილამდე თავისი პროფესიით მუშაობა.

კალინინგრადში (კენიგსბერგში) უნდა მიმეღო მონაწილეობა  დაჯილდოების ცერემონიაზე, მაგრამ ვირუსის გადამკიდე, აბა სად წავალ (ეს ინფორმაციაც ჩემი დღიურისთვისაა)? 
თემური57 2020-05-06 11:34:31

კატები

როცა ირგვლივ ყველა კედელი ჩამოდნება,
ადამიანები მიხვდებიან, რომ გასაყოფი უკვე გაიყვეს.
მიხვდებიან, რომ ცხოვრება სადენზე სულის მოსათქმელად
შესვენებული საფოსტო მტრედია,
ხოლო სიკვდილი - შინ დაბრუნება.
მიხვდებიან, რომ სიცოცხლე ვიღაცისთვის გაგზავნილი წერილია
და ისწავლიან ერთმანეთის წაკითხვას.

როცა ადამიანები ამას ისწავლიან,
ღრუბლები გაქრებიან და იწვიმებს მოწმენდილ ციდან.
წვიმა ჩარეცხავს ჭუჭყს,
წვიმა ჩააქრობს ხანძრებს,
წვიმა გააქრობს წყურვილს
და წვიმას ექნება შინ დაბრუნებული ადამიანების სუნი.

მაშინ ჩვენ ბოლოჯერ გავათევთ ღამეს თუნუქის სახურავებზე,
გამთენიისას გავუყვებით
ცისკრის ლურჯ მინდვრებს, იმ პლანეტისკენ,
საიდანაც ოდესღაც მოვედით
და თუ იქაც ადამიანები დაგვხვდებიან,
ჩვენ მათ კვლავ მოვიშინაურებთ.

უგლავა ალექსანდრე


https://m.youtube.com/watch?v=TuYhfCkRxyE&t=326s


დღიური: მელ.ზ..
“ და გრძნობს, რომ სისხლი თვალებიდან აღარ იღვრება.
აღარც ცრემლები. მხოლოდ შიში, დაღლა და შიში..”
მელ.ზ. 2020-04-28 03:06:57

დღიური: თეია.
მიყვარხარ მიყვარხარ,ჩემო გულწითელა...


დღიური: mrs.smith.



ერთი ხელოვნება

ფლობდე დაკარგვის ხელოვნებას, – არ მეგულება
რთულ საქმედ, რადგან თავად ფლობა არის შემცველი
დაკარგვის ცნების; ეს არ არის უბედურება.

ყოველდღიურად კარგე რამე, ნელა, უვნებლად –
უბრალოდ – დრო, ან გასაღები; ნუ მიეცემი
წუხილს; ამაზე მარტივი რამ არ მეგულება.

განაგრძე კარგვა უფრო სწრაფად, მოხერხებულად:
ადგილების და სახელების, მათი შემცვლელი
ოცნებებისაც. ეს არ არის უბედურება.

დედის საათი დამეკარგა, ნახე, თუ გნებავს –
ძვირფასი სახლის დაკარგვაც რა მშვიდად შევძელი!
უფრო მარტივი ხელოვნება არ მეგულება.

ორი ქალაქი დამეკარგა და დაბრუნება
არ უწერია ერთ კონტინენტს, ვეღარ შევცქერი
ჩემს ორ მდინარეს. არც ეს არის უბედურება.

შენც რომ დაგკარგო (ეგ ღიმილი, ასე რომ მიყვარს!)
ვერ მოგატყუებ, პირფერივით ვერ მოგექცევი;
უფრო მარტივი ხელოვნება არ მეგულება,
თუმცა… (ამოვთქვამ!) ეს იქნება უბედურება.

ელიზაბეთ ბიშოპი
mrs.smith 2020-04-21 03:15:07

დღიური: mrs.smith.



დღეები
ასანთის ღერებივით იწვიან.
მიწვდი ხელს - მე ნახშირს გიდებ;
შენს ხელთაა მორიგი ღამე -
ჯერ კიდევ ცხელი და წითელი;
ცივდება...
შენია ჩემი სიზმარი, უძილობა -
რომლებშიც დაბინავდი;
სადაც უკვე აღარ ვარსებობ

ბექა ლონდარიძე
mrs.smith 2020-04-21 03:06:09

დღიური: mrs.smith.
გუნდში ყველაზე თეთრი მტრედი აფრინდა: მყავხარ.
ჩუმად იღება ფანჯარა და კარსაც ათრთოლებს.
ტყე დააბიჯებს ფეხაკრეფით ოთახში ახლა.
ისე ახლოს ხარ, თითქოს დამტოვე.
ჩემი ხელიდან მაინც იღებ ვეება ყვავილს:
ის არც თეთრია, არც ცისფერი, და მაინც იღებ.
არც ყოფილა და არც ახლაა იქ, სადაც ყვავის.
არც ჩვენ ვიყავით, მაგრამ ნატვრამ აჯობა იღბალს.

პაულ ცელანი

mrs.smith 2020-04-21 03:02:41


1 2 3 ... 1474 1475 1476