ილექებოდა ჩემში სიზმარი,
ხან დარდის მწარე ოხშივრის სუნი
ხან უნაპირო ცის ნაპირები.
ხან სიკვდილს ჩემით,რომ ვაპირებდი,
და ზუსტად მაშინ სახლის კარებში
შემოდიოდა ღმერთი დაღლილი.

ნამუშევარი მთელი ღამის და
ნატანჯი სულის თეთრი ტილოთი.
დედა - რომელიც ღმერთივით დინჯი
და მუდამ თბილი იყო. ვტიროდი
ძილშიც და ცხადშიც ,ღამის მდევარი
ვეძებდი ჩემში დღეებს უღრუბლოს,

მაგრამ ყოველთვის მჯეროდა ერთი
რომ მოვიდოდა დღეები თეთრი
და მძიმე თოვლში მძიმე ნაბიჯით
მე გავყვებოდი ბედნიერების
მწვერვალზე ასულს, გზებს უსასრულოს,
და ვიქნებოდი ასე მღელვარე.