დღიურები


ნეფერტარის “ბედუინი“ 15 აგვისტოდან წიგნის მაღაზიებში გამოვა, მსურველებს შეგიძლიათ შეიძინოთ     * * *     დაწვრილებით ლიტ-მოვლენაში



სიყვარული იწყება იმ წუთას, როდესაც ქალი თავისი პირველი სიტყვებით ჩვენს პოეტურ მეხსიერებაში აღიბეჭდება. მეტაფორები სახიფათოა. სიყვარული მეტაფორებით იწყება.

,,აბსურდულია ყველა იმედი,
მე ვეღარ შევძლებ ვმმართო სამყარო,
რომელსაც ვერ ვგრძნობ." -ჯ.შ.

ანა ეს მცირე ექსპრომტი ჩემგან .

ეს ტკივილია, რომელიც მარტომ
დავისაკუთრე, ვერავის ვუყოფ.
რამდენს  ვკითხულობ,
მაინც ვერ მივხვდი,
არის? რამ მძიმე, მტკივანი, უფრო.

  ნ ე ქ ტ ა რ ი.
ნექტარი 2018-06-26 22:20:02

დღიური: ლ.ბ.
ბიჭი, რომელიც მგზავრობდა მიკროავტობუსით მოულოდნელად ჩაფიქრდა და პარარელურად ფანჯარაში გაიხედა სად მიდიოდა მეც არვიცი, თუმცა  სურათი ასე გამოიყურებოდა ჩაფიქრებული ბიჭი ინსტიქტურად იხედება ფანჯარაში, მაგრამ ერთი განსხვავებაა მას არვიცი რატომ მაგრამ ცალი თვალი დაეხუჭა და წარმოიდგინა უსინათლო ადამიანი, რომელიც რეალურ სამყაროს მხოლოდ თავისებურად აღიქვამს.. ამ ასოციაციიდან გამომდინარე მისი ფიქრები ირგვლივ არსებულმა ბუნებამ მოიცვა.. გზა მარჯვნიდან და მარცხნიდან სიმწვანით იყო გარშემორტყმული, წინ და უკან კი გახედვის შემთხვევაში მხოლოდ ცის კიდეს ხედავდა, რომელიც ერთგვარად დასასრულიც იყო და უსასრულობაც. ისეთი შთაბეჭდილება რჩებოდა თითქოს დედამიწაზე სიცოცხლე სწორედ იქ მთავრდებოდა, მაგრამ პარარელურად დასაბამი ეძლეოდა რაღაც განუმეორებელს.. ირგვლივ არსებულ სიმწვანეში კარგად დაკვირვების შედეგად ალაგ-ალაგ პატარა ქოხებს შეამჩნევდით, რომლებშიც ხანშიშესული ისტორიები ცხოვრობდნენ.. ისტორიები, რომლებიც უსასრულო სიყვარულის ირგვლივ არსებულ შეგრძნებებსა და მომენტებს ინახავდა..

* * *
ბიჭი ფიქრობდა და ერთი კითხვა უჩნდებოდა
ეს ჩვენ ვართ, ვინც რეალურ სამყაროს ვხედავთ თუ უსინათლოები..?

* * *
იქნებ პირიქით რეალურად, ვისაც გვგონია, რომ ვხედავთ გარე სამყაროს ჩვენ ვართ უსინათლოები და მხოლოდ 'ნამდვილი უსინათლოები' ხედავენ ნამდვილ, გამჭირვალე სამყაროს, სადაც ყველაფერი მხოლოდ დადებითია..
არვიცი რა ჯობია ხედავდე ასეთ გარესამყაროს თავისი არსებებით თუ იყო უსინათლო და გქონდეს სამყაროს შენებური ვერსია. . .

ლ.ბ
ლ.ბ 2018-06-22 23:04:51

დღიური: მუხა.
დილის ექსპრომტი მუხას,მადლობის ნიშნად, დიდის პატივისცემით ნ ე ქ ტ ა რ ი ს ა გ ა ნ არსაწყენად.

