მე არ ვარ მდინარე,
ჩემს ნაპირებზე ქვიდან ქვაზე რომ გადახტე
და ჩემიდან მშრალად ამოხვიდე.
ჩემშია შენი ყველა შიშის მიზეზი.
და როცა ჩვენი უფერო სხეულები ერთმანეთს ეხებიან,
მხრებზე გხვევ მკლავებს და ვჩურჩულებ:
-მე ვარ შენი აბსოლუტური რეალობა!
-მე ვარ შენი გარდაუვალი სიმშვიდე!

და როცა სახლიდან გავდივარ,
მეც მტვრიან ქუჩებს ვუერთდები.
ის სავსეა ადამიანებით,
რომლებსაც არ შეუძლიათ ესმოდეთ შენი.
მახსენდები და ვფიქრობ :
რა ბევრია ერთმანეთისთვის ორი ადამიანი.
და რა ცოტაა მარტოობა, როცა ჩემთან ხარ.
(ის კვდება როგორც ღამის ფარვანა და განთიადებს უერთდება. )

ჩემში კი ცოცხლობ შენ,  როგორც ერთადერთი აბსოლუტური რეალობა, - -ჩემი გარდაუვალი სიმშვიდე.