დღიურები


დღიური: ფლორენცია.
იმდენად ცარიელი ვარ... ტკივილამდე ცარიელი. თითქოს მხოლოდ კი არ გამომაცარიელეს, არამედ ჩემი ხორცებიც ამომგლიჯეს და თან წაიყოლეს.
იმედია ამდაგვარი მდგომარეობაც წარმავალია.
ვიღაცასთან დაწუწუნება მინდოდა, გულისგადაშლა და.. მივხვდი რომ გარშემო არავინაა ვინც ამას გაიგებდა, ან მოინდომებდა მაინც რომ გაეგო, ან შეეძლო მაინც რომ გაეგო... ესაა ადამიანის ბედისწერა_მარტოობა!
თუმც ეს მარტოობა საათის წიკწიკივითაა, მხოლოდ მაშინ რომ ამჩნევ როცა რაღაცისა თუ რაღაცეების გამო ვერ იძინებ, სიბნელესავითაა, რომელსაც მხოლოდ მაშინ ხედავ როცა სინათლის ნაკლებობას განიცდი, ფეხებივითაა, რომლის სიმძიმეს მხოლოდ მასინ გრძნობ როცა იღლები და ა.შ. მე კი, ადამიანების გარემოცვაში, ადამიანებით ალყშემორტყმული, ახლა მძაფრად განვიცდი მარტოობას, რადგან ვერავის მივეყუდე, ვერავის ჩავეხუტე, ვერავის ვეწუწუნე, ვერავის!
ამასაც გადავლახავ, ალბათ
თუმც , რომ არა მრავალი მიზეზი, თუ მცირედი, ახლავე მოვუღებდი ბოლოს ამ მარტოობას! სულაც არაა რთული ეს ყველაფერი, სულაც არ! ყველაზე მძიმე კი სიცარიელეა, სიცარიელეში დასადგურებული მარტოობა თუ მარტოობას შეშტერებული სიცარიელე!
ფლორენცია 2017-04-27 20:07:16

დღიური: მუხა.


რა ღირს ბედნიერება?
-გავიგე,აქ ბედნიერება იყიდება.მითხარით, რა ღირს სამი დღე ბედნიერება?
-ნახევარი ცხოვრება.
-ძალიან ძვირია,სამი თვე ბედნიერება?
-მნიშვნელობა არ აქვს-ნახევარი ცხოვრება!
-ე.ი.მე შემიძლია ნახევარ ცხოვრების ფასად წავიღო რამდენი ბედნიერებაც მინდა?და თქვენ რა,ამით?
-არც არაფერი..რამდენსაც მოერევით წაიღეთ...
დასწყევლოს ღმერთმა რა მძიმეა..
-მძიმე არ არის, ძნელია..თუ მიუჩვეველი ხართ! თქვენც იმდენი წაიღეთ, რამდენსაც მოერევით.
-როგორ გავიგო რამდენს მოვერევი?
დაიწყეთ ხუთი წუთიდან,დაამატეთ ათი წუთი,სინჯეთ თუ დაძრავთ.
-და მერე კიდევ შემიძლია ავიღო?
-რა თქმა უნდა,ნუ აჩქარდებით.ხშირია,როცა იმდენი ვერ მიაქვთ,რამდენიც სურთ!
-ალბათ ვზიდავ,ვეცდები,მინდა ბედნიერება...მერე კიდევ მოვალ! და ერთი კითხვა კიდევ შეიძლება?
-რა თქმა, უნდა გისმენთ!
-რატომ აქვს ასეთი უცნაური ფასი-ნახევარი ცხოვრება?
-ეს ფასი არ არის,ეს თქვენივე თვითშეფასებაა...


