მარტო ხარ. გული ცარიელი, საფერფლეც, ჭიქაც,
ძველი ნივთებიც აიღე და დაწვი ერთბაშად,
არ იცი ამ გზას სად მიყავხარ, ან საით მიგყავს -
დრო აღარ დაგრჩა იმისთვის, რომ გადაგეხარშა.

ვერავის ვეღარ დაუძახებ, თუკი დაგჭირდა,
ეგ არაფერი, ასეთ წვრილმანს აღარ უჩივი.
შენ შეიძლება გადახტომა გინდა ფანჯრიდან,
მაგრამ არავინ გაიხსნება პარაშუტივით,

ვინც გადაგარჩენს, სანაცვლოდაც არაფერს მოგთხოვს
და არ დაიწყებს სიზარმაცის გამო ზმორებას,
ან არ გაგკიცხავს და არ გკითხავს პატარა გოგოს
რატომ აქვს უკვე გადარჩენის საჭიროება.

შენ მოკვდი უკვე, ვერაფერი ვეღარ გაშინებს
და ვერც ვერავინ, ვეღარც ქარით და ვეღარც სეტყვით
და ელოდები პერიოდის გასვლას საშინელ,
დაუბრუნდები როცა თავს და აღსდგები მკვდრეთით.