შევეგებები ახლაც თბილისურ
დილას სევდიანს და უხალისოს
აილანძება მზე მწვერვალებზე
წვიმის წვეთები და ცისარტყელა
შემეშინდება თან გარემოცვის
ხეთა აჩრდიკებს ქარი აღონებს
მორბის სიტყვები ჩემსკენ უჩინრად
და ეს ჩურჩული წარსულს მაგონებს
სახეს შემიცვლის მოგნებები
თმებზე ზეციდან დინდება ფიფქი
ვიღაცა მორცხვად დაჩოქილია
და სუფთა სანთელს ცრემლებით ციცქნის
ქრება სიბნელის ბოლო ნიშნები
სივრცეს დამშვენდა მერცხლების გუნდი
მე ჩემი მიწის მადლით ვამაყობ
იმედო კარგო არ გამიხუნდი
გარდასულ დღეთა ნოსტალგიებო
იყავით ჩემთან ან დამიბრუნდით
თქვენი ადგილი მხოლოდ აქ არის
სად დაიბადეთ ზრდით დამისრულდით
და თქვენც დაბრუნდით
აუცილებლად,
აუცილებლად
აქ დაგვიბრუნდით....
                                            ნ ე ქ ტ ა რ ი
ნექტარი 2018-06-22 09:04:16

ნეკერჩხლის წითელი ფოთოლი

ბებერი მუხა აღერღილი იყო. უკანასკნელი ფოთლები რა ხანია რცხილებსაც დასცვივდათ, წიფლებსაც, თამელებსაც. თვით ისიც, დაკორძილი, ათას ჭირ-ვარამში გამოვლილი მუხაც, შავად იყო ალანძული. მისი სქელი, გალაქულივით პრიალა ფოთლები ძირს იყვნენ დაფენილნი და ხანდახან თუ შეთრთოლდებოდნენ ნიავის წამობერვაზე. კბოდეზე გადმოზნექილი ნეკერჩხლის ერთი დიდი ფოთოლი კი მხოლოდ ოდნავ მოღუნულიყო და წითლად ღუდღუდებდა ტყის ბინდ ჰაერში. მუხამაც, ხევში მიმავალმა მომწვანო წყალმაც, მსუქანმა მაჩვმაც და დიდთავა ბუმაც იცოდნენ, რომ ნეკერჩხლის ფოთოლი ვიღაცას თუ რაღაცას ელოდა.

- ვის ელი, შე საბრალო! - შელიკლიკებდა ქვემოდან წყალი, - ჩამოდი ჩემთან, თუ შენიანებზე ნაწყენი ხარ, ქვემოთ წაგიყვან, ულამაზეს ადგილებს გაჩვენებ და, სადაც მოგეწონოს, იქ დარჩი.

მაგრამ ფოთოლი ხმას არ სცემდა წყალს.

გამოვიდოდა ყოველდილა მსუქანი მაჩვი, ღრმად ჩაისუნთქავდა სუსხიან ჰაერს, დაინახავდა ნეკერჩხლის წითლად მოღუდღუდე ფოთოლს, ზიზღით შეიჭმუხნიდა ქონიან დინგს და აბუზღუნდებოდა თავისთვის:

- ნეტავ ვის ელის ტუტუცი, არ ურჩევნია, თავისიანების გვერდით იყოს?!

მუხას კი ის აბრაზებდა, ჯანსუსტი, ყოველგვარ ხმაურზე მოცახცახე ფოთოლი როგორ იჩენდა მისთვის გაუგებარ სიმტკიცეს.

მოდიოდა წვიმა, უბერავდა ქარი, ეხლებოდნენ ტოტები ტოტებს; რამდენჯერმე ჭირხლმა ძვალრბილიანად გათანგა ყველაფერი, ნეკერჩხლის წითელი ფოთოლი კი ისევ მოლოდინით იყო სავსე და მხოლოდ ოდნავ შესამჩნევად ეღუნებოდა მხრები.

ერთ დღეს ცა ზამთრისპირულად მოქურუშდა. დაუბერა ცივმა, ნოტიო ნიავმა. მთელ დღეს იქროლა. მერე ნიავი ჩადგა და წვიმა წამოვიდა. იწვიმა შუაღამემდე, შუაღამის შემდეგ კი წვიმა თოვლმა შეცვალა. როცა გათენდა, ტყე თითქოს ფიქრიან ბურუსს წაეღო სადღაც შორს. ხეების წვიმითგაშავებულ ტოტებს რბილი, ფაფუკი თოვლი დასდებოდა, ჟანგისფერ მიწას თეთრი, ფუმფულა საბანი გადაჰფარებოდა, კბოდეზე გადმოზიდული ნეკერჩხლის წითელი ფოთოლიც თოვლით იყო დამძიმებული, მაგრამ ის მაინც ისევ მტკიცედ ეკიდა ტოტის ბოლოზე და ისევ ვიღაცას თუ რაღაცას ელოდა.

