სივრცეებს მიღმა
ვაკვირდები დღეების რბოლას,
გადიან წლები უთავბოლო
სიცილ-ტირილში,
რთულია მოლზე გაუნძრევლად
ფლოქვებქვეშ წოლა
როცა არ იცი შორსაა თუ
ახლოს ფინიში.

წვიმა ყოველდღე ატალახებს
ფიქრის ბილიკებს,
დრო ისევ გამყავს საკუთარი
თავის ქილიკში,
ბობოქრობს სული,
ზარმაც სხეულს ყიჟინით იკლებს,
უცხოა მისთვის წარმავალი
ყოფა და შიში.

ვარსკვლავებს მივდევ,  ღამის
სარკე გულზე მემსხვრევა,
არ ველოდები ბრძლის ველზე
მტრისგან დანდობას,
მე სასიცოცხლო ძალა მომცეს
მუხის ფესვებმა,
მზის ამოსვლამდე რომ მოვასწრო
ფეხზე დადგომა.