დღიურები


ნინო ნეკერიშვილისა და ანა ლაშხელი ონიანის სახელობის ლიტერატურული კონკურსი V-XII კლასის მოსწავლეთათვის     * * *     დაწვრილებით ფორუმზე, კონკურსების თემაში     * * *     ლიტერატურული კონკურსი „ლილე 2018“     * * *     დაწვრილებით ლიტ-მოვლენაში და ფორუმზე, კონკურსების თემაში

***
ნეტავ,სამარის პატარა ბორცვო,
შენი მწვერვალი დამაპყრობინა;
შეგვინდოს მტერმა,თუ დიდხანს ვცოცხლობთ,
ჩვენ ამ საქმეში უბრალონი ვართ.

უბრალონი ვართ,საბრალონი ვართ,
რაც ხდება,ხდება ჩვენს უკითხავად;
ვინც გამოგვიხმო უხმო როლიდან,
ეს რა აბსურდის დადგმა ითავა.

სხვას რომ ჰგონია - ჭარბად მოგვეცა,
არაფრად გვყოფნის დრო და მანძილი;
ორი თვალი და ცრემლიც ორკეცად,
ან გაღვიძება რაა,ან - ძილი...

რაა ცხადი და რაა სიზმარი,
დღე რომელია,ღამე - რომელი?!
არსად მიმყვანი ძნელი გზის მერე,
მეც,არადქცევის,ჩემი დრო მელის.

ნეტავ,სამარის პატარა ბორცვო,
შენი სიმაღლე დამაპყრობინა;
შეგვინდე,შვილო,თუ ცოტას ვცოცხლობთ,
ჩვენ ამ საქმეში უბრალონი ვართ.

ახ,უბრალონი...ახ,საბრალონი...
რა ვთქვათ - რათა ვართ?!.ვით ვთქვათ - ვითა ვართ?!
ვინც გვათამაშა სხვადასხვა როლი,
ფარდის დაშვებაც იმან ითავა.

მდიდარი მკვდარი - შევძლებ გადახდას,
აქ,სიღარიბით, რაც დაგაკელით;
სამშობლოც,ვისთვის - ბეთლემ-ბაგაა,
ვისთვის - ბაგასთან,ვირის ნაკელი.

ვირის,ქრისტე რომ ზიდა და შემდგომ
არ მოაშორეს კურტან-საზიდარს:
რაც შეაწიწკნა,ბალახი,ფერდობს,
ჯვარცმის ხილვისას ერთად აზიდა.

მე კი,ვცხოვრობდი...ჩემთვის კი არა,
ხან - ვირებისთვის...ხან - უფლისათვის...
აჰა,სიკვდილმაც ჩამომიარა...
სადა ხართ,ვისაც ასე გიცავდით?!

მაინც,შენს სახელს ხელს არ გავუშვებ,
რომ ჩავეჭიდე ერთხელ ხავსივით;
ღმერთო,მიხედე ემაგ ჯაშუშებს -
ცამდე რომ გდიეს...ჩემს თავს არ ვჩივი.

მე ნაშველი ვარ,უსაშველობით,
არ მენახე და მაინც მჯეროდა;
თვალს მარიდებდნენ ვირიშვილებიც,
ხვატში გაგდებულს,ღრუბლის ჩეროდან.

ერთი სიტყვა და ერთი კურცხალი -
რა გახდა,დღემდე რომ არ მაღირსე;
მოვქრივარ შენსკენ,ასი ცხენოსნით,
ჩამომეკიდა ეშმა აღვირზე.

უკანასკნელად ვიქნევ მარჯვენას,
სადაც დაუდგამს ცოდვას ტახტები...
თუმც,რაღად მინდა ეს გამარჯვება,
თუ,გაღმა გასულს,შენ არ დამხვდები?!

