(ეძღვნება ანა მიქაძე-ჩიკვაიძეს)

არ ჰგავხარ ნეკნიდან ნაკვეთ ქალს,
თიხას შენს დაკრულზე ამღერებ!
რასაც ხელი ჰკიდე - გაკეთდა,
უკმარისობამ თქვა - რა მერე?..
არ გცნო ამკრძალავმა ნიშანმა,
ჩარჩოში ვერაფრით თავსდები.
დრომ იცის, როდის რა გიშავდა,
შენი დაცლითა თუ ავსებით.
განსაცდელს, საცთურს და სალაღოს
კარს უღებ, ისტუმრებ ფანჯრიდან.
რა სუსტი, რის სუსტი, აბა, ჰო,
მთას დაძრავ, მიზანს თუ დაჭირდა!
ის კი, შენი ჭურჭლის შემქმნელი,
გიცქერს, გაკვირდება მაღლიდან.
ნუთუ ყველაფერი შენ ქენი,
ერთში ორ ცხოვრებად რაც ღირდა?..