რა ღირს ბედნიერება?
-გავიგე,აქ ბედნიერება იყიდება.მითხარით, რა ღირს სამი დღე ბედნიერება?
-ნახევარი ცხოვრება.
-ძალიან ძვირია,სამი თვე ბედნიერება?
-მნიშვნელობა არ აქვს-ნახევარი ცხოვრება!
-ე.ი.მე შემიძლია ნახევარ ცხოვრების ფასად წავიღო რამდენი ბედნიერებაც მინდა?და თქვენ რა,ამით?
-არც არაფერი..რამდენსაც მოერევით წაიღეთ...
დასწყევლოს ღმერთმა რა მძიმეა..
-მძიმე არ არის, ძნელია..თუ მიუჩვეველი ხართ! თქვენც იმდენი წაიღეთ, რამდენსაც მოერევით.
-როგორ გავიგო რამდენს მოვერევი?
დაიწყეთ ხუთი წუთიდან,დაამატეთ ათი წუთი,სინჯეთ თუ დაძრავთ.
-და მერე კიდევ შემიძლია ავიღო?
-რა თქმა უნდა,ნუ აჩქარდებით.ხშირია,როცა იმდენი ვერ მიაქვთ,რამდენიც სურთ!
-ალბათ ვზიდავ,ვეცდები,მინდა ბედნიერება...მერე კიდევ მოვალ! და ერთი კითხვა კიდევ შეიძლება?
-რა თქმა, უნდა გისმენთ!
-რატომ აქვს ასეთი უცნაური ფასი-ნახევარი ცხოვრება?
-ეს ფასი არ არის,ეს თქვენივე თვითშეფასებაა...




დღიური: მელ.ზ..
რეფლექსი

მისმენ?! -
როდესაც თეთრი კანი გახდება ლურჯი,
დეკემბრის ყინვა დაგიკოცნის როდესაც განცდებს.
ღამე თუ გვაცდის,
მოგიყვები ამბავს, რომელსაც
თვალებით ვდუმდი.

გარეთ ქარია..
ფანჯრებს მიღმა ელვა ანთებს ყვითელ მონიტორს..
ჩვენი ღამეა,
მაგრამ არ ვართ მასში არცერთი.
წვიმა მატულობს და სიშორის უცხო ხმაური
მასხენებს აწმყოს,
რომელიც მოკვდა..
.
მე მკვდარ აწმყოში მესიზმრება ძველი სიზმარი,
და ეს სიზმარი შიშით სავსე ბნელი სახლია.
სადაც ხარშავენ კაკლის ლებნებს,
თაფლში აწყობენ..
სადაც გეძებ, როგორც წარსულს
და ჯერ არ ვიცი,
მომავალში როგორ დამტოვე..
.
ჩვენ ერთმანეთის ღმერთი მოვკალით
და ასეთ სავსე სიმარტოვეში
ყოველ ღამე თავებს ვღალატობთ,
არსებობის გასამართლებლად.
გულაღმა ვწევართ სხვის სიზმრებში,
მტვერი გვედება..
ავი ძაღლებიც აღარ ყეფენ და განვიცდით, რომ
ამ გამჭვირვალე გზების სიგრძეს, ხელის გულებზე,
ვინმე ამოხსნის..
.
რა უცნაური გემო ჰქონდა იცი შენს სიკვდილს?!
ნეტავ არასდროს გამესინჯა შენი სიცოცხლე.
მაშინ როდესაც მკვდარი მე ვარ,
შენ კი ცოცხალი,
რა საოცარი სიყვარულით გამოგიგლოვე.
.
ნუ გამაღვიძებ,
შენც ხომ იცი ჩემი ცხოვრება,
მარადიული სიზმრებისკენ შებრუნებაა.
საქვეყნოდ ვდგავარ და ჩემს ვითომ უმკაცრეს დუმილს,
გამჭვირვალობით დასცინიან ჩემი ლექსები.
ეს მოთმინებაც ასეთია - მარადიული..
თითქოს ოდესღაც ბედისწერის დავიწყე წერა,
ახლა შევჩერდი
და მომავალს აღარ ვკარნახობ
საკუთარ აწმყოს..
.
რატომ ხდება რომ
როცა წასვლას ვაპირებ მუდამ
ჩემთვის ჩამომდგან მატარებელს სულ შენ მიჰყვები,
მე კი მშვიდი დუმილით ვითმენ უშენო სადგურს.
.
რატომ ხდება, რომ
როცა ტანზე ვიხდი სიყვარულს,
კი არ ვშიშვლდები,
ვგუბდები და ყველა დახრჩობა
ალბათობით
ნიშნავს სიცოცხლეს
.
მე კი გიამბობ რეალობას-
გარეთ ქარია.
ელვა ანთებს ჩემს ფანჯრებში ყვითელ მონიტორს.
ჩვენი ღამეა,
მაგრამ არ ვართ მასში არცერთი..
არ ყოფნა შედგა.
და მოვითხოვ -
არ გამაღვიძო!.
მელ.ზ 2017-04-24 14:59:29