ვახტანგ ღლონტი

დღიური: ემილი1999.
https://youtu.be/JjEGsdOiciA
ემილი1999 2018-09-25 01:47:29

დღიური: ინი.
ჩვენ ვერ შევძელით,
თითის წვერებზე ვმდგარიყავით მთელი ცხოვრება,
კუდი ძაღლივით გვექიცინა,
თან ტაში გვეკრა..
ნაბიჭვრებისთვის–
ვინც იმისთვის დაიბადნენ,
რომ მუდამ ვიღაც ედგათ ცხვირწინ,
როგორც გითხარი–
თითისწვერებზე,
კუდის ქნევით,
ტაშის შემოკვრით..

ალბათ ამიტომ ამბობენ,
რომ არ გაგვიმართლა..
რომ არ ავივსეთ მშიერი თვალები–
მადლიერებით,
რომ ხელისგულებს ტაშის ნაცვლად,
ფიფქებს ვუშვერდით..
არ მოგვიპარავს,
არ გვიქურდავს,
მაგრამ ვმრუშობდით,
რადგან იმდენჯერ შევიყვარეთ–
რადგან იმდენჯერ გავაღმერთეთ–
რამდენჯერაც სული ითხოვდა,
რამდენჯერაც სხეულს უჭირდა–
სიმარტოვე და ცივი ლოგინი..

ჩვენ არაფერი შეგვიქმნია ლექსების გარდა..
ალბათ ამიტომ–
ამბობენ, რომ არ გაგვიმართლა..

ფეხზე გვკიდია კანონები,
რომლებსაც ყელზე–
გვაწერდნენ სისხლით,
რომლებსაც შუბლზე–
ასვამდნენ ბეჭედს..

ჩვენ, ვინც არასდროს დავდგებოდით თითის წვერებზე–
ჩვენ, ვინც არასდროს ვიპარავდით,
მხოლოდ გვიყვარდა..
ინი 2018-09-23 00:57:43





ყველა ფერი ამ ფერით დანახული




დღიური: ინი.
არ მოგიყვები ჩემს დღეებზე,
როცა მიჭირდა,
ან უფრო ზუსტად,
როგორ მიჭირდა–
შენი არყოფნა
(თავთან ვკამათობ)

მე ხის პატარა ნერგი ვარ და
შენ ის ბიჭი ხარ–
ყოველდღე მუჭით წყალს რომ მისხმას
მე კი ნაყოფი ვერ მოვისხი
ზრუნვის სანაცვლოდ..

ქარებს ვებრძოდი,
ტყის მჭრელებს
და ათას უხიაგს
(წელში ათასჯერ გადამჭრეს სიტყვით)

შენს ამოსვლამდე ყველაფერი ისე მუქია,
ხან ეს ლოდინიც ბავშვივით მიჭირს..

ისევ ქარია,
ისევ დარდი მომადგა კართან,
მოხვიდე იქნებ,
იქნებ წელზე მომხვიე ხელი..

ქარმა კედელზე ქრისტესავით გააკრა ფარდა,
მე მოვალ შენთან
და ვიტყვი რომ ჩემს თავსვე ვშველი..
მე მოვალ შენთან,
მლოცველივით დავჯდები ფერხთით..

არ მოგიყვები ჩემს დღეებზე,
როცა მიჭირდა..

ინი 2018-09-13 23:42:40





https://www.youtube.com/watch?v=lwVWtPzTFIU

მადლობა ნექტარ, მთელი გულით<3
რა ლამაზია<3
ანა.

          ...
ბღავილი ამყვა ამ დილით
გამოღადრული ყელის,
ქართველობაა ადვილი
არაგველობა ძნელი.
შუბლზე მზის მაწევს ნაგრილი
როგორც ნარწყევი გველის,
წიწამურია ადვილი
ილიაობა ძნელი.
ან კი ვის რაღად ვემდური
ამას დუშმანიც გვამჩნევს,
სხვის ომში გამარჯვებულებს
საკუთარ ომში ლაჩრებს.
ვერ მიერთგულე ვერასდროს
დადედლებულო გულო,
სხვათა ომებში ბელადო
შენი მამულის წყლულო.
ფიქრო, ეჭვებით დაღლილო
ცავ, დაბზარულო ცრემლით,
ბაზალეთია ადვილი
დიდგორი არის ძნელი.
ბუბუნით წამცდა იორი
ოდნავ ამართა წელი,
ტახტზე ფიქრია იოლი
დავითობაა ძნელი.

