მოდის ტალღებით, დიდი მდინარე ამა სოფლისა,
მოდის სისწრაფით და მას თან მოაქვს სიმრავლე ქვათა
დინების გამყოლთ არა სჭირდებათ დაღვრა ოფლისა
და მიყვებიან, ვით უსულონი, დევნილნი ცათა

მე კი გავცურავ მის წინააღმდეგ მარტოდ ეული,
გარშემო მესმის გვამებისაგან, მხოლოდ სიცილი
მე კი მივცურავ ვით განწირული, თითქმის სნეული
და ეს განდგომა სულაც არ არის ჩემთვის სირცხვილი

და არ შევჩერდე, თუ გინდა ვიყო დახრჩობის პირას,
არ დაგემონო, ვით ცირკის ლომი შენ და შენს თავადს
თუნდაც მაწამო არ გადაგიხდი ცხოვრების ქირას
უკან მოვითხოვ მე ჩემს სიმდიდრეს ტყუილში ნახადს

გინდაც მომარტყა შენ ბევრი ლოდი არ გავჩერდები,
დინების გამყოლს ნაკლები ხვდება, ან სულაც არა
და ნაადრევად შენგან ტანჯული თუ დავბერდები,
როგორც სპარტაკი მაინც ვიყვირებ: ტყვეობა კმარა!

არ გავჩერდები თუ გინდ ცოტა ხნით, მაინც დამძლიოს
და წამაყოლოს ოხერ დინებას ლამაზი ნავით
მსუბუქი ტვირთის საცდუნებელმა არა წამძლიოს,
შემოვბრუნდები, არ დაგნებდები ცოცხალი თავით

მე სათავესთან მსურს მივაღწიო! ვნახო ბორანი,
რადგან იქ არის თავისუფლება, ასე ნანატრი
გინდაც მდევნიდეს მთელი ცხოვრება შავი ყორანი,
მე არ გავჩერდე, გინდაც სიკვდილი გახდეს სანატრი

გინდ დამიძახოს თეთრმა მერანმა მე ნაპირიდან,
რომ გამაქციოს და განმაშოროს, ადგილს თხემისას
მაინც ვიბრძოლო და არ გავიქცე დანაპირიდან,
ან გავიმარჯვო, ან ჩავიქოლო ქვათა გვემისას!