დღიური: ქეთიკა.
მე რომ ლიტერატურას დავუკავშირდი ეს სულ მამაჩემის დამსახურებაა/ბრალია.  როცა პატარა ვიყავი ხშირად მაგზავნიდა, ჩვენს საოჯახო ბიბლიოთეკაში -"რამე წიგნი მომიტანე"ო. ეს ერთი შეხედვით უბრალო ნათქვამი, ჩემთვის იმხელა პასუხისმგებლობა იყო, რომ ათობით წუთი გამიტარებია წიგნების თაროებთან იმ "რამეს" ძებნაში. მას ყველა წაკითხული ჰქონდა და სულ ერთი იყო რას წავუღებდი, ჩემთვის კი ძალიან მნიშვნელოვანი - რას შევარჩევდი.
როცა კითხვა არ ვიცოდი, ყდით ვარჩევდი. ხან სიდიდის მიხედვით, ხან მარჯვნიდან რომელიმე, ხან მარცხნიდან. მერე კითხვა ვისწავლე სათაურებს ვკითხულობდი და ისე ვარჩევდი. მერე რომ გავიზარდე, წიგნების თაროებს ყოველთვის მე ვალაგებდი. ყველა წიგნი ვიცოდი, თითოეულს თავისი ადგილი ჰქონდა. ყოველი გადალაგებისას შერჩეულ წიგნებს ცალკე ვაწყობდი, თანმიმდევრობით რომ წამეკითხა.
საბოლოოდ ჩემსა და წიგნებს შორის ისეთი უხილავი ძაფები გაიბა, დღემდე განსაკუთრებული დამოკიდებულებით ვარჩევ მათ. თითქოს მესაუბრებიან კიდეც. ხელის შეხებით ვგრძნობ, რომელი უნდა შევარჩიო და წავიკითხო.

იმედი მაქვს ჩემს "ბერიკაცს", ერთ დღესაც, ჩვენი საოჯახო ბიბლიოთეკიდან მივუტან წიგნს, რომელსაც ყდაზე მისი გვარი ეწერება...  :* :* :* :*
ქეთიკა 2017-04-19 18:12:47

დღიური: ვიოლეტა.
"ისარი მიზანს ვერ მისწვდება, მშვილდში თუ დარჩა." ათას ერთი ღამე


სიყვარულის სკალპელმა უჩხვლიტა სულის ვენებს, მისგან გადმოვარდნილ სისხლის პირველ წვეთს წოდა-გული."  მაჯო ად-დინ ბაღდადი[color=#990099]
[/color]
ვიოლეტა 2017-04-17 19:40:54

https://www.youtube.com/watch?v=2W5ZzjXIN1k 

ქრისტე აღდგა! 

გილოცავთ ქრისტეს აღდგომის ბრწყინვალე დღესასწაულს,მრავალს დაგასწროთ უფალმა! 

ნუ მისცემთ სიწმინდეს ძაღლებს: ნურც თქვენს მარგალიტს დაუყრით ღორებს, რათა არ გათელონ იგი თავიანთი ფეხით და მოგიბრუნდნენ და დაგფლითონ თქვენ.

                                                ( მათეს სახარება )

დღიური: ცრემლი.
გილოცავ! მრავალს დაესწარი!

უკაცრავად,მაგრამ ბევრი წლების მერე (ნუ,სადღაც 5-6-7) ჩვენს მიმოწერას გადავხედე (დღეს) - და მომესურვილა გკითხოთ: თავს კარგად გრძნობთ თუ გამოუჩავდით?
მე მომიტევეთ მოძალებული ცობოსმოყვარეობა(კოლხურად)
ლოლა 2017-04-12 02:49:33

დღიური: ელანპო.
ჯკჰჯბჰ
ელანპო 2017-04-07 19:59:17

  https://youtu.be/HNfrV7yC0Ts 
 
  გილოცავთ!

    https://youtu.be/sHToFOt6OKc

დღიური: ფლორენცია.
ასაკი რომ გემატება და შენ კი მაინც პატარა გგონია თავი რას უნდა ნიშნავდეს? სიბერის ჭკუასუსტობას თუ ინფანტილურობას?
ფლორენცია 2017-04-06 14:14:25

Alone

Lying, thinking
Last night
How to find my soul a home
Where water is not thirsty
And bread loaf is not stone
I came up with one thing
And I don't believe I'm wrong
That nobody,
But nobody
Can make it out here alone.

Alone, all alone
Nobody, but nobody
Can make it out here alone.

