ახლა ვინღა აყურადებს საათს
ტკივილიან იმედების ოხვრით,
და ჩარჩოდან ათას ცხრაას რაღაც
ვერ მისწორებს თვალებს წელში მოხრილს.

გარეთ ქარი უჯანყდება ღმერთებს
და სიზმრებსაც ფირებივით ჭრიან,
როცა ვერცერთ მოგონებას ვერ ვთმობ
ვიწყებ ჩუმად ოთახებში წრიალს.

და პასუხად დაიკივლებს ჭოტი
უშენობა სხვა არფიქრებს ქარგავს,
ბუხრისპირას ახლა იმას ბჭობენ
შენი შვილი რომ არაფრით არ გგავს.

წლებიც თავზე ჩამომემსხვრნენ თითქოს
წლები_ დარდით და ტკივილით სავსე,
როცა ყველა გახსენება თითოდ
აკაკუნებს ნაღვლიანად კარზე.

და ჩარჩოდან ათასცხრაას რაღაც
თვალს მარიდებს უკვე წელში მოხრილს,
ახლა ვინღა აყურადებს საათს
ტკივილიან იმედების ოხვრით.