- ჩამოდი, შე საცოდავო! - დაუძახა ქვემოდან წყალმა, - ჩამოდი, სანამ ყინულს არ შევუბოჭივარ მთლიანად.

მაგრამ ნეკერჩხლის ფოთოლი ხმას არ იღებდა.

ბებერი მუხაც ღირსეულად თავდაჭერილი დუმდა.

შუადღისას მზე გამოვიდა. ნეკერჩხლის ფოთოლს თოვლი ჩამოადნა. ჩამოდნა თოვლი ხეების ტოტებიდანაც. ტყეში ისმოდა ჩამოშვავებული ლეშხისა და მსხვილი წვეთების ხმელ ფოთლებზე დაცემის ხმა. მიწაზე დაგებული თოვლი ქაფქირივით დაიხვრიტა, მაგრამ საღამო ხანზე ხმები ისევ შეწყდა. მთების წვერებიდან ყინვა ჩამოვიდა, ლურჯად ჩამოდგა ტყეში. გაჩუმდა წყალიც. გაჩუმდნენ ფრინველებიც. მიდამო მოიცვა სინათლესთან გაყრის იდუმალმა სევდამ...

და, აი, ამ დროს მინასავით უძრავ ლურჯ ჰაერში ბებერ მუხასთან შემოვიდა ხარირემი. ის ყველამ მაშინვე შეამჩნია, ყველა გაიცქაფა, თითქოსდა თითისწვერებზე შედგნენ ერთმანეთის უკან. ხარირემი, მოწყენილი, მაგრამ ზვიადი, ნელ-ნელა მოდიოდა. ხანდახან შეჩერდებოდა, ყურებს შეატოკებდა, ნესტოებს დაბერავდა და ისევ წავიდოდა, - თოვლშერჩენილ მიწას შავად აჩნდებოდა მისი შუაზე გაყოფილი ნაფეხურები. ჩავიდა ხევში, პატარა ხანს წყალს დაეწაფა, მერე თავი ასწია და გაკვირვებული დარჩა. კბოდეზე გადმოზიდულ ნეკერჩხალს ერთი დიდი წითელი ფოთოლი შერჩენოდა და ის ფოთოლი თრთოდა, ცახცახებდა; ნიავი არ იძვროდა, ისე თრთოდა და ცახცახებდა. ირემმა კისერი წაიგრძელა და კიდევ უფრო გაკვირვებული შეაჩერდა. მაშინ ფოთოლი მოწყდა, წამოვიდა ფარფატით, წამით თითქოს ჰაერშიც კი შედგა, მერე მოეშვა და გულაღმა დაეცა თოვლზე - წითელი, უსასოო. ირემმა, დრუნჩი მიუახლოვა, წინა ფეხიც ასწია, უნდოდა, ჩლიქი წაეკრა, გადაებრუნებინა, ენახა, რა ფოთოლი იყო ასეთი, მაგრამ ის ისე უმწეოდ ესვენა თოვლზე - სისხლისფერი, სიფრიფანა, ოდნავ მოხრილი მხრებში - ფეხი დაუშვა, მორიდებით შემოუარა, რამდენჯერმე შედგა, მოიხედა, რაღაც საოცარმა ნაღველმა შეიპყრო, თავი ასწია და ამოიბღავლა.

ზამთრისპირის გარინდებულ ტყეში გლოვის ზარივით ისმოდა ხარირემის უდროული ხმა. აქამდე უძრავი ლურჯი ჰაერი ზანზარებდა, თრთოდა.