/ტარიელ ხარხელაური/

დღიური: დევი.
ყვითელი კარი




გიჟის თვალები უდაბნოა,
საიდანაც
არა ცხელი,
მწველი ნიავი,
არამედ არქტიკული სუსხი უბერავს...

ის იყო ჩემი მეზობელი
და ცხოვრობდა ქვედა სართულზე.
ყველა იცნობდა,
როგორც გამრჯეს,
ჩუმსა და კეთილს,
უთენია რომ სამსახურში მიიჩქაროდა,
და საღამოს ბრუნდებოდა პარკებით ხელში.

და ასე,
წლები გრძელდებოდა მისი სიჩუმე,
გრძელდებოდა
მისი გულთბილი გაღიმება მისალმებისას
მანამდე, სანამ ერთ გაზაფხულს,
უცხოეთიდან
არ ჩამოვიდნენ მისი ქმარი და ვაჟიშვილები.

ის პირველად მაშინ გაგიჟდა
(თუმცა სახეზე არ დატყობია),
როცა, ერთხელ, სამსახურიდან ადრე დაბრუნდა
და დაინახა:
მისმა ბიჭებმა
სისხლშერეული კოდეინი
ჯერ მამას რომ გაუკეთეს,
მერე კი - თვითონ.

ის მეორედ მაშინ გაგიჟდა
(ოდნავ შეეტყო),
თვეების შემდეგ, მისი ქმარი
ზედოზირებით რომ გაითიშა,
მისმა ბიჭებმა,
გაშავებულს,
ვენაში წყალი გაუკეთეს მარილიანი,
მერე კი მხრებში შეუდგნენ და დიდ ოთახში
წინ და უკან დაატარებდნენ,
თუმცა ამაოდ...
ის ქმრის სიკვდილმა კი არ გატეხა,
არამედ იმან,
რომ ასეთ დროს მისმა შვილებმა
მოქცევის წესი კარგად იცოდნენ.

მამის დამარხვის შემდეგ ბიჭებს,
როგორც ჩანს,
ფული შემოელიათ,
იოლი გზა იპოვეს და
დასასვენებლად გაკრეფილი მეზობლების
სახლებს მიადგნენ.
იპარებოდნენ აივნიდან და
ეზიდებოდნენ ლეპტოპებს და ტელევიზორებს.

საბოლოოდ კი წაასწრეს და
ის ბუნაგიც აღმოაჩინეს,
სადაც ნაქურდალს ინახავდნენ,
მაგრამ საწყალი დედის ხათრით
არ უჩივლეს პოლიციაში,
ის მესამედ და საბოლოოდ მაშინ გაგიჟდა.
იგი სიკეთემ გააგიჟა,
ასეც კი ხდება,
რადგან ამას არ ელოდა
და არც უნდოდა.

ერთხელაც სახლში ავდიოდი
ნელა, დაღლილი.
საფეხურებზე დაეყარათ
გაუფცქვნელი მზესუმზირები,
რომლებიც ფეხქვეშ ხრაშუნობდნენ.
კიბის ბაქნიდან
კარის ხმაური შემომესმა,
ახლაც არ ვიცი,
რატომ ვიფიქრე,
რომ ის იყო: ყვითელი კარი.

და არც შევმცდარვარ:
ჩამოვიდნენ ის ქალი და
მის იდაყვში ხელგაყრილი უფროსი ბიჭი,
რომელიც უხმოდ მომესალმა,
მან კი უბრალოდ შემომხედა,
და ჩამიარეს.

