დღიურები





https://www.youtube.com/watch?v=lwVWtPzTFIU

მადლობა ნექტარ, მთელი გულით<3
რა ლამაზია<3
ანა.

          ...
ბღავილი ამყვა ამ დილით
გამოღადრული ყელის,
ქართველობაა ადვილი
არაგველობა ძნელი.
შუბლზე მზის მაწევს ნაგრილი
როგორც ნარწყევი გველის,
წიწამურია ადვილი
ილიაობა ძნელი.
ან კი ვის რაღად ვემდური
ამას დუშმანიც გვამჩნევს,
სხვის ომში გამარჯვებულებს
საკუთარ ომში ლაჩრებს.
ვერ მიერთგულე ვერასდროს
დადედლებულო გულო,
სხვათა ომებში ბელადო
შენი მამულის წყლულო.
ფიქრო, ეჭვებით დაღლილო
ცავ, დაბზარულო ცრემლით,
ბაზალეთია ადვილი
დიდგორი არის ძნელი.
ბუბუნით წამცდა იორი
ოდნავ ამართა წელი,
ტახტზე ფიქრია იოლი
დავითობაა ძნელი.

/ტარიელ ხარხელაური/

დღიური: დევი.
ყვითელი კარი




გიჟის თვალები უდაბნოა,
საიდანაც
არა ცხელი,
მწველი ნიავი,
არამედ არქტიკული სუსხი უბერავს...

ის იყო ჩემი მეზობელი
და ცხოვრობდა ქვედა სართულზე.
ყველა იცნობდა,
როგორც გამრჯეს,
ჩუმსა და კეთილს,
უთენია რომ სამსახურში მიიჩქაროდა,
და საღამოს ბრუნდებოდა პარკებით ხელში.

და ასე,
წლები გრძელდებოდა მისი სიჩუმე,
გრძელდებოდა
მისი გულთბილი გაღიმება მისალმებისას
მანამდე, სანამ ერთ გაზაფხულს,
უცხოეთიდან
არ ჩამოვიდნენ მისი ქმარი და ვაჟიშვილები.

ის პირველად მაშინ გაგიჟდა
(თუმცა სახეზე არ დატყობია),
როცა, ერთხელ, სამსახურიდან ადრე დაბრუნდა
და დაინახა:
მისმა ბიჭებმა
სისხლშერეული კოდეინი
ჯერ მამას რომ გაუკეთეს,
მერე კი - თვითონ.

ის მეორედ მაშინ გაგიჟდა
(ოდნავ შეეტყო),
თვეების შემდეგ, მისი ქმარი
ზედოზირებით რომ გაითიშა,
მისმა ბიჭებმა,
გაშავებულს,
ვენაში წყალი გაუკეთეს მარილიანი,
მერე კი მხრებში შეუდგნენ და დიდ ოთახში
წინ და უკან დაატარებდნენ,
თუმცა ამაოდ...
ის ქმრის სიკვდილმა კი არ გატეხა,
არამედ იმან,
რომ ასეთ დროს მისმა შვილებმა
მოქცევის წესი კარგად იცოდნენ.

მამის დამარხვის შემდეგ ბიჭებს,
როგორც ჩანს,
ფული შემოელიათ,
იოლი გზა იპოვეს და
დასასვენებლად გაკრეფილი მეზობლების
სახლებს მიადგნენ.
იპარებოდნენ აივნიდან და
ეზიდებოდნენ ლეპტოპებს და ტელევიზორებს.

საბოლოოდ კი წაასწრეს და
ის ბუნაგიც აღმოაჩინეს,
სადაც ნაქურდალს ინახავდნენ,
მაგრამ საწყალი დედის ხათრით
არ უჩივლეს პოლიციაში,
ის მესამედ და საბოლოოდ მაშინ გაგიჟდა.
იგი სიკეთემ გააგიჟა,
ასეც კი ხდება,
რადგან ამას არ ელოდა
და არც უნდოდა.

ერთხელაც სახლში ავდიოდი
ნელა, დაღლილი.
საფეხურებზე დაეყარათ
გაუფცქვნელი მზესუმზირები,
რომლებიც ფეხქვეშ ხრაშუნობდნენ.
კიბის ბაქნიდან
კარის ხმაური შემომესმა,
ახლაც არ ვიცი,
რატომ ვიფიქრე,
რომ ის იყო: ყვითელი კარი.

და არც შევმცდარვარ:
ჩამოვიდნენ ის ქალი და
მის იდაყვში ხელგაყრილი უფროსი ბიჭი,
რომელიც უხმოდ მომესალმა,
მან კი უბრალოდ შემომხედა,
და ჩამიარეს.

ეს კი აღმოჩნდა საკმარისი
მის თვალებში დასაკარგავად,
და დღემდე ჩემს თავს ვეძებ,
მაგრამ ვერ ვპოულობ,
რადგან, როგორც ჩანს,
მასში სუყველა დაიკარგა, ვისაც შეხედა.
განა ასე ადვილია
იმ სუსხიანი უდაბნოს
ჭრელ ბინადრებში
საკუთარი თავი იპოვო.