ყოველივე ეს ბებერმა მუხამაც დაინახა. აი, თურმე ვის უცდიდა ნეკერჩხლის დიდი წითელი ფოთოლი! აი, მრავალსაუკუნოვანი სისულელის კიდევ ერთი სურათი. იცნობდა ასეთ რამეებს ბებერი მუხა!.. მაგრამ, მიუხედავად ამისა, იგი მაინც ერთი სურვილით იყო შეპყრობილი: უნდოდა, მასაც ხარირემივით აეწია თავი და დაებღავლა, დაებღავლა ისე, რომ ტანი აჰბურძგნოდათ გაშტერებით მდგარ წიფლებსა და რცხილებს. ეს არ შეეძლო, და იდგა ჩუმად, კვირტების უბეები ნელ-ნელა ევსებოდა წვეთებით. ეს წვეთები იყო მისი ცრემლი.
   
                                                                                                                    რევაზ ინანიშვილი



მადლობა დარიჩინის სუნიან დილებისთვის

მადლობა დარიჩინის სუნიან დილებისთვის,
შეცდომის უფლებისთვის
და... გამოცდილებისთვის:
ცხოვრება არც ისე თაფლი და შაქარია,
მაგრამ ღმერთი მაღალია,
"ესეც გაივლის".
დაჩეჩქვილ მუხლებზე (და გულზეც) რამდენჯერ
სულის შებერვისთვის,
სიტყვის და იოდის მარჯვედ ხმარებისთვის,
გულით
და ფიქრით სიმდიდრისთვის,
რამდენჯერ
ხელახლა ახელილ თვალებისთვის.
წყენის და ღალატის უსიტყვოდ თმენისთვის,
ღმერთის
შენებურად სიყვარულისთვის და რწმენისთვის.
ჭირის გაძლებისთვის,
ლხინის გაძღოლისთვის,
ზოგჯერ ქონისთვის და ხშირად
არქონისთვის,
მაინც იმედისთვის,
კეთილგანწყობისთვის,
ძნელად და მტრის ჯინაზე
მაინც სიმღერისთვის,
დედაჩემის მშვიდი სიბერისთვის...
უშფოთველ ძილისთვის და
მღვიძარ სინდისისთვის,
სულში მარტისთვის,
სისხლში ივლისისთვის.
ჩემს და სიკვდილს შუა ჯიუტად დგომისთვის
და
ბავშვობის აქამდე გახანგრძლივებისთვის -
ბერი კოპალესთვის,
პეპისთვის,
დაჩისთვის,
წითელქუდასთვის და
ხარი წიქარასთვის,
მზისთვის,
ცისთვის,
ზღვისთვის,
ვაზისთვის,
პურისთვის,
ფერად სიზმრებისთვის,
ფერად ღილებისთვის,
მადლობა ,
დარიჩინის სუნიან დილებისთვის,
მა!
 
          +++

ც.ხუცურაული 2018 წლის 19 ივნისი
ნეფერტარი 2018-06-19 11:58:56

დამხატე...
ფერადი ფუნჯებით მოხატე
ძაფებით მოქარგე
აშლილი  ვნებები.
დამხატე.
თითები ჩემს მხრებზე
ნერვივით კრთებიან.
ამ ილუზიების და
შენი  მსხვერპლი ვარ.

ფერადი ფუნჯების
ნერვული შეხება...
ცეცხლის ქარიშხალი
მუზების ვენდეტა...


გრაფიტი თვალებში
უფანქროდ ივსება
თმის ფერი უშენოდ
სისხლისფრად ისვრება.
დამხატე!


"ძ ვ ი რ ფ ა ს ო", ავტორი: ნექტარი
მადლობა მირიან მამულაძე.
ეს ექსპრომტიც ჩემგან თქვენ:

მადლობა ჩემო მირიან
ფშაურ ნათქომ რო მიწონე
'რარიგ ფინთადაც გინდ ვიყოს
კარგად რარიგამ მიფონე
გამიგონავის ბრძენთაგან
გონ რასაც ამბობს იქმოდე
სადაც  დათმობა გარგავის
გონ დაიყოლე იქ თმობდე
სადაც სიჩუმე სჯობავის
იქ მღელვარებას იქრობდე
ათასსა ჰკითხე სჯობავის
რო ჰფიქრობ იმას იქმოდე,
მზე ყველგან სხივებს შააფენს
გარდიგაღმო და წინ არეს
გარდაუვალსაც თუ ვერა სცვლი
იდგომლე ბრძნულად იხარე.
მით  ნაწერ შეთვინ მამიძღვნავ
ნათქომიც უცლელს, ჩქარ–ჩქარე,
ნუ დაიწუნებ დედილამ 
დარდ  სხვარიგიც რა მაკმარე.
ვინაც რარიგა ახერხებს
მასთქომს თუმც ვერა ნარნარებს.
ნ ე ქ ტ ა რ ი
ნექტარი 2018-06-15 13:33:12


