შენი მელანქოლია,
როგორც თეთრი თოლია
ნაცრისფერი ფრთით.
დაფარფატებს ტალღაზე,
და მლაშე იალქანზე
ქარიშხლისგან თრთის.

ქარიშხალიც მლაშეა,
როგორც მელანქოლია,
და ტალღების არშია
თითქოს მწვანე თოვლია,
მარხილი კი ქარშია
გადაკარგული.
მითია თუ არაკი,
როგორც ჭიქა არაყი
ჩემო თეთრო თოლია,
გადაკარ გული.
რომ მოგეშვას სიცოცხლე,
როგორც ყინვა პოლუსზე
გადაკარგულ ლეშს.
პულსი სანამ კრავს პულსზე
ქარებსა და თქეშს.

შენი მელანქოლია,
როგორც ძველი არაკი...
საშველი არ გქონია
გარდა ჭიქა არაყის.
თრთიხარ გადაკარგული,
აბა რა დაგრჩენია
სანამ გაგიფრენია,
იქნებ სჯობს, რომ გაფრინდე,
ჩემო თეთრო თოლია,
გადაკარ გული.