იდგა უქუდოდ, უკრავდა წვიმა,
და მეც ვუსმენდი ქუჩის მუსიკოსს.
და როგორც ადრე, თუ ამას წინათ,
მინდოდა ჩემთან წამოსულიყო...
კატა კი თვლემდა ფანჯრის რაფაზე,
მე სახე მედო ხელის საბჯენში.
და კარგ მუსიკას რომ შეაფასებ,
ისე უსმენდნენ წვიმას ფანჯრები...
მე ვგრძნობდი სურვილს ტანსრული ქურქის,
ყავლგასულის და ბეწვგაცვენილის.
და ლამპიონთა ფერმკრთალი შუქი
მიაცილებდა გზად დარჩენილებს.
კედლის საათიც ასინქრონებდა
წვიმის რიტმებთან საათის წიკწიკს.
ფიქრი კი თავის თბილი გონებით
სადღაცა იყო, ამ ფანჯრებს იქით...
ქუჩაში ისევ უკრავდა წვიმა,
გავიდე, დავრჩე? - აბა, რა ვიცი...
სურვილს კი გასულს სიმშვიდის წრიდან,
სველი თითები ედო ლავიწზე...