გ... მარია ესეც ექსპრომრი საჩუქრად ჩემგან, არასაწყენად, მეგობრულად:

ზოგჯერ გულს ვუხმობ, ზოგჯერ კი
გონება უფრო მტკიცეა,
ზოგჯერ წვიმს მაგრამ გზადაგზა
წვეთ მითომც არ დამცემია,
ზოგჯერ გულს დანა რომ დაგკრან
გულ მაინც თბილ და მყისეა,
ხანდროს შენ თავიც ვერ გიცნავ
სამყაროც ერთ ნამცენცია,
ზოგჯერ შენიან  რო  გგონავ
ყველაზე დიდ გამცემი
და შე რო მიწაზე ზდგეხარ
პირმოთნედ ეგ გიხარია,
ისიც სუ მუდამ გხსომებავ
მზე როცა არი დარია,
თუ არა სხავის ხეს ფოთლებ
ნედლ არად არი მხმარია,
ქართულ წესად ის მოგვიდის
სიტყვა ვით მწვადზე ცვარია.
კოკაში რასაც ჩაასხამ
მუდამ ულევად მდგარია,
ტკბილმაუბარ თუ გამასდეგ
შენგან გვარ საქებარია,
მაგრამ თუ სხვარიგად მიხვალ
დედის გულ ცრემლში მხრჩვალია.
რარიგადა სჯობ თქვი რაი
ყანას შაჰსევავ მკალია,
რას დააპურებს ჯიშჯილაგს
მარტო თვალმ წყალ თუ დალია.

          ნ ე ქ ტ ა რ ი.
ნექტარი 2018-06-14 21:50:47

დღიური: თემური57.
საერთაშორისო ლიტ.კონკურსის ფარგლებში  ,,წლის მწერალი 2017"
გამოიცა ფინალისტთა ალმანახი, რომელშიც დაიბჭდა ჩემს მიერ
საკონკურსოდ წარდგენილი  ნოველა ,ჩემი წიგნიდან - ,,ცხოვნების ფილოსოფია."
 
თემური57 2018-06-12 18:37:21

დღიური: ფლორენცია.
https://www.youtube.com/watch?v=CCNmfOTmYyA&list=PLIYPCb_nBDy5w9wnWQeqc68qtFBWI8wRd&index=2
ფლორენცია 2018-06-11 21:26:02




სულ ციცქნა ქალი ხარ და უკვე
ციმციმებ, ვარსკვლავთა სადარო!
სცენასაც იხდენ და თან ფრინავ,
შენს ირგვლივ ტრიალებს სამყარო.