There are some millionaires
With money they can't use
Their wives run round like banshees
Their children sing the blues
They've got expensive doctors
To cure their hearts of stone.
But nobody
No, nobody
Can make it out here alone.

Alone, all alone
Nobody, but nobody
Can make it out here alone.

Now if you listen closely
I'll tell you what I know
Storm clouds are gathering
The wind is gonna blow
The race of man is suffering
And I can hear the moan,
'Cause nobody,
But nobody
Can make it out here alone.

Alone, all alone
Nobody, but nobody
Can make it out here alone.

              by Maya Angelo

დღიური: ცინდელა.
ისგუ მუსგვჯი მიჟ აბასდვ ლი
მიჟდ ანსგვეჯნე ადამ ევა
სი ხი მახშვი ამ აბსვადიშ[i][i][i]
ლიც ი კადარ სი ჯაბრევა

ალი ლირდე ქვასტ ლი კვარემ
ჟოხქეფნი ი დემე ხირდი
სი ჩათვფენი ლადი მარე
მხარ ისგუ ჟახე ირდი

ედოდ თერარშ ლირდეს ლიშდრედ
ეჩქად ლიმარს ჩუ ნომ ლიშდნედ
ლიმარნქა მა წვა იშგენ
იუალადღიშდ ლევიზდ გვიშგეშდ.
ცინდელა 2017-04-03 01:28:49

დღიური: ელისა მონე.
”თოვლია შენი კანი;
კვალს დავტოვებდი,
მაგრამ - ცივი ხარ...”
ელისა მონე 2017-03-30 17:38:18

დღიური: მელ.ზ..
რომელი ბავშვობიდან გამომყვა ეს ბინდი?!
რომელი წარსულიდან?!
იქნებ იმ სიბნელიდან ამოიზარდა ,
ძველი სახლის მიწიან ოთახში რომ ცხოვრობდა -
ცარიელი ქვევრებით სავსე ოთახში.
შეშინებული რომ გადმოვახტებოდი ზღურბლს და
ზურგს უკან ქვევრიდან ამოფრენილი მოჩვენებები იკლაკნებოდნენ.
როდის გადავყლაპე ამდენი მოჩვენება?!
ახლა რომ ვწევარ და ექოსკოპიის მონიტორიდან მიმზერენ..
რატომ არ ადგებიან და გაიქცევიან ყოველ ღამე
მგლებივით აყმუვლებული ტკივილების ხმაზე.
თვალებიდან მაინც ამოძვრებოდნენ,
ბნელ ოთახს გამინათებდნენ..
გველის ენებივით რომ დასრიალებენ მუცელში,
სისხლში სარეველებს რომ მირწყავენ.
რამდენი დამამშვიდებელი აბი უნდა გამიქვავონ გულზე?!
საით გადავიხარო?!
საით გადავაგორო ამსიმძიმე გული?!
საით არ მეტკინება?!
ცრემლებს მაინც გადმოჰყვნენ,
კედლები დაალბონ..
მერე ჩასახლდნენ ცარიელი კედლების უჯრედებში..
სახლი აახმაურონ..
მხოლოდ ეს ქარიშხალი რის მაქნისია?!
ჩამოიქროლებს და სარეცხს შემიშინებს.
აცახცახდებიან შავი პიჯაკები და თეთრი პერანგები..
ხელებს მაინც გაუყრიდეს მკლავებში.
შორს გააფრენდეს,
სანამ საბოლოოდ ჩამომჭკნარან ღამის თოკებზე.
შელოცვა და ჯადოქრობა კი არა..
ცარიელი რვეულების სუფთა ფურცლებს ვერ ავხსენი ჯადო.
ყველა უჯრიდან ჟონავს მათი მოჯადოვებული სიჩუმის კვნესა.
ჯვრები ვერ დავხატე კედლის კუთხეებზე, ვერ ვაკურთხე,
მაშინ ხომ შემოფრინდებოდნენ ანგელოზები,
სიზმრებს მომიტანდნენ.
თორემ ისეთი ცარიელია ეს ოთახი,
ისეთი დამაყრუებელი სიბნელე დუმს,
ის ლურჯი შუქიც ვერ მოვწყვიტე მთაწმინდის კალთას..
მხოლოდ კედლებზე ამოსულ სოკოებს ვკრეფ დილაობით.
აღარც ეს მწამლავს.
ნაღველიც ისე გამიტკბილდა,
თითიდან გამოწოვილი მიზეზივით ,
ენაზე ვაგემოვნებ.
შენ რატომ არ ხარ აქ?!