ეს კი აღმოჩნდა საკმარისი
მის თვალებში დასაკარგავად,
და დღემდე ჩემს თავს ვეძებ,
მაგრამ ვერ ვპოულობ,
რადგან, როგორც ჩანს,
მასში სუყველა დაიკარგა, ვისაც შეხედა.
განა ასე ადვილია
იმ სუსხიანი უდაბნოს
ჭრელ ბინადრებში
საკუთარი თავი იპოვო.

მომდევნო წელს,
ამაღლების დღესასწაულზე,
მან ფანჯარა გამოაღო,
შეშლილი მზერა ამაღლებულ ღმერთს ააყოლა
და ძირს დაეშვა...

მას შემდეგ კი ის ადგილი
ათასმა წვიმამ გადარეცხა,
ათასმა თოვლმა გაათეთრა,
ათასმა ქარმა გაირეკა
მოდარაჯე შეშლილი სული.
მაგრამ მე მაინც,
როცა მივდივარ,
შორიდან ვუვლი,
რომ ფეხი იქ არ დავაბიჯო,
სადაც დაეცა.

გუშინ, ეზოში, ჩემს გოგონას ვასეირნებდი.
იქვე, გზის პირას,
მან ველური ყვავილები დაკრიფა
და იმ ადგილზე მიმოაბნია...
როცა ქალმა,
ექვსი წლის წინ, თავი მოიკლა,
ჩემი შვილი დაბადებულიც კი არ იყო...

ვკითხე,
თუ რატომ გააკეთა.
მან მიპასუხა:
- ასფალტის გზაზე ყვავილები ხომ ვერ ამოდის,
და იქნებ უნდათ?!

ბექა ახალაია.
დევი 2018-09-11 15:08:28



დღიური: ენ გეითს.
საიტის სირცხვილია ეს .ნამდვილი კრახი.
ენ გეითსს არ ვიცნობ, მაგრამ  მინდა ვიცნობდე  :

დღიური: მინდელი.
პასუხი დავაგვიანე  ...
ზოგადად მშიშარა არა ვარ, თუმცა არც ისეთი უშიშარი, როგორც ვჩანვარ დროის უქონლობამ დამაგვიანა აქ.. მაგრამ მალე გამოვჩნდები ჩემი პატარ-პატარა ქმნილებებით

:*
მინდელი 2018-09-06 13:53:27


მოსახლეობის ფართო ფენები, როგორც იქნა, სექსუალურ თავისუფლებას ეზიარნენ, რომლითაც აქამდე მაღალი მოხელენი, თავისუფალი პროფესიების მიმდევრები და მსახიობები სარგებლობდნენ. სექსუალური თავისუფლება სინამდვილეში სხვა არაფერი იყო, თუ არა ინდივიდუალიზმის ისტორიული განვითარების ახალი საფეხური.
რა კარგი ხარ უელბეკო.

Елементарно, Вотсон!

წარმოიდგინეთ ადამიანი, რომელიც დილიდან საღამომდე თავაუღებლად მუშაობს, სიღატაკე, გაცუდებული მომავალი, საღამოობით დუმილი მაგიდის გარშემო; ასეთ სამყაროში ვნებისათვის ადგილი არ მოიძებნება.

განაწამებ გულს ყველაზე მეტად ისა სწადია, გამუდმებით ფლობდეს საყვარელ არსებას, ან არადა შეძლოს განშორების ჟამს უსიზმრო ძილში დანთქას იგი და არ გააღვიძოს, სანამ მათი შეყრის ჟამი არ ჩამორეკს.

დღიური: დევი.
ყველა მორალური ნორმა მხოლოდ დროსთან მიმართებაშია ჭეშმარიტი და სწორედ ამიტომ ითხოვს გადაფასებებს.
დევი 2018-09-01 23:08:48


1 2 3 ... 1483 1484 1485