ყური მოადე ჩემს სასთუმალს - ჩამომეძინა..
ერთად გავხადე თავს ფიქრები - სულის ხინჯები,
სულის დარდები - უკიდეგანოდ გადაშლილი ჩემს სხეულში,
მკვდარი დავწექი.
ჩამომეძინა, როგორც ბოშას და უსამშობლოს,
მე ღონემიხდილს, უსასრულოდ ჩამომეძინა
და გადავვარდი ჯუღრმულეთში, სადაც არც კი წვიმს,
სადაც არც კი თოვს - სულ არ იციან, ეს ზამთარი რა ხეირია..
ჩამომეძინა, როგორც ნასვამს,
როგორც ლოთ კაცს -  ყველაზე მართალს
და არ მგონია, მალე გამეღვიძოს - მაცალეთ დაცლა..
სიზმრებში უნდა დავიცალო, როგორც არასდროს..
ჩამომეძინა, როგორც ღმერთკაცს -
ექვსი დღის ნაშრომს თავი მოვუყარე, ვზიდე გოდება,
ვზიდე ამქვეყნის ტკივილები -
და მეშვიდე დღეს დავისვენე, მე - შემოქმედმა..
სხვების მოსმენამ დამღალა და ჩამომეძინა,
თუკი რაიმე განსხვავებულს ისაუბრებენ,
თუკი რაიმე სასარგებლოს ისაუბრებენ, 
თუკი რაიმე აზრიანზე ისაუბრებენ -
თვალებდახუჭულს შემეძლება მათი მოსმენა..
აი, მანამდე, მე, უთავოს ჩამომეძინა..
ჩამომეძინა შენს ქუჩაზეც მე უსირცხვილოს -
ორ ღერ ყვავილთან და პაწაწინა იმედთან ერთად ჩამომეძინა..
და მახსენდება დრო, როცა შენს მხარზე მეძინა - 
ისე უბრალოდ,
ისე მშვიდად,
თითქოს მესიზმრა..
გადაივლიან ეს ზამთრები და გავიღვიძებ,
გადაივლიან ეს დღეები, როგორც ნისლები - 
სოფელს რომ მარად გარს არტყია -
მგონი, ვიცლები..
ჩამომეძინა..
ყური მოადე ჩემს სასთუმალს - ჩამომეძინა..