........

ხვალ დაინგრევა სამყარო.
რომელსაც არ უარსებია,
მაგრამ გადარჩა.
ეს იქნება ყველაზე მასშტაბური ტკივილი,
რომლის უდიდესი ნამსხვრევები
გაივლის ჩემს უწვრილეს კაპილარებში და მეც გადავრჩები.
არ ვიწვები ცივი მაგიდის ცივ ზედაპირზე..
არ გავნათდები რენტგენის სხივებით.
ჩემი ფსიქიკა გაუძლებს კიდევ ერთ ძლიერ იმპულსს
ტკივილის რეზონანსული გამოძახილისას სხეულში და
ჩემი სული ახარხარდება,
რადგან გუშინაც დაინგრა სამყარო.
რომლის ნარჩენები ჯერ კიდევ ჩემშია.
მე დავიტევ კიდევ უამრავ ანათალს ბასრი არსებობის,
რომელიც ჩამოკაწრავს ჩემს მდუმარებას,
როგორც კატა სარკის მოელვარე ზედაპირს და საკუთარ შიშებს
დაითვლის ჩემი თვალების ფსკერზე..
.
დალოცვილი ხარ, თუ დაიბადე დაწყევლილი.
წყევლაა, როცა ყველას უყვარხარ და ეშინიათ შეგეხონ,
რადგან სიკვდილს გავხარ..
წყევლაა, როცა ყველაფერი სრულდება,
რასაც გაიფიქრებ და ყველაფერი ისე კარგადაა,
როგორც არ უნდა იყოს.
.
ყველაზე მეტად მას უყვარხარ ვინც მძინარეს გეფერება,
რომ ვერასდროს დაინახო მისი სისუსტე.
ყველაზე მეტად მას აშინებს შენამდე მოსვლა,
ვინც სიგარეტის კვამლში გახვეული
ჩუმად გითვალთვალებს ფანჯრიდან,
როგორ დგახარ გაჩერებაზე და არ არის დარწმუნებული
რომ ხვალაც იდგები.
ყველაზე მეტად მას სჭირდები,
ვინც ვერ გაბედა გულში ჩაეკარი და ზურგით დაგიდგა,
როგორც ძალა.
.
როდესაც თვალები საუბრობენ,
იქ სიტყვები ნიშნავს, გაწვიმებას თოვისას.
.
რა მძიმე სიტყვაა "სიყვარული "
და რა უსუსური მე, მისი ტარებისთვის.
ხვალ დაინგრევა სამყარო.
მისი უდიდესი ნამსხვრევები
გაივლიან ჩემს უწვრილეს კაპილარებში და მე გადავრჩები.
ჩემი ფსიქიკა გაუძლებს კიდევ ერთ დარტყმას
რეზონანსული ტკივილისას და როდესაც მორჩება ხვალ,
მე ისევ ვიდგები გაჩერებაზე.
რათა მითვალთვალოს მან,
ვინც ვერასდროს გაბედავს ჩემამდე მოსვლას
და დამიდგეს ზურგით, როგორც ძალა.
მე ვიდგები და არ წავალ არსად,
რათა არ დავბრუნდე უკან.
ვიდგები, როგორც წყევლა და
ჩემ გარშემო ივლიან შეშინებული კატები,
როგორც ადამიანები,
მათი თვალები იქნება კლანჭებზე ბასრი.
მე ვიდგები და ჩემი სიჩუმე
დაემსგავსება ადამიანს დაჯახებული ავტობომილის კივილს.
ხვალ იქნება გუშინ და გუშინ იყო დღეს..
რადგან
დღესაც დაინგრა სამყარო..
და მე ვიდექი..
მე ვდგავარ..
და მე ვიდგები..
მომავალტკივილამდე..
მელ.ზ. 2017-03-29 01:56:47

https://www.youtube.com/watch?v=fVv5kGPrqGk 

PAUL VERLAINE : Il pleure dans mon cœur



Il pleure dans mon cœur
Comme il pleut sur la ville ;
Quelle est cette langueur
Qui pénètre mon cœur ?

Ô bruit doux de la pluie
Par terre et sur les toits !
Pour un cœur qui s’ennuie,
Ô le chant de la pluie !

Il pleure sans raison
Dans ce cœur qui s’écœure.
Quoi ! nulle trahison ?…
Ce deuil est sans raison.