დღიური: ელენე96.
ეს ისე უბრალოდ, გადავწყვიტე თქვენთვის, პატარა წერილი დამეწერა. გამახსენდა როცა,  არ ვიყენებდით ტელეფონს და ინტერნეტს. არ ვიცი, როგორ მაგრამ ვახერხებდით და ვპოულობდით ერთმანეთს. ეზო ხუთი წლის მერე მახსოვს, როცა ბინა დავცალეთ და დედასთან ერთად, ისევ მეორედ გადავავლეთ თვალი სახლს. იქ სადაც დავიბადე, წყალი გრაფიკით იყო და სადრაფიდან ვეზიდებოდით. დედას სიხარულით მივყვებოდი, მე პატარა ვარდისფერი სათლი მქონდა, იმ დროს მეგონა, რომ ძალიან მძიმე იყო და სახლისთვის, მეც მიმქინდა წყალი. დამალობანაც მახსოვს, დაჭერობანაც და კლასობანა. ახალ უბანში, მე და ჩემი ძმა უცხოები ვიყავით, მაგრამ თამაშებით, ჩვენც ვიჩენდით თავს. ეზოს ბავშვები, რომლებიც დღეს, საუკეთსო მეგობრები არ არიან. ჩემს ცხოვრებაში, ძალიან დიდი ადგილი უკავით. ეს ისე უბრალოდ, მინდოდა თქვენთვის, მომეყოლა ისტორია, სადაც ინტერნეტი და ტელეფონი არ იყო... ახალ უბანს მალე შევეჩვით, იმდენად მალე, რომ ბოლოს, დედას ვეთამაშებოდით დაჭერობანას. არ შემიძლია, არ შევეხო არდადაგებს, სადაც ბავშვობის დიდი ნაწილი გავატარე. ის ჩემი ცხოვრების, განუყოფელი ნაწილია. სკოლის არდადაგები,მარტო იმიტომ მიხაროდა, რომ ბებო გველოდებოდა. ბავშვბებო დღესაც მასხოვხართ! ჩვენი გაუთავებელი თამაში ბაღში, რომელიც დღესაც, ძალიან დიდი, პოპულარულობით სარგებლობს. გაუთავებელი ბოდიალი ქუშებში და ბებოს მაღაძიიდან, მოპარული მზესუმზირა. თქვენ ჩემო პატარებო, ეს სიტყვები თქვენ გეძღვნებათ, მე თქვენ ძალიან ბევრი რამ მასწავლეთ. სწმენა სიყვარულის, იმედი სიცოცხლის და მეგობრობა გურწფელი. სარდაფი სადაც წყალს ვეზიდიბოდი, გაგეცინებათ და ფერეფიც კარგაც მახსოვს, იქ თითქოს, ყველაფერი შავი იყო, მაგრამ მე, რატომღაც ყველაფერი ნათელი მახსოვს. უბნის ბავშვებო, თითქოს არაფერი შეცვლილა, თუმცა როგორც არ უნდა ვეცადო, ყველაფერს დრო ახრშობს. ჩემო სოფელო დამელოდე, მოვდივარ მე დღეს, 21 წლის ვარ და ისევ მინდა, შენს ქუჩებში ბოდიალი. ეს ისე უბრალოდ, როცა არ იყო ინტერნეტი და ტელეფონი.....
ელენე96 2018-06-03 18:20:52








დღიური: მუხა.
გამარჯობათ უკარგესო ადამიანო მუხა.
გიგზავნით ამ ახალ ლექს გადასაკითხად ნეტავ თუ ვარგა.

ი მ ე დ ი მოდის და მ ც ი ლ დ ე ბ ა

მოგწერე, ამწვანდა მთა–ბარი,
შენამდე კი დიდი გზა არი.
მოვდივარ, დავლახე ტრამალი,
მაინც ვერ მოთავდა სავალი,
მიწაა აქ მზისგან გამთბარი
ღამე ცად ყვითელი ნამგალი,
ბანაობს ძეწნები დაღლამდის
მდინარე მოქნილი ალქაჯით,
ძეწნებმა გამანდეს ნამალი
მზისაგან ყოფილან დამთვრალი.
ფიქრები მათ ფერხთით დავფალი
ვივიწყე დღეები ნათვალი.
დაობლდა, ჭაობში დაიხრჩვა
ცრემლები, თვალებთან ნაპრალი.
მოსვლაზე არ გითქვამს უარი
გმასპინძლობ, თავად ვარ სტუმარი.
ლოდინი არ არის ისე რა
გული მაქვს, ეჭვები მისერავს.
გვირილის ფურცლები მისნებად
გონება გუბივით ივსება
და მაინც მოდიხარ ფიქრებად
ვირწმუნებ მიზეზი იქნება.
ფოთლები ქარს მოაქვს ნიღბებად
გონება რარიგად იღლება.
ლანდები მოდიან ჩემსკენ და
იმედიც გარბის და მცილდება.

მირზა გელოვანი მიყვარს და მინდოდა ამ ლექსით მასთან მიახლოვება რაღაცნაირად.  მაგრამ არ ვიცი , როგორ მომეხერხებინა. (მაპატიეთ  და მომიტევეთ შეწუხება)
ნექტარი 2018-05-30 21:51:14




1 2 3 ... 1484 1485 1486

საიტის წევრს ნიკით:  ლომი ვულოცავთ დაბადების დღეს