მომდევნო წელს,
ამაღლების დღესასწაულზე,
მან ფანჯარა გამოაღო,
შეშლილი მზერა ამაღლებულ ღმერთს ააყოლა
და ძირს დაეშვა...

მას შემდეგ კი ის ადგილი
ათასმა წვიმამ გადარეცხა,
ათასმა თოვლმა გაათეთრა,
ათასმა ქარმა გაირეკა
მოდარაჯე შეშლილი სული.
მაგრამ მე მაინც,
როცა მივდივარ,
შორიდან ვუვლი,
რომ ფეხი იქ არ დავაბიჯო,
სადაც დაეცა.

გუშინ, ეზოში, ჩემს გოგონას ვასეირნებდი.
იქვე, გზის პირას,
მან ველური ყვავილები დაკრიფა
და იმ ადგილზე მიმოაბნია...
როცა ქალმა,
ექვსი წლის წინ, თავი მოიკლა,
ჩემი შვილი დაბადებულიც კი არ იყო...

ვკითხე,
თუ რატომ გააკეთა.
მან მიპასუხა:
- ასფალტის გზაზე ყვავილები ხომ ვერ ამოდის,
და იქნებ უნდათ?!

ბექა ახალაია.
დევი 2018-09-11 15:08:28



დღიური: ენ გეითს.
საიტის სირცხვილია ეს .ნამდვილი კრახი.
ენ გეითსს არ ვიცნობ, მაგრამ  მინდა ვიცნობდე  :

დღიური: მინდელი.
პასუხი დავაგვიანე  ...
ზოგადად მშიშარა არა ვარ, თუმცა არც ისეთი უშიშარი, როგორც ვჩანვარ დროის უქონლობამ დამაგვიანა აქ.. მაგრამ მალე გამოვჩნდები ჩემი პატარ-პატარა ქმნილებებით

:*
მინდელი 2018-09-06 13:53:27


მოსახლეობის ფართო ფენები, როგორც იქნა, სექსუალურ თავისუფლებას ეზიარნენ, რომლითაც აქამდე მაღალი მოხელენი, თავისუფალი პროფესიების მიმდევრები და მსახიობები სარგებლობდნენ. სექსუალური თავისუფლება სინამდვილეში სხვა არაფერი იყო, თუ არა ინდივიდუალიზმის ისტორიული განვითარების ახალი საფეხური.
რა კარგი ხარ უელბეკო.

Елементарно, Вотсон!

წარმოიდგინეთ ადამიანი, რომელიც დილიდან საღამომდე თავაუღებლად მუშაობს, სიღატაკე, გაცუდებული მომავალი, საღამოობით დუმილი მაგიდის გარშემო; ასეთ სამყაროში ვნებისათვის ადგილი არ მოიძებნება.

განაწამებ გულს ყველაზე მეტად ისა სწადია, გამუდმებით ფლობდეს საყვარელ არსებას, ან არადა შეძლოს განშორების ჟამს უსიზმრო ძილში დანთქას იგი და არ გააღვიძოს, სანამ მათი შეყრის ჟამი არ ჩამორეკს.

დღიური: დევი.
ყველა მორალური ნორმა მხოლოდ დროსთან მიმართებაშია ჭეშმარიტი და სწორედ ამიტომ ითხოვს გადაფასებებს.
დევი 2018-09-01 23:08:48

დღიური: დევი.
https://www.youtube.com/watch?v=hbe3CQamF8k&list=PLpzNvlmhlxLT-JWrWmNO-CfW907wPztdf&index=22
დევი 2018-09-01 23:08:26

დღიური: დევი.
https://www.youtube.com/watch?v=_4Cswp7smQ0&list=PLpzNvlmhlxLT-JWrWmNO-CfW907wPztdf&index=23
დევი 2018-09-01 23:07:55

ტყუილად ცდილობ ჩემო თავო  ყველაფრის შენარჩუნებას,,,ზოგი  რომ მიდის, მიდის...
დავაპატენტებდი  განცდილ გრძნობებს
მაგრამ როგორ?

