შენც მოგბეზრდება, ყველაფერთან იყო ისეთ
შავ-თეთრ კავშირში,
თითქოს მიქარე, ახლა უნდა გამოისყიდო;
ბარგს ჩაალაგებ, ხაზზე გახვალ და ცერს ამიწევ.
გეცმება ჭრელი მაისური და ჯინსის შორტი -
მოკლე მანძილზე წასვლის ცოტა მელანქოლია.

დევს დოსტოევსკი. საეჭვოა ამაღამ კითხვა.
ქარი ჩუმდება. ვასხამ ჩაის. ტელევიზორში
ვიღაც პოეტი პარალელურ სამყაროს აღწერს.
- რა ამოავსებს ასეთ სივრცეს.. ალბათ კივილი.
ზედოზირება. ან გულზიდვის 'აშკარა ფაქტი.'

ღამით ბოდიალს ვერ ვეშვები.
მოვიგდებ მხარზე
იარაღს. ვაზნებს ჩავალაგებ
და ვხოცავ ჩიტებს. ზოგჯერ კურდღელს - თუკი გამოჩნდა.
და ვფხიზლობ ცივი მზის ნისლამდე.
დანა პირს მიხსნის იშვიათად,
დანა პირს მიხსნის.

კარგი ლექსებიც იწერება - ამბობენ სხვები
და ტყუილებზე ეგებიან თავიანთ მახის.
გავხდი უხეში. ცივი ქარი მირტყამს და ვხედავ,
წარბიდან მომდის ცრემლიანი სისხლი და სისხლი.
შეუძლებელსაც კი შევძლებდი
თუკი იტყოდნენ
"არაფერში ხარ დამნაშავე ამ სამყაროსთან."