C’est bien la pire peine
De ne savoir pourquoi
Sans amour et sans haine
Mon cœur a tant de peine !

"ზოგჯერ ადამიანები იღლებიან. ზოგჯერ ძალიან."
მ.

Афанасий Фет
    Смерть

"Я жить хочу!- кричит он, дерзновенный.
Пускай обман! О, дайте мне обман!"
И в мыслях нет, что это лед мгновенный,
А там, под ним - бездонный океан.

Бежать? Куда? Где правда, где ошибка?
Опора где, чтоб руки к ней простерть?
Что ни расцвет живой, что ни улыбка,-
Уже под ними торжествует смерть.

Слепцы напрасно ищут, где дорога,
Доверясь чувств слепым поводырям;
Но если жизнь - базар крикливый Бога,
То только смерть - его бессмертный храм.

Бабочка

Ты прав. Одним воздушным очертаньем
            Я так мила.
Весь бархат мой с его живым миганьем -
            Лишь два крыла.

Не спрашивай: откуда появилась?
            Куда спешу?
Здесь на цветок я легкий опустилась
            И вот - дышу.

Надолго ли, без цели, без усилья,
            Дышать хочу?
Вот-вот сейчас, сверкнув, раскину крылья
            И улечу.

დღიური: მელ.ზ..
Oh! Je voudrais tant que tu te souviennes
des jours heureux où nous étions amis
En ce temps-là la vie était plus belle
et le soleil plus brûlant qu'aujourd'hui
Les feuilles mortes se ramassent à la pelle...
Tu vois je n'ai pas oublié
Les feuilles mortes se ramassent à la pelle
les souvenirs et les regrets aussi
et le vent du nord les emporte
dans la nuit froide de l'oubli
Tu vois je n'ai pas oublié
la chanson que tu me chantais.

C'est une chanson qui nous ressemble
Toi tu m'aimais
et je t'aimais
Et nous vivions tous deux ensemble
toi qui m'aimais
et que j'aimais
Mais la vie sépare ceux qui s'aiment
tout doucement
sans faire de bruit
et la mer efface sur la sable
les pas des amants désunis
Les feuilles mortes se ramassent à la pelle
les souvenirs et les regrets aussi
Mais mon amour silencieux et fidèle
sourit toujours et remercie la vie
Je t'aimais tant tu étais si jolie
Comment veux-tu que je t'oublie
En ce temps-là la vie était plus belle
et le soleil plus brûlant qu'aujourd'hui
Tu étais ma plus douce amie...
Mais je n'ai que faire des regrets
Et la chanson que tu chantais
toujours toujours je l'entendrai

C'est une chanson qui nous ressemble
Toi tu m'aimais
et je t'aimais
Et nous vivions tous deux ensemble
toi qui m'aimais
et que j'aimais
Mais la vie sépare ceux qui s'aiment
tout doucement
sans faire de bruit
et la mer efface sur la sable
les pas des amants désunis.

Jacques Prévert

https://youtu.be/ZCToiC9GJsQ
მელ.ზ. 2017-03-22 20:46:34

დღიური: ინი.
შენ ქარში მიდიოდი,
ცა თავზე ჩამომექცა
ცას ვერ შევაშველე მხარი-
მე როგორც იდიოტი,
გრძნობების იდიოტი-
გზირი დაგლოცე და
თავი-
იმით ვინუგეშე,
მე ხომ მიყვარდა თქო
ჩემი უმადური ქმარი..
შენ ქარში დამეკარგე,
უსიტყვოდ გამეცალე
სიტყვა ვერ დაგაწიე მიმავალს,
ვეღარ გაყოფილი ჩვენი სარეცელის-
ახლა შენი მხარე მიყვარს და..
ერთ ადგილს შევეყინე,
ერთ ადგილს მიმატოვე-
და გზა გააგრძელე ლოტივით-
რა ვუთხრა მერე შვილებს,
რა ვუთხრა ჩემს თავს კიდევ-
რა ვერ გამყოფინე-
მყოფნიდი..
შენ ქარში მიდიოდი,
გზა იყო არსაითკენ,
ხმა ვერ მოგაწვდინე მიმავალს-
ფრთხილად იარე თქო,
ფეხი არ დაგიცდეს. .
რაღა დაგიმალოთ-
მიყვარდა..
შენ ქარში მიდიოდი..
ინი 2017-03-22 11:29:44


1 2 3 ... 1479 1480 1481