შეწირულებზე დგანან ახლა შესაწირები,
რადგან ასეა მოწყობილი ჩვენი დროება,
“საქართველოში დაგვეხოცნენ ბედაურები
და ვირებს დარჩათ სამართავად მთელი ქონება....”


ეს მიწა ისევ ტკივილებით არის ავსილი,
და მშობლის ცრემლის მარილები “ყვავის” ველებად,
ამდენი გმირის და ვაჟკაცის ქვეყანას,  ახლა,
ისაა აქვს დარდად...
“ნეტავ რამე თუ ეშველება”


და მოლოდინი , იქნებ ვზარდოთ ვინმე ლეგენდა ....
ჩოლოყაშვილი , სააკაძე ანდაც ილია.
მაგრამ ვაი რომ , ჩვენ გავზარდეთ ბერბიჭაშვილი
და წიწამურის ტყვიაც უკვე დატენილია...


და რადგან მსგავსი ისტორია გახდა ჩვეული,
რადგან , წლებია ჩვენ თვითონ ვზრდით უბეში გველებს,
რადგან უკუნით სიბნელეში ვაქრობთ კელაპტარს
და მერე ვიქნევს ქაოსურად ღამეში ხელებს


რადგან , ვანგრიეთ , ვანადგურეთ , ვლეწეთ ყოველი,
სხვაზე მიბაძვა გახდა ქვეყნის დიდი მისია...
ადრე, რომ “ჩემი საქართველო” ერქვა ამ მიწას ,
სწორედ ეს მიწა ახლა უკვე ვიღაც სხვისია...