დღიური: პილიგრიმი.
ავტორი: ნორაგამი
ჟანრი: პოეზია
ჩემი შეფასება: 5

23 აგვისტო, 2018
***

არავის შევრჩი სამეზობლოდ, საგზაშარაოდ,
და ჭიშკარს აქეთ ნაფეხურებს თოვლიც ნატრულობს,
ჩემზე ამბობენ, (ჩურჩულებენ) დაიშალაო,
ძველი ქოხივით და ძლიერ რომ არ გავართულო,-
შემრჩა კედლებში მეათასე ლურსმნის ნაწყვეტი,
და იატაკიც ვეღარ უძლებს დროს და ღვიარებს,
და შენი ზეცა ჩემს ზეცას თუ ერთხელ აწვდება,
მაშინ იგრძნობ თუ რა ტკივილი გამოვიარე.
მაშინ, როდესაც ყველაფერი იყო ნატიფი
მაშინ როდესაც ჩემს ღობესთან სითბო ელაგა,
იყავით ჩემთან სანამ სრულად არ გადამთიბეთ
და სანამ სული გადაიქცა არქიპელაგად-
იყავით ჩემთან. აღარავის შევრჩი საწამლედ,
და ამ ვენებში მარტოობას -ძლიერ ნარკოტიკს
ვუშვებ და სანამ თქვენი ზეცა სხეულს „ამწაპნავს“,
ისმის შოპენის, -ბეთჰოვენის ბოლო აკორდი,
მაშინ, როდესაც ქარი სახლის კიდეს ეხება,
მაშინ როდესაც, წვიმა ლამობს  რომ შინ შემოდნეს,
მაშინ როდესაც, ობობები როგორც გლეხები,
ლამის ზედ ჩემზე ალაგებენ მძიმე ჩემოდნებს.
არავის შევრჩი სამეზობლოდ, საგზაშარაოდ,
და დაშლილ ჭიშკრის ბოლო ყავარს ხავსი იპარავს,
ჩემზე ამბობენ, (ჩურჩულებენ) დაიშალაო,
ძველი ქოხივით, დანარჩენი  დრომ ჩაიბარა.
პილიგრიმი 2018-08-24 02:45:18

დღიური: ნორაგამი.
ღამე'შუა. თავი'რადიო. რეტი'სიგა. ძილი'ტკბილი ♥ [url=https://www.youtube.com/watch?v=u5CVsCnxyXg][/url]
ნორაგამი 2018-08-21 03:00:28

J'ai grandi dans la mer - Albert Camus

J’ai grandi dans la mer et la pauvreté m’a été fastueuse, puis j’ai perdu la mer, tous les luxes alors m’ont paru gris, la misère intolérable. Depuis, j’attends. J’attends les navires du retour, la maison des eaux, le jour limpide. Je patiente, je suis poli de toutes mes forces. On me voit passer dans de belles rues savantes, j’admire les paysages, j’applaudis comme tout le monde, je donne la main, ce n’est pas moi qui parle. On me loue, je rêve un peu, on m’offense, je m’étonne à peine. Puis j’oublie et souris à qui m’outrage, ou je salue trop courtoisement celui que j’aime. Que faire si je n’ai de mémoire que pour une seule image ?

დღიური: დევი.
ჩანაფიქრი - მართლაც საინტერესო და დასამახსოვრებელია.
ტექნიკა - შეუსაბამოდ არასაკმარისი...
ამ ავტორის სხვა ნაწერებს არ ვიცნობ და იქნებ ჩანაფიქრიც ეს იყო -
ლექსების რაიმე ციკლისთვის ან კრებულისთვის  წასამძღვანებლადაა გამიზნული?
ნინო დარბაისელი. 2018-08-18
დევი 2018-08-19 18:00:11

ვიცი, სხვა დროა და რაღაც დაიკარგა - ეს მომეწონა.
გამახსენდა  ორი საუკუნის წინანდელი-  ნიკოლოზ ბარათაშვილის ,, ღამე ყაბახზედ” :

,,- ახლა სხვა დროა, ვინც ვის იცნობს, ივიწყებს ისევ”
- ,, დარწმუნებული ბრძანდებოდეთ, რომ ვერც მოდები ვერ მამიშლიან თავსა თქვენსა  და ვერც დროები”.

,, ამ ჩემს ბროლის თითებს” - ასეთი თვითკომპლიმენტი?! ...  აბა, სცადეთ რაიმე კონკრეტული ეპითეტით შეცვალოთ,
პირობით მაგალითებს დავყრი:
რომანტიკულ - სიმბოლისტური: მთრთოლავ თითებს, ჩემს ფერმკრთალ თითებს, ჩემს შემკრთალ თითებს.
მოდერნისტული: თითებს -  მოვარდნილ წარღვნით ფესვიანად  მოგლეჯილ  ალვებს, ადიდებული მდინარე თავქვე რომ მიაქანებს,
თითები, როგორც გრძელი მითები.
ჩემი თითები ,  რომლის  წვერებიც  ჩემს ხელისგულზე ათასი ხაზით გამოსახულ ბედისწერას, რაც შეიძლება,  შორს გაურბიან.
ირონიულ-პაროდიული: ჩემი თითები - გასასაღებლად დაწყობილი წვრილი მორები.
ჩემი თითები -  მოუვლელი, ძველი  სათბურის სტაფილოები -  გრძელი, უფერო, უმზეური
რეალისტურ- ნატურალისტური:
ჩემი თითები, მთელ სამყაროს რითაც ვეხები, ვეხები ფრთხილად, რომ შევიგრძნო ირგვლივ საგნები, სიტკბო- სიმწარეს ვიდრე გავუგებ,
და აშ
ნინო დარბაისელი. 2018-08



Book Transforming Itself Into A Woman




1 2 3 ... 1485 1486 1487