შემორჩენილი ნაგლეჯი წარსულის შემოვინახე,მასთან უხმოდ ჩამოვჯექი და გავირინდე...
თვალდახუჭული მზე აიტუზა შავი ღრუბლების გვერდით...ობოლი ბავშვივით
გაიფანტნენ ფოთლები სადღაც... ცივი ხელებით შემოაღო კარი ზამთარმა,
აფორიაქდნენ ხეები და მიატოვეს  “ მწვანე”
და მოკვდა სევდა უსახლკარო,უაზროდ ჩურჩულებს სიცოცხლე ბუნდოვანი,
არაფრისმთქმელი! მე დავეუფლე ბგერებს უსასრულოს,მოკლულ
გრძნობათა უსაშველო ფრაზებს, სიკვდილისას... დღეს მე მიზიდავს
ქვიშიანი მიწა, აქ ოდესმე დაიმსხვრევა ჩემი ცივი ძვლები... ამოვანთხიე ბოღმა და ერთ, მარტოდ მიგდებულ ცივ ქვაზე
მძიმედ ჩამოვჯექი ! ფოთოლთა ნაკადი ქარის მიმართულებას უსიტყვოდ
ემორჩილება,ისევე როგორც მე ამ დაუნდობელ წუთისოფელს...
მე ვხვდები რომ  სიკვდილთან ბრძოლა ამბორია სიცოცხლისათვის !
მე მომწონს აღგზნებული ნატურა ჩემი ოთახის კედელზე,
ალკოჰოლში ვიძირებით მე და ჩემი სამყარო,ეს დიადი დღეა...
და გრძნობა მოკვდა უსასრულო
სისხლიანი და დაუნდობელი!
ჩვენი მიმართულება  ვიწრო ბილიკს გავს,სადაც არარსებობენ წარსულის
მოგონებები ! კიდევ ერთხელ დაარწია წყნარმა სიომ ბებერი მუხის
სევდით სავსე ფოთლები და სადღაც გაუჩინარდა...
ოდნავ ბჟუტავენ ქუჩის ბოლოს შემორჩენილი ლამპიონები...
ვგრძნობ რომ აქაა !
შევეგებები წითელ სიკვდილს,უკვალოდ დავტოვებ გრძნობებს და
დავემშვიდობები ანთებულ ლამპიონებს!
მშვიდად შევაღე კარი მომავლის და დღევანდელობის გვერძე წამოვწექი...
ცერად გავუღიმე სიხარულის ნამსხვრევებს აქა-იქ მოფანტულს
და მარტივად მოვიღუშე...
შავთეთრ კადრებში ჩამოვკიდე ფიქრები ფრთხილად და მხოლოდ
რწმენა ამოვქარგე იმედგაცრუებულ გონებაში! გრძნობები გავახვიე
ყვითელ ნაჭერში და გვერძე გადავდე...
მე აღარ მაწუხებს კივილი სისხლისფერი წარსულიდან, აღარც
სითბო გამაჩნია და არც სიცივეს ვემალები,არც საკუთარი მე მტანჯავს
და აღარც შენ მებრალები...
შენ ვეღარ დატოვებ ტკივილს გასაქრობად,რამე თუ აღარარსებობს
ნაშთი სიყვარულის!
ცხოვრებაში ერთ-ერთი ეპიზოდი მაინც ტოვებს მტკინვეულ ნაკვალევს,
რის შემდეგაც გრანელივით იწამებ გარდაცვალებას...
და როცა გადაწევ სინათლის  ფარდას,შენთვის მხოლოდ დალაქული
მინები დარჩება წარსულის მოსახსენიებლად,იქ სადაც
შენთვის აღარ აენთებიან  ჩამქვრალი ლამპიონები .

მე შევიცანი გრანელისეული გარდაცვალება !