გული მამწყვიტე საგულეს, ლამაზო ფშავლის ქალაო,
შენი ტუჩ-მკლავის შამყურეს, ფიქრები ამეშალაო.
ე, მაგ თოლებით ნაცდუნებს, შამამემატა ძალაო,
ისეთა გზნებით მიცქერდი, ლამის გამიწყრა ხმალაო.
შამოგეჩვიე სხვის წაწალს, გამიჩნდი ხათაბალაო,
რამდენჯერ ამამავლიე ფეხით არაგვის ჭალაო...
გეძალებოდი მალიმალ, ტიალო, ნატვრისთვალაო,
რამდენჯერ ღამის ფრინველმა, შაჰკივლა, შაიშალაო.
მთვარე ვნებისგან რამდენჯერ სხივებად ჩაიშალაო,
ნანატრი ღამეც განდევნა, დილამ არ დაიშალაო.
ველად ნაგები საწოლი, ნისლისა აიშალაო,
შაუყვა ფშავის ვიწროებს, მთებ შუა ჩაიმალაო...