გამრთელდება ვიდრე წყლული,
ჩემი წყაროც დამშრალია,
თუმც კვლავ მიცემს მკერდქვეშ გული,
არ მიგალობს მაფშალია.

მტერს უნდა რომ გადაგვთელოს,
მაგრამ გვცხია ტანზე თაფლი,
მჯერა, ცოტნეს საქართველო
გაბრწყინდება უფლის მადლით.

არასოდეს შევნატროდი
მე სხვა მიწას, სხვა მზეს, სხვა ცას,
კვლავ იმღერებს აფხაზეთი
,,ვარადას“  და ,,აფხიარცას“.

დარდიანი არის ახლა
მაჩაბელთა სამოსახლოც,
ვინც ზვარაკად შეეწირა
მამულს, ერის გულში სახლობს.

გამრთელდება დიდი წყლული,
თუმც ეს წყაროც დამშრალია,
მოვა დრო და ისევ ჩვენთვის
იგალობებს მაფშალია.