როცა თოვლში ვთამაშობდი ომობანას,
და  დგებოდა ღობის იქით  დენთის კვალი,
ვეცნობოდი წიგნებიდან  მტრობის ზღაპარს
და ვიწერდი ბოროტების ანი-ბანის,
როცა იქით ვერ  ვხედავდი სათნოებას,
ირონია იყო ჩემი თმენის თასი,
მაწუხებდა სინამდვილე ,
სულს მივსებდა  ღამის მადლი,
ფიქრის გორას შესეული, გახვეული მავთულ_ხლართში,
ვიჯექი და მოველოდი კვერის ცხობას
დღესდღეობით, წარსულშიც და  მომავალშიც.....
მაგრამ მაინც:
არ ეგონოს უცხო დილას,
დაამსხვრიოს ჩემში მყოფი
ბავშვის ხატი,
თუ ბრძოლაა, იყოს ბრძოლა, 
მე ამ ომში უნდა ვიყო მძიმე  ჯვარი_
ზედ წარწერით:
ასე დარჩა მუდმივ ბავშვად
ეს საწ ყა ლი!