როგორ მინდოდა, მქონებოდა პატარა სახლი,
შორს, მთის ფერდობზე
შეკიდული
გუგულის ბუდედ.
რამდენ ოცნებას დავარწევდით
ბუხრის პირს ორნი,
უარს ვეტყოდით ქალაქის მტვერს
ცრუსა და მრუდეს.
როგორ მინდოდა, რომ მქონოდა
პატარა სახლი,
სახლის წინ ეზო და ეზოში
ცაცხვის ხეები.
იცი? მწვანილსაც მოვიყვანდი
და ნასამხრალზე
სულ ქორფა კიტრებს მოგიკრეფდი
ჩემი ხელებით.
ბინდისას ერთად მოვუსმენდით
ჭრიჭინობელებს,
აცეკვდებოდა კრამიტებზე
ზაფხულის წვიმა,
უეცრად სადღაც გაქრებოდა
სიბნელის შიში,
მარტოობისას რომ მაკრთობდა
დიდი ხნის წინათ.
ჩვენი ცაცხვის ქვეშ გავაბამდით
ვარდისფერ ჰამაკს,
ჩავეტეოდით ორივენი
სულ თავისუფლად;
ხომ გაგიგია ანდაზაა ისეთ
ცოლ-ქმარზე
ცულის ტარზეც კი დაეტევაო
თუ მოისურვა.
როგორ მინდოდა, მქონებოდა
პატარა სახლი.
მეყოლებოდა ქათმები და
თეთრი კურდღლები.
შენ ყოველ დილით, ალიონზე,
მზის ამოსვლისას
ბალახის თიბვას დაიწყებდი
და იმის შიშით, არ დამღლოდა
გზისკენ თვალები,
მიატოვებდი თიბვასა და
ცელზე დაყრდნობით
მოიწურავდი დაცვარულ შუბლს
და შენს სახეზე, მზეზე დამწვარ
ლამაზ სახეზე
კოპებს შეჰყრიდნენ მონატრების
ცელქი ღრუბლები.
შემომიტანდი მოთიბული
ბალახის სურნელს,
დაკოჟრილ ხელებს შემომხვევდი
წელზე ძლიერად,
გეხურებოდა თავზე დიდი
ჭილოფის ქუდი,
მე ჩითის კაბა მეცმებოდა
და ასე თბილად
ავივსებოდით სიყვარულით
დილა-მზიანად.
ცაცხვის ქვეშ სუფრას გაგიშლიდი
თიბვაში დაღლილს.
გამოგიწყობდი ლობიოს და
პრასის შეჭამანდს,
ხელადით ღვინოს დაგიდგამდი
ჩვენი ქვევრისას
და იმ საღამოს სოფლის
ბოლოს გავისტუმრებდით
ყოველგვარ სევდას და სევდის
წილ ცრემლის შენაკადს.
მე ისე ახლოს მოვიდოდი,
რომ შენს თვალებში
დავინახავდი ჩემი სახის
მზისფერ ანარეკლს,
ერთმანეთს კოცნას გავუცვლიდით
იქ, სადაც, ჩრდილში,
ცაცხვის ხეები მზის სხივებს რომ
მაინც აპარებს.
გვეყოლებოდა ერთი გოგო
და ერთიც ბიჭი,
ჩამოგვათოვდა მერე წლები
თოვლისფერ ფიფქებს,
ამოვიცნობდით ამოუთქმელ
ერთურთის ფიქრებს,
ეზოში ღობე გვექნებოდა,
ღობის ძირს - ძაღლი,
როგორ მინდოდა, მქონებოდა
პატარა სახლი.

თამარ გელიტაშვილი