არარსებული აივნიდან დავიწყებულ გაზაფხულს ვუცქერ,
მოდილიანმა გადააგდო შავ-თეთრი ფუნჯი,
ღრუბლების იქით გზააბნეულ თოლიას ვეძებ,
აფსურდის გზისკენ წავიდაო მეძახის მუნჯი.
მისკენ მიმავალს გზად შემომხვდი ოცნება სიზმრის,
უმალვე გიცან და ძარღვებში ჩამიდგა სითბო,
დიდხანს მინდოდა დავიწყება წარმავალ იმ გზის
და ჩემს არსებას საბოლოოდ მხოლოდ შენ გითმობ.