შავი შურით მშურს შენი ქმრის!
ქრის ცივი ქარი, ოცნებას შლის.
წაშლის ყველაფერს ცხოვრება გარდა ფიქრის...
მიჰქრის ეტლი დაძინების ქარაფისკენ.
ცისკენ გავიწვდი ხელებს ისევ,
მისევ  ოცნებებს ვით ძაღლთა ხროვას,
მოაგროვა სევდა ფიქრმა, მოაოქროვა,
გროვას სევდისას მერე ოცნება გადააქსოვა.
თოვა თეთრი სევდისა... ის მაინც მოვა!