1992 წელი .
აფხაზეთი..
სოხუმთან ახლოს ფეხბურთს თამაშობენ,
ქართველი ბავშვების თავებით,
აფხაზი ბიჭები..
სტადიონის
გვერდით ნაკადული მირაკრაკებს,
დიდ მუხებს შორის.
მუხებს რომლებსაც ვინ იცის რამდენჯერ გასჩხერიათ ყელში გადაუსვლელ ლუკმასავით ფესვებში მთვარე,
ზორბა ფესვებში..
ახლა ნაკადული წითელია,
მძიმე სუნი დგას..
და ნელ სიოში გოლის მოლოდინი უფრო მძაფრდება..
ბურთი დაზიანდა ,
მაგრამ ახალს რა გამოლევს,
სულ ცოტაც და ქერაქოჩორა
ბურთიც მზად იქნება..


არც თუ ისე შორს,
ქართველთა ბანაკში,
ბავშვთა მამები,
დიდ რკინის მილებში ამწყვდევენ აფხაზ ბავშვებს...
გარედან ახურებენ და წვავენ,
მწვადის სუნი დგას,
შიშნარევი მწვადის სურნელი..

ღმერთი კი ამ დროს ,
მაღალ გორაკზე ..
ძალიან მშვიდი ღიმილით ზის და
თუთუნს ახვევს ლეღვის ფოთოლში..

(,,ნეტარ არიან მგლოვიარენი, ვინაიდან ისინი ნუგეშცემულნი იქნებიან.\'\')


ქართველთა შიმშილნარევ სროლებს აფხაზებმა უპასუხეს..

რამოდენიმე საათის შემდეგ სროლა შეწყდა..

და ქერაქოჩორა ,, ბურთიც\"
გაცვდა,

მაგრამ ახალს რა გამოლევს...