ვის უმღერიან ბეღურები ცივი სისავსით
ასხმულ ხეებზე, და როგორ ჰგავს ეს  სიყვარული
მათთვის განკუთვნილ უკანასკნელ პურის ნამცეცებს.

სად წაგვიყვანენ ოცნებები როცა მოვკვდებით,
ანუ დავაღწევთ მარტოობას თავს და გავცურავთ
სხვა ნაპირიდან ნაპირისკენ, სადაც არავინ
დაგვხვდება ჩვენი სიყვარულის გადასარჩენად.

დაე, უმღერონ ბეღურებმა ასწლოვან დუმილს,
რა სავსე ვხდები, შენი სუნთქვა ტანს რომ მეხება,
და ვგრძნობ ტოტებზე შერჩენილი სიცივის გემოს -
თოვლივით თეთრს და მკაცრს.

ბუნდოვანია ჩვენი წარსული
გასდევს ტიტრად  სხვების ცხოვრებას.
მინდოდა შენ რომ დაგმსგავსებოდი
და ჩემი თავი წიგნივით გავანათხოვრე.
და დამიბრუნეს დახეული,  ფიქრებ ჩაკეცილი, ალაგ ალაგ გადახაზული.

და ახლა ვიცი,  ბეღურები ჩემთვის მღერიან.
რომ ავიკინძო თავიდან და სულით განვახლდე,
ჰგავს ეს სიმღერა უკანასკნელ პურის ნამცეცებს,
რომელიც ვიცი ჩემს სიცოცხლეს გამოაღვიძებს.