ნაწარმოები შეიცავს უცენზურო ფრაზებს

თუ თქვენ გინდათ ნახოთ მხოლოდ ეს ნაწარმოები, დააჭირეთ აქ

შენ გეძღვნება, მარა გთხოვ, სხვა გოგოებთან ჟიმაობის სცენებს ნუ წაიკითხავ...






    ჩართე მუსიკა...


- ჰეი იურიდიული დეპარტამენტიდან ვარ, თქვენი წინა სამსახურიდან გადმომცეს თქვენი საქმე, რაღაც თანხა გაქვთ კომპანიის, ხოდა აუცილებლად უნდა ჩარიცხოთ.
    როდის მეთქი, უგულოდ ვკითხე.
- არ ვიცი, ალბათ უფრო კომფორტული იქნება თარიღი თქვენ რომ გვითხრათ.
    არ ვიცი მეთქი, მაგრამ მაინც, როდის?!
- ასე სადღაც, ერთ თვეში მოახერხებთ?
- კი - ვატყუებ და ტელეფონს ვთიშავ... კი არადა, დამშვიდობების მერე ვთიშავ, ასეთი უზრდელიც არ ვარ. ხო არც ისეთ კარგ ოჯახში აღვიზარდე, ჩემი ზრდილობის კვალობაზე, დედაჩემი უსაქმური დიასახლისი იყო რომელიც ბევრს ეწეოდა და ცოტას მოძრაობდა და მამაჩემს საერთოდ არ ვიცნობ, და ეს ფაქტი არც არასდროს მაწუხებდა, მართლა!
    მერე ისევ დამირეკა ამ იურიდიული დეპარტამენტის თანამშრომელმა და მითხრა უკეთესი იქნება თუ ნახევარ თანხას თვის შუა რიცხვებში ჩარიცხავო. კაი მეთქი ვუთხარი, ის აღარ ჩავილაპარაკე მე ვიცი რა იქნება ჩემთვის უკეთესი მეთქი. ხო ანუ ვგულისხმობ იმას რო ზრდილობა ჩემით ვისწავლე, დედაჩემისა და მამაჩემის გარეშე.
    საწოლიდან ავდექი, ბიძაჩემის დიდი პლაზმური ტელევიზორი, რომლის სესხსაც მაღალ პროცენტში დღემდე იხდის, იუთუბიზე გადავიყვანე და ჩავრთე, რა, თუ არა როლინგ სთოუნი და მერე და მერე ამას დორსის ბობმა ვეშები მოყვა.
    ხო რა, არაფერი განსაკუთრებული, პროცედურებს ჩვეულებრივ გავდიოდი, ჩაი, კბილების მარილით გათეთრება, რომელიც ვერა და ვერ თეთრდებოდა და მკლავებგადაჭრილი საროჭკის შემოცმა ეისიდისის მაისურზე, რომელზეც ჯალალედინ რუმის ლექსი მარკერით მივაწერე, რატო, არ ვიცი. მივაწერე კი არადა, ყოფილს ვთხოვე, მიმიწერე მეთქი, ლამაზი კალიგრაფია ქონდა . ხოდა ამ საროჩკას არაფრის დიდებით ვრეცხავდი რავი ალბათ როგორ აყროლდებოდა მარა ჩემთვის მთავარი რუმის ლექსი იყო, და კიდე მხრებზე მიხატული მოწყენილი მზეები, რომელიც მოგვიანებით სხეულზე მივისვირინგე კიდეც. კაი დაიკიდე.
    როცა უკვე პროცედურებს მოვრჩი გამახსენდა რო დღეს გოგო უნდა მენახა, ამეყვანა სახურავზე და მობის რანინგის ოცდამეერთე წამზე მისთვის უნდა მეკოცნა. ხო წინა ღამე სულ ამაზე ვფიქრობდი .დინს რო მოვუყევი ამის შესახებ შენც კაი რომანტიკოსი ხარ შე ჩათლახოო, ჩემი არ იყოსო, თუ რაღაც ეგეთი. სკვერში ვიჯექით ორი ლაწირაკი სექსუალური გოგოს წინ, მისვლა გვინდოდა, კი არადა მინდოდა, არა იმასაც უნდოდა, უბრალოდ არ გამოხატავდა რავი თავისებური ტიპია რა. შეიძლება კომპლექსების გამო. ხო, რა, ის პატარა ლაწირაკი ბავშვიც გავჟიმე მოგვიანებით, ერთი ამბები იყო, დედამისი მირეკავდა და მეუბნებოდა იცოდე ქალწული რო არ იყოს პოლიციაში გიჩივლებო. მეთქი, ოე, ქქალო, შენ პატარა ბავშვი ხო არ გგონივარ, რეებით მაშინებ მეთქი. ხოდა პატარა ბავშვი რო არ ხარ ზუსტად ამიტო გეუბნები ამასო. კაი არ მოვიტყუები ცოტა მეშინოდა საღამოობით პატრულის მანქანებს რო ვხედავდი მეგონა ჩამაგდებნენ. ა, ხო, გვანცას დედასთვის იმის თქმაც მინდოდა, რო მისი 16 წლის შვილი ორმოცი წლის ქვრივივით ჟიმაობს და მინეტს პორნო ვარსკვლავივით აკეთებს. ხო ეს დეტალები კარგად მახხსოვს, მეთქი, პატარაა ეს ბოზი, როგორ ვუთხრა, მიდი ქვემოთ ჩადი და მინეტი გამიკეთე?! მეგონა იუარებდა, ან რამე ეგეთი, მარა თქმა დასრულებული არ მქონდა ისეთი მინეტი გააკეთა, მის მერე ერთი თვე პორნო აღარ ჩამირთავს. თან, გაიზ, ყველაზე მაგარი იცი რა იყო, სანაცვლოდ კულილინგუს არც მთხოვდა. არა ერთხელ ზრდილობის გამო შევთავაზე, მეთქი არაა პრობლემა ე, გაგიკეთებ თუ გინდა, ხოდა იუარა, დაიკიდეო. ხო, კაი იყო.
    ხოდა ასე ვიჯექით მე და დინი ამ ორი ლაწირაკის წინაშე, გვანცა და სალომე, მარა სალომე უფრო მომწონდა, მეტად სექსუალური იყო და მეტად ზრდასრული, რაც კანონის წინაშე მათავისუფლებდა. ხოდა ისე მოხდა, რო ეს სალომე გავიდა და იძულებული გავხდი მარტო დარჩენილი გვანცა ჩემ შანსად გამომეყენებინა, მივედი, მეთქი ჰეი, შენ ფეისბუქს მომცემ?! არაო. კაი მეთქი, წამოვედი, შორიდან დამიყვირა, შენ რა გქვიაო, დაიკიდე მეთქი, რა. მარა მერე ისევ  მივუბრუნდი, თან დინთან ერთად, ცოტა ვილაპარაკეთ და მერე აღარ მახსოვს რა მოხდა.
    გვანცა ამ ამბის შემდეგ სულ იმ სკვერში მხვდებოდა, იმიტომ, რომ მე ვიყავი სულ იმ სკვერში. ხოდა ერთხელაც მოხდა ისე, თვითონვე მოვიდა და თავის ფეუსბუქი მომცა. დაიკიდეთ, რა.
    ნინი განსაკუთრებული იყო, მარა რითი არ ვიცი. როცა მის სურათებს ვათვალიერებდი ისეთი შეგრძნება მეუფლებოდა თითქოს ვიცნობდი, მარა ამ ცხოვრებაში. შეიძლება წინა ცხოვრებაში ვუთხარი რო აუცილებლად ვნახავდი კიდე და ასე დავშორდით. ძალიან ლამაზი იყო. ვიფიქრე ერთხელ, ეს გოგო ჩემი უნდა იყოს, იმიტო რო ყველაზე მეტად მე შემეფერება, ვიზუალით კი არა, უბრალოდ, შემეფერება და მორჩა. ანუ ნორმალურად მეც არ ვიცი. ეს შეგრძნებები ჩემთვის უცხო იყო.
    როცა ამ ყველაფერს ვწერ ახლა მის სახეს ვიდეო თვალში ვხედავ, მეუბნება რო ყურადღება მივაქციო, წარმოდგენაც არ აქვს რო მასზე ვწერ და ჩემი და მისი ისტორია უნდა მოვყვე. ეს ცალკე კაიფია, ეს უნდა გამოცადო.
    ხოდა როცა შეყვარებულს დავშორდი, პირველი რაც გავაკეთე, იყო ის, რო მას მივწერე,  ძალიან ლამაზი ხარ, ოღონდ მართლა მეთქი. მეორე დღეს მომწერა, ამას მე მწერდიო? თან მოაყოლა, არა კომპლექსები არ მაქვს, ამას ბევრი ვინმე მეუბნებაო. შენ გწერდი მეთქი და ასე დამთავრდა დიალოგი, ოღონდ დროებით. ხო პირველად რო მივწერე მნახე მეთქი, შეყვარებულთან ერთადო? მკითხა და დავიკიდე. როცა მეორედ ვთხოვე, დამთანხმდა, მარა ცუდი დრო იყო, იმ პონტში, რო ბოლო ნახვა გამომდიოდა, იმიტო რო, სადღაც ავსტრალიაში მიდიოდა, კი არადა ავსტრიაში, მარა თავიდან მეგონა ავსტრია მითხრა. ხოდა მეც ამ დღეზე ვფიქრობდი, რო მობის რანინგს მოვასმენინებდი, და 21 ე წამზე, მუსიკის ყველაზე მაგარ მომენტზზე, ვაკოცებდი.
    პარალელურად ვითარდებოდა სიტუაცია, სადაც ჩემი ყოფილი ვენებს იჩეხავდა იმის გამო რო შევრიგებოდი და სერიოზულ დისკომფორტს მიქმნიდა. მოგაჭრი შე ნაბოზარო ბიჭო, ვინმესთან თუ დაგინახავო და ასე და ასე. მარა ეგოსაც ვერ ვაჭმევდი ამ ყველაფრით იმ მხრივ, რო ვხვდებოდი ეს ხდებოდა არა იმიტო რო მე ვარ მაგარი ტიპი მისთვის და მისი სიყვარული გულწრფელია, არამედ იმიტო, რო ის იყო ისეთი როგორიც იყო, ის მოიქცეოდა ