ძვირფასო მკითხველო, ჩვენი დღევანდელი მოთხრობა, მოგვითხრობს კაცზე რომელიც საკუთარი ქვეყნის სახელმწიფო სისტემამ გაანადგურა, სულიერად მოკლა, მაგრამ ამ ადამიანმა იპოვნა ძალა საკუთარ თავში, მკვდრეთით აღდგა და დასაბამი დაუდო ეროვნულ გამოღვიძებას. ჩვენი მიზანი არ არის ვინმესთვის ძალადობისკენ მოწოდება, არამედ მოწოდება მხოლოდ გამოფხიზლებისკენ რათა თავიდან ავიცილოთ ქვემოთ მოხსენებული მოვლენები.

ჩვენს გმირს სახელად ლაზარე ქვია. ლაზარე მაღალი, ახოვანი, ლამაზი 23 წლის ყმაწვილია, რომელსაც უყვარს თავისი ქვეყანა და შეძლებისდაგავარად ცხოვრობს ეკლესიურადაც. მას ავადმყოფი დედა ყავს, ხოლო მამა დაღუპული. ლაზარემ სწავლა ვერ მოახერხა რადგან ოჯახი მხოლოდ მისი ბებიის და ბაბუის პენსიაზე ცხოვრობდნენ, ამიტომ ლაზარეც იძულებული იყო მონურად ემუშავა ერთერთ მაღაზიაში კონსულტანტად, 500 ლარიან ხელფასზე. ლაზარეს ყავდა შეყვარებული სახელად მედეა, რომელიც თბილისში ერთერთი ყველაზე ლამაზი გოგონა გახლდათ. ისინი უკვე 6 წელია ერთად იყვნენ, მაგრამ ლაზარეს ფუფუნებისკენ მიდრეკილი მედეა ცოლად ვერ მოყავდა უსახსრობის გამო. ერთ დღესაც, ლაზარეს სამუშაოს დროს ბებიამ დაურეკა:
- ბებია დროზე მითხარი, თორემ ხო იცი, რომ დამინახომ ლაკარაკისას პრობლემები შემექმნება, - უთხრა ჩურჩულით ლაზარემ ბებიას.
- ვაიმე შვილო დედაშენი გახდა ძალიან ცუდათ, აღარ ვიცი რა ვქნა შვილო, სასწრაფომ წაიყვანა ჩვენს საავადმყოფოში, არ ვიცი როგორ არის, მივდივართ იქ, გავგიჟდები ნერვიულობით, - მოუყვა ბებიამ უაღრესად აღელვებულად.
- კარგი დამშვიდდი ბებია ყველაფერი კარგად იქნება, ეხლავე გამოვალ, - უთხრა სწრაფად ლაზარემ, თანამშრომლისაკენ გაემართა და უთხრა:
- გეხვერწები, გთხოვ რამენაირად მოახერხე რომ მენეჯერმა ვერ გაიგოს ჩემი წასვლა, დედაჩემი ძალიან ცუდათ გახდა და საავდმყოფოში გადაიყვანეს აუცილებლად უნდა გავარდე. კაცურად.
- კარგი დამშვიდდი, შევეცდები. ხო მშვიდობაა? - შეეკითხა თანამშრომელმა.
- არ ვიცი, არ ვიცი, - უპასუხა ლაზარემ, სწრაფად გამოვიდა მაღაზიიდან და საავდმყოფოსკენ გაეშურა.

საავადმყოფოში მისულს დედამისი საოპერაციოში შეყვანილი დახვდა. ორ საათიანი ოპერაციის შემდეგ ის გამოიყვანეს და ექიმმა ლაზარეს უთხრა, რომ გადარჩა, თუმცა მის გამოსაჯამრთელებლად ძვირიანი წამლები იყო საჭირო, რასაც ისევე როგორც ჰოსპიტალიზაციის ხარჯებს ნაწილობრივ სახელმწიფო აანაზღაურებდა მაგრამ ნაწილი ოჯახს უნდა გადაეხადა, რაც ლაზარეს მხრიდან შემდგომში ვალებში ჩავარდნის მიზეზი გახდა. ლაზარე დედის მონახულების შემდეგ ისევ მაღაზიისკენ გაეშურა, სირბილ ნარევი, სწრაფი სიარულით, რა დროსაც ქუჩაში ერთ ახალგაზრდა, გამხდარ, სუსტ, ყმაწვილს შემთხვევით მხარი გაკრა და წააქციაა.
- აააა, ვაიმეეე, როგორ მტიკვაა, - ბავშვით ტირილი და წივილი დაიწყო ახალგაზრდამ, რომელიც მამათმავალი აღმოჩნდა.
- პოლიცია მიშველეთ აგრესიის მსხვერპლი ვარ, - დაუძახა მან იქვე მდგარ პოლიციელს, უთხრა თუ როგორ იძალადა მასზე ლაზარემ რადგან ის მამათმავალი იყო და დაიწყო მოყოლა და წივილ კივილი იმის შესახებ თუ როგორ იჩაგრებიან მამათმავლები საქართველოში და როგორ არ იცავს მათ პოლიცია.

მიუხედავად იმისა, რომ ლაზარემ გარკვევით აუხსნა, რომ მას საერთოდ არ იცნობდა, არ იცოდა რომ ის მამათმავალი იყო, რომ მას ძალიან ეჩქარებოდა და ეს იყო მიზეზი ამ შემთხვევითი ინცინდეტისა, პოლიციელმა, იმის შიშით რომ სამსახურიდან არ გაენთავისუფლებინათ, რადგან დირექტივა ქონდა მიღებული უფროსობისგან, რომ ელგებეტე პირები პრივილეგილებურად უნდა დაეცვათ, ლაზარე განყოფილებაში გადაიყვანა და 500 ლარიანი ჯარიმა გამოუწერა ანტი-დისკრიმინაციური კანონის დარღვევისთავის. 500 ლარი, რომელიც ლაზარეს იმ დღეს უნდა ჩარიცხოდა ერთვიანი მონური სამუშაოს ფასად, მთლიანდ ამ აფსურდულ ჯარიმაში უნდა გადაეხადა.ამის შემდეგ ლაზარე სამსახურში დაბრუნდა იმაზე ეჭვით, რომ მენეჯერი გაიგებდა მის არ ყოფნას. სამუშაო ადგილზე დაბრუნებულს მენეჯერი ლაზარესთან მივიდა და მიახალა:
- შენ გგონია არ ვიცი ამდენი ხანი წათრეული რომ იყავი? ხოდა ეხლაც წაეთრიე და აღარ დაგინახო აქ მოთრეული!
- კი მაგრამ....
- არაანაირი მაგრამ, წაეთრიე მეთქი, - გაუმეორა მენეჯერმა.
- კი მაგრამ დედაჩემს ოპერაცია გაუკეთეს ლამის მოკვდა ქალი და იმიტომ წავედი, - დაუყვირა ამჯერად გაბრაზებულმა ლაზარემ.
- რა გაყვირებს, ხო არ გინდა პატრულს გამოვუძახო? მე სულ ფეხებზე მკიდია რატომ წახვედი, იცი რამდენს სურს აქ მუშაობა? - უპასუხა აფორიაქებულმა მენეჯერმა.

ლაზარე მიხვდა რომ გაპროტესტებას არანაირი აზრი არ ქონდა და სიმწრისგან ჩაეცინა. დანაღვლიანდა, თამაშრომლებს გამოემშვიდობა და საავადმყოფოში დაბრუნდა. იქ მას დედამისი გაცილებით უკეთ დახვდა და ამიტომაც ლაზარე სახლის გზას გაუდგა. დაღლილ და სევდიან ლაზარეს აზრადაც არ მოუვიდოდა, რომ შეიძლება მენეჯერს არც კი შეემჩნია მისი პოსტზე არ ყოფნა, რომ არა ის თანამშრომელი რომელსაც მან დახმარება თხოვა და რომელმაც დახმარების მაგივრად ლაზარე დააბეზღა მენეჯერთან მომავალი დაწინაურებისა და ხელფასის მომატების იმედით. ამ ყველაფრით დამძიმებულმა ლაზარემ, საკუთარი კორპუსის წინ უსაქმური მეზობლები ნახა ბირჟაზე და მათთან ერთად ლუდი დალია და მისი ამბავი მოუყვა. შემდეგ სახლში ავიდა და მკვდარივით ჩაეძინა.

ერთი კვირის შემდეგ მედეამ ლაზარეს დაურეკა და უთხრა, რომ უნდა დაშორებულიყვნენ რადგან მასე აღარ შეეძლო, პრობლემა მასში იყო და არ ლაზარეში და ასეთი სისულელეები. სინამდვილეში მიზეზი გახლდათ ლაზარეს სიღარიბე და კიდევ ის რომ მედეამ ერთი ირანელი ბიზნესმენი გაიცნო რომლის საყვარელი და საცოლე გახდა შემდგომში. ლაზარემ სცადა რამოდენიმეჯერ მედეასთან შეხვედრა, მაგრამ მედეა ყოველთვის გაურბოდა მას. ლაზარე საშინელ დეპრესიაში ჩავარდა. ის ერთდროლუად ათას პრობელმაში იძირებოდა და მან თითქმის ყველაფერი დაკარგა, თითქმის რწმენაც კი. ლაზარე შეჰღაღადებდა ღმერთს, შემოქმედს თვისას: « რატომ მიმატოვე ღმერთო?! »

მოგეხსენებათ თბილისი რომ პატარაა და ამბებიც მალე ვრცელდება. ლაზარემაც მალევე შეიტყო მედეას და ირანელი ბიზნემენის ამბავი. თვალზე ბინდ გადახვეულ ლაზარეს, ცხოვრებაში პირველად საშინელი შურისძიების შეგრძნება დაეუფლა ირანელთან მიმართებაში და გაიფიქრა მეგობრებისთვის ამ ერთხელ ეთხოვა დახმარება, რომელთაც თვითონ არაერთხელ დახმარებია. თავდაპირველად მან თავის ერთერთ ყველაზე ახლო მეგობარს დაურაკა რომელმაც არც კი დააცადა წაესივრად მისალმება ისე მიახალა:
- ლაზარე ძმა, მაგარ შარში ბიჭო, ფულები წავაგე და სასწრაფოდ ვალები მაქ გადასხადელი. ერთი ას ლარს ვერ მაშოვნინებ? უეჭველი მოვიგებ პოკერებში!
- შენ ბიჭო ნორმალური ხარ, რეებს ლაპარაკობ საერთოდ? არ იცი ჩემი მდგომარეობა? და საერთოდ რას იუბედურებ ამ თავს რით ვეღარ უნდა შეეშვა თამაშს.? - შეეპასუხა აღელვებული ლაზარე.

ლაზარე მიხვდა რომ მასთან ლაპარაკს აზრი არ ქონდა და მეორე მეგობარს დაურეკა, რომელმაც უთხრა რომ უბნის ბესეტკაში იყო სხვა მეგობრებთან ერთად და იქ მისულიყო. ლაზარეც ჩავიდა და იქ მარიხუანასა და ბიოს კაიფში მყოფი, არაფრის მაქნისი მეგობრები ნახა რომლებიც ან სიტყვას ვერ იღებდნენ ან უაზროდ უცინოდნენ ერთმანეთს. ლაზარე მიხვდა რომ არც ამათი იმედი არ უნდა ქონოდა და მათ ერთი სხვა მოჭიდავე მეგობრის ადგილსამყოფელზე შეეკითხა მათ, რადგან იმ მეგობარს ტელეფონი გათიშული ქონდა.
- ლაზარ მაგას იცი რა დაემართა ტოო? არაბების უბანში იყო და მოისმინა როგორ აგინებდნენ ქართველებს არაბები, ხოდა სამი არაბი ცემა ტოო. მერე დაიჭირეს და ოთხწლიანს ტენინიან ჩემი კაი, ძალადობაო, დისცრიმინაციაო, რასიზმიო, სიძულვილიო და ეგეთი სისულელეები, აზრზე ხაარ ტოო? - უპასუხა ერთერთმა მეგობარმა.

ლაზარე უარესად გაბრაზდა, მეგობრებს გაეცალა და ცალკე ჩამოჯდა. ის მიხვდა რომ ჯოჯოხეთში ცხოვრობდა. მან გაიზრა რომ მისი პრობლემები არ იყო ინდივიდუალური. მისი პრობლემები იყო იმ გარემოდან, იმ სისტემიდან გამომდინარე რომელშიც ის ცხოვრობა. ასე რომ ზუსტად გარემო და სისტემა უნდა გამოცვლილიყო, რადგანაც ყველა უბედურება მაქედან მოდიოდა. ლაზარემ გადაწყვიტა რომ დაეწყო ბრძოლა სისტემის წინააღმდეგ, რადგან ის ამ სისტემაში ვეღარ იცხოვრებდა, იქ უბრალოდ სიკვდილი ან ციხე ელოდა. ის მიხვდა რომ მას ამაში თანამოაზრეები დასჭირდებოდა. მას გაახსენდა მისი შორეული ნაცნობი იმედა, რომელიც სოციალური ქსელით დიდად აქტიურობდა ქვყენის საჭირბოროტო საქმეებზე. ლაზარე შეეხმიანა იმედას და შეხვედრა თხოვა. იმედა 27 წლის უნიჭიერესი, განათლებული და ამავდროულად ათლეტური ახალგაზრდა გახლდათ. მამამისი მის ბავშვობაში ევროპაში წასულიყო და როდესაც იმედამ სკოლა დაამთავრა მამამისმა ის და დედამისი ევროპაში წაიყვანა. იმედამ იქ დაამთავრა უნივერსიტეტი მაგრამ მშობლებმა შემდგომში იქ დარჩენაზე ვერა და ვერ დაითანხმეს, რადგან იმედას უზომოდ უყვარდა თავისი სამშობლო. დაბრუნების შემდეგ იმედა ერთერთ კომპანიაში მაღალანაზღაურებად პოსტზე მუშაობდა წარმატებულად და ძალიან დიდი პერსპექტივა ქონდა, თუმცაღა მან ერთერთი მოლაპარაკების დროს თურქი ბიზნეს-პარტნიორისგან ქართველების შეურაწყოფა ვერ აიტანა და საკადრისი პასუხი გასცა, რის შემდეგაც ის არამარტო სამსახურიდან გააგდეს, არამედ აღმოჩნდა შავ სიაში და აღარცერთ დიდ კომპანიას იმედა აღარ აყავდა სამსახურში. იმედა მშობლების გამოგზავნილი ფულის ამაოდღა დარჩა. თუმცა ის ამ ფულს სხვებისგან განსხვავებით ნარკოტიკებში, კაზინოებში და გარყვნილ კლუბურ ცხოვრებაში კი არ ხარჯავდა, არამედ წიგნებში, განათლებასა და სპორტ დარბაზებში. იმედა ღრმად მორწმუნე ქრისტიანი გახლდათ და ქრისტიანულადაც ცხოვრობდა. ის აქტიურობდა სოციალურ ქსელებში ამ ანტი-ქართული სისტემის წინააღმდეგ და საჭირო მომენტს ელოდებოდა. და აი სიჭირო მომენტიც დადგა. იმედა ლაზარეს შეხვდა და ამ უკანასკნელმა თავისი ამბავი მოუყვა და უთხრა რომ ის ამ სისტემის მსხვერპლი იყო ამიტომ სისტემის წინააღმდეგ ბრძოლა შესთავაზა.
- გასაგებია ჩემო ლაზარე და მართალიც ხარ, მაგრამ ჩვენ თუ გვინდა სისტემასთან ბრძოლა, პირველ რიგში უნდა გავაანალიზოთ რასთან გვაქვს საქმე და როგორ ჩამოყალიბდა ეს სისტემა. დავიწყოთ თავიდან როდესაც დამოუკიდებლობა გამოაცხადა პირველმა ეროვნულმა მთავრობამ. გარე ძალებს, როგორც დასავლეთს ისე ჩრდილოეთს, ჩვენი დამოუკიდებლობა არ სურდათ ამიტომ გადაწყვიტეს ჩვენი სამაგალითოდ დასჯა. ადგილობრივი მოღალატეების ხელით მოახდინეს ხალხი გაყოფის ინსპირაცია და მოაწყეს სახელმწიფო გადატრიალება. ხელისუფლებაში მოიყვანეს ბანდიტები და დილეტანტები, რომლებმაც ჩამოიყვანეს იმ გარე ძალების მიერ მართული კაცი. მანაც დაიწყო ამ სისტემის ჩამოყალიბება. მან ტერიტორიები გაყიდა, ომებს ათასობით ქართველი შეწირა, ეკონომიკა გაანადგურა, გაყიდა სიმდიდრეები, ახალგაზრდების უმრავლესობა კრიმინალებად და ნარკომანებად აქცია. გაანადგურა განათლება, მეცნიერება, კულტურა. ქვეყანა კორუფციაში ჩაფლო. ამ სისტემას ასაზრდოებს ჯგუფი რომელსაც მე პირობითად პოლიტ-სექტა დავარქვი. ეს ჯგუფი შედგება ერთი და იგივე ხალხისგან რომელშიც პერიოდულად თაობათა ცვლა მიმდინარეობს. ეს ხალხი ხან მთავრობაში არიან, ხან ოპოზიციაში ხან ბიზნესში, ხან ჟურნალისტიკაში, ხან არასმთავრობოებში, ხანდახან ერთმანეთთან დაპირისპირებაშიც მოდიან თავიანთი ამბიციების გამო მაგრამ მაინც ერთნი არიან და კვებავენ ამ სისტემას. მათ 90იანებში ქვეყანა ფიზიკურად გაანადგურეს. შემდეგ მათ ამ პოლიტ-სექტის ერთი ფრთა მეორეთი შეცვალეს 2003 წელს იმ მიზნით რომ ეხლა ქვეყანა სულიერად გენადგურებინათ და გაეტეხათ. მათ ქვყანას სადისტი გიჟი ჩაუყენეს სათავეში. ერთის მხრივ მათ დაიწყეს დიდი ტერორი საკუთარი მოსახლეობის, გატენეს ციხეები, წამება ნორმად აქციეს, პოლიცია ხალხს ქუჩაში ხოცავდა და ხალხი დააშინეს. მეორეს მხრივ შემოგვაპარეს გარყვნილების პროპაგანდა და ულტრა-ლიბერალური ეკონომიკა რომლის მიზანია ქართველების უცხოტომელთა მონებად ქცევა. დაიწყეს ეკლსიასთან და ტრადიციებთან ბრძოლა. ხალხის დიდმა პროტესტმა ვერანაირი შედეგი ვერ გამოიღო რადგან ოპოზიციაც ამ პოლიტ-სექტის ნაწილი იყო. ამან მოიტანა დიდი ნიჰილზმი. შემდგომ ასპარეზზე გამოიყვანეს ოლიგარქი რომელიც ერთგვვარი მხსნელი უნდა ყოფილიყო ერთდროულად ტერორისგან და ეკონიმიკური სიდუხჭირისგან და მას ასევე უნდა შეეჩერებინა ეროვნულობაზე შეტევა. ხალხს ხელახლა გაუჩნდა იმედი. შემდეგ გიჟი ოლიგარქით ჩაანაცვლეს. მან მხოლოდ მასხლეობის ტერორი შეწყვიტა, მაგრამ წინა რეჟიმთან კოჰაბიტაცია დაიწყო. ქვეყანა გადაიქცა პოლიტიკური თამაშების ველად. ხალხი უფრო გაღარიბდა. ეკონომკას სპეციალურად არასწორედ ანვითარებენ რათა ხალხი სიდუხჭერში ამყოფონ, რადგან სხვა პრობლემებზე ფიქრის დროც კი არ დარჩეთ. ხოლო ეკლესიასა და ტრადიციებზე შეტევა გაათმაგდა. შეიქმნა ლიბერალური მედია სივრცე რომელიც ათასნაირ გარყვნილების პროპაგანდას ახდენს და სადაც ეროვნულად მოაზროვნე ხალხი ან არ არიან კიდევ კიდევ მხოლოდ მათი გამარგინალების მიზნით გამოყავთ. მხოლოდ სოციალური ქსელშიღა დარჩა ოდნავი თავისუფალი სივრცე, თუმცა მასაც ლიბერალური ნარატივი დომინირებს. მედიასთან ერთად, განათლების სისტემა ახალგაზრდებს ანტი-ეროვნულ უზნეო, უღმერთო, გაუნათლებელ, ზომბებად ზრდის, რისი პირველი შედეგიც ბასიანის და გირჩის ერთუჯრედიანი ნარკოტიკებსა და გართობაზე დახამებული ახალგაზრდობაა. ქვყეყნა მილიონზე მეტმა ქართველმა დატოვა. მათ ადგილს ურჯულო ოცხოტომელები იკვებენ და მალე დემოგრაფიული მდგომარებაც შეიცვლება. პოლიციას აყალიბებენ არა როგორც ქართველთა დამცველად არამედ ლიბერალების, ელგებეტეებისა და უცხოტომელების დამცველ დაგეშილ ძაღლებად (რა თქმა უნდა ყველას არ ეხება). ამ ყველაფერზე პასუხად ხალხს აშინებენ წინა ხელისუფლების დაბრუნებითა და სახელმწიფო ტერორის აღდგენით, ასევე ეროვნულებს რუსეთის აგენტებად ნათლავენ. გამოსავალი თითქოს არ ჩანს და თუ რამე არ შეიცვალა 2020 წლის არჩევნებზე კიდევ ახალ ექპერიმენტს ჩაგვიტარებენ. და ეს ყველაფერი იცი რატომ გამოსდით ჩემო ლაზარე? იმიტომ რომ ყველაფერი მათი გეგმის მიხედვით მიდის აგერ უკვე ოცდაათი წელია. ქართველი ერი მათ თამაშს თამაშობს და ამას ვერ ხვდება. ასე რომ თუ გვსურს ამ სისტემასთან ბრძოლა მას თამაშგარე მდგომარეობიდან უნდა ვებრძოლოთ. მათ არ უნდა შეეძლოთ ჩვენი მოქმედებების პროგნოზირება და ვერ უნდა შეძლონ ჩვენი განეიტრალება. პრობლემა იმაშია რომ ამისთვის დიდი რესურსი გჭირდება. თუმცაღა თუ ბრძოლას დავიწყებთ ღვთის რწმენით გარკვეულ წარმატებებს აუცილებლად მივაღწევთ, რადგან სისტემა არც ისე დაუმარცხებელია როგორც ის თავს გვაჩვენებს. მთავარია ჩვენ დავიჯეროთ რომ შეგვიძლია მისი დამარცხება. არ შეიძლება ქვეყანა ამათ დავუტოვოთ, - დაამთავრა თავისი დიდი დისკური იმედამ.

ამ შეხვედრის შემდეგ ლაზარემ და იმედამ გადაწყვიტეს საქართველოს გადარჩენის კომიტეტი დაეფუძნებინათ. მათ ხალხის მოზიდვა ახლობლებითა და სოციალური ქსელებით დაიწყეს. საბოლოოდ მხოლოდ რამოდენიმე, ლაზარესავით გამწარებული და იმედასავით პატრიოტი ახალგაზრდა გაწევრიანდა კომიტეტში. საბოლოოდ მათი ნაცნობებიანად, ისინი ცამეტი მამაკაცი და სამი გოგონა შეიქმნენ. ყველა მათგანს მოუყვა ლაზარე თავის ამბავს და გადაწყდა ერთგვარი შურისძიება, თუმცა ლაზარე სულაც არ თვლიდა ამას შურისძიებად, არამედ ის ამბობდა რომ ქართველს რომ წაერთმია მისთვის მედეა, ამას არ მოიმოქმედებდა, მაგრამ საქმე ეხებოდა ირანელს, ეს უკვე სამშობლოსათვის ბრძოლა იყო, რომ შემდგომში სხვა ახალგაზრდა ქართველები არ აღმოჩენილიყვნენ მის მდგომარეობაში. ამის შემდეგ მათ იმ ირანელის თვალთვალი დაიწყეს და აღმოაჩინეს რომ ის ერთერთი იმ კლუბის თანამფლობელი იყო, სადაც არასრულწლოვანი და სრულწლოვანი ქართველი გოგონების პროსტიტუციას ეწეოდნენ და სადაც ქართველ მამაკაცებს არ უშვებდნენ. ამას გარდა აღმოჩნდა რომ ის ასევე ბარიგაც იყო და მის მიერ შემოტანილი ერთერთი უხარისხო ფსიქოტროპული საშვალების მიღებისგან ერთი ახალგაზრდა გარდაცვლილიყო კიდევაც.

ოთხი თვე გასულიყო იმ ამბებიდან. ზამთრის სუსხიანი და ბნელი ღამე იდგა. ახალგაზრდების ჯგუფი ირანელი ბარიგა-სუტინიორის სახლში ჩუმად შესაპარად ემზადებოდნენ. ოპერაცია იმედამ დაგეგმა. ლაზარე სოფელში გაუშვა სადაც მთელი ღამე მეზობლებთან ერთად ქეიფობდა, იმისთვის რომ საქმის გასკდომის შემთხვევაში ლაზარეზეს ალიბი ქონოდა. ასევე მასთან ყოველგვარი სატელეფონო და ინტერნეტ კონტაქტი ქონდათ გაწყვეტილი ერთი თვის განმავლობაში რომ ლაზარეს მხრიდან ეჭვი ვერ მიეტანათ ჯგუფის სხვა წევრებზე. ოპერაციის დაწყების წინ იმედამ ჯგუფის წევრებს მიმართა:
- დღეს ჩვენ რასაც ვაპირებთ, ეს არ არის კრიმინალი. ეს არ არის პირადი ანგარიშწორება და ცოდვა. ჩვენ ვიბრძვით ჩვენი ქვეყნისათვის, რადგან ჩვენი სახელმწიფო მთლიანად ანტი-ქართულია და არათუ ჩვენს არ ინტერსებს იცავს არამედ გვებრძვის კიდევაც. ჩვენ ვებრძვით მტერს! გავიხსენოთ წარსული: როდესაც დავით აღმაშენებელმა თბილისი დაიბრუნა, რამოდენიმე ათასი არაბი სიკვდილით დასაჯა, ხოლო ხუთასი მათგანი სარზე ააცვა, რადგან ქვეყანას ჭირდებოდა დაცვა და შემდომში ის წმინდანად შერაცხეს! და ჩვენ არავის მოკვლას და სარზე აცმას არ ვაპირებთ. როდესაც ბიძინა ჩოლოყაშვილმა, შალვა და ელიზბარ ქსნის ერისთავებმა, ბახტრიონის აჯანყება მოაწყვეს, მათ ირანელების დასახლება გაწყვიტეს და ისინც შემდგომში წმინდანებად შეირაცხნენ. ჩვენ არავის გაწყვეტას არ ვაპირებთ. ასე რომ არანარი დანაშაულის გრძნობა არც ერთ ჩვენთაგანს არ უნდა ქონდეს. ღმერთი იყოს ჩვენი მფარველი!

ახალგაზრდები ირანელის სახლისკენ დაიძრნენ. ეს იყო სრულყოფილი გეგმა. ჯგუფში ერთი იმედას ახლობელი, გიორგი იყო, რომელიც მან ევროპაში გაიცნო. ის იქ მოსაპარად იყო ჩასული და სახლის კლიტეების გაღებასა და სიგნალიზაციების გამორთვაში დასპეცებულიყო. ის როდესაც საქართველოში დაბრუნდა მოხდა ისეთი რამ გიორგის ცხოვრებაში, რომ მან ცოდვები მოინანია და ეკლესიურად დაიწყო ცხოვრება. ის იმედას ისევ დაუახლოვდა. ასე რომ ირანელის ბინის სიგნალიზაცია და კარებები ადვილად გაირეს, ასევე შეძლეს კამერების გათიშვაც. ახალგაზრდები მძინარე ირანელის ოთახში აღმოჩნდნენ. აქ უკვე ჯერი საბაზე მიდგა. საბა ახალგაზრდა უნიჭიერესი ქიმიკოსი გახლდათ. თუმცაღა მას არ ახარებდნენ და არ აძლევდნენ მის ნიჭს გასაქანს, რადგან ის სოციალური ქსელებით აქტიურობდა, ეროვნულ-ქრისტიანულ ნარატივზე. საბამ უცხოეთში გადახვეწასა და გარანტირებულ დიდ კარიერას, საქართველოში დარჩენა და ქვეყნისათვის ბროძლა არჩია. საბას ხელში ორი ნემსი ეჭირა რომლებიშიც თავისივე დამზადებული წამლები იყო. პირველი, ეს იყო ჩვეულებრივი დამაძინებელი რომლის მიღების შემდგაც ირანელი რამოდენიმე საათი ბომბის ჩამოვარდნასაც ვერ გაიგებდა. მაგრამ მთავარი მეორე იყო. მეორე წამალი გახლდათ მამაკაცის სტერილიზატორი. და ამ ნემსის გაკეთების შემდეგ ირანელი სუტინიორი, სტერილური გახდა რათა მისი დამპალი თესლი ვეღარ გამრავლებულიყო ქართველი ქალის მეშვეობით. ნემსების გაკეთესბის შემდგებ ახალგაზრდებმა დაიწყეს სახლის გაჩხრეკა, რადგან მათი აზრით ის ფულს სწრედ სახლში ინახავდა. მათ მიაგნეს სეიფს, რომელიც გიორგიმ გახსნა. იმედა განცვიფრებული უყურებდა როდესაც სეიფში ქართველების გარყვნასა და გაუბედურებაში ნაშოვნი 200 ათასი დოლარი, 100 ათასი ევრო და 150 ათასი ლარი დაინახა. ჯგუფის წევრებმა ასევე დიდი რაოდენობით ნარკოტიკიც აღმოაჩინეს რომელიც წამოიღეს და დაწვეს. ოპერაციამ ზუსტად გეგმის მიხედვით ისე ჩაიარა, თითქოს განგება იმედას მხარეს იყო.

მეორე დღეს, როდესაც ირანელმა ბარიგამ ძარცვის შესახებ შეიტყო, ვერ შეძლო პოლიციისთვის მიემართა რადგან ნარკოტიკებზე და შავ ფულზე ვერ განაცხადებდა და თვითონვე მის პარტნიორებთან ერთად შეეცადა კვალის მიგნებას, თუმცა უშედეგოდ. თუმცა მან მედეა მაინც მოიყვანა ცოლად. მედეას კი ირანელი მდიდარი ბიზნემენის ნაცვლად ვალებში გადავრდნილი, სტერილური, ბარიგა-სუტინიორი შეხვდა ქმრად, რომელიც ხელახლა ცდილობდა ფეხზე დადგომას. გამწარებული ირანელი, ხშირად ძალადობდა და სასტკად ცემდა მედეას. მედეა მისგან თავს ვერ აღწევდა იქამდე ვიდრე მის ქმარს ირანში გაქცევა არ მოუწია, რადგან იმედამ მისი ბარიგობის და სუტინიორობის ამასეხველი ფოტო და ვიდეო მასალა სოციალური ქსელით გამოაქვეყნა.
ამ ამბიდან ერთი თვის შემდეგ, ახალგაზრდებმა ოფიციალურად დააფუძნეს საქართველოს გადარჩენის კომიტეტი, ოფისი იქირავეს და პირველი სხდომაც გამართეს. კომიტეტის ლიდერი რა თქმა უნდა იმედა გახლდათ ხოლო მოადგილე ლაზარე. ლაზარემ, რომლის ყველა პრობლემა მოგვარებულიყო და რომელსაც უკვე ახალი საცოლე ყავდა რომელიც ნამდვილი ქართველი მანდილოსანი გახლდათ, მიმართა თანამებრძოლებს:
- მე ვმადლობს უფალს რადგან მძიმე მაგრამ სწორი გზით წამიყვანა. მე გმადლობთ თითოეულ თქვენთაგანს რომლებიც ძმებად და დებად მიმაჩნიხართ. მე ყოველი თქვენთაგანისთვის სიცოცხლესაც არ დავიშურებ. და განსაკუთრებით ვმადლობ ჩვენს ლიდერს და იმედს, იმედას რომლის დამსახურებითაც მოვედით აქამდე.
- პირიქით გმადლობ შენ ლაზარე, - შეაწყვეტინა იმედამ.
- შენ დაიწყე ეს მოძრაობა და არ შეეგუე იმ უსამართლობას რაც ამ ქვეყანაში სუფევს. ეს კი ჩემო ძმებო და დებო მხოლოდ დასაწყისია. ჩვენ ამ მოპოვებული რესურსით შევძლებთ დავიწყოთ ბრძოლა სისტემის წინააღმდეგ. ჩვენ უნდა გავაღვივოდ ახალგაზრდებში პატრიოტიზმი, უნდა გავწიოთ განათლებისა და სპორტული ცხოვრების პროპაგანდა, ხალხს უნდა მოვუწოდოთ ნამდვილი ქრისტიანული ცხოვრებისკენ რის გარეშეც არაფერი არ გამოვა. და კიდევ უამრავ რამ უნდა გავაკეთოთ, იმისთვის რომ საბოლოოდ ქვეყნის სათავეში მოვიყვანოთ უცხო ძალებისგან არ-მართული, ეროვნული მთავრობა, რომელიც ქვეყანას არა დამოკრატიის სახელი მართავს, არამედ ეროვნული იდეეით და სახელითა მამისათა და ძისათა და სულისა წმინდისათა! გაუმრჯოს დამოუკიდებელ, ქრისტიანულ საქართველო! ჩვენთან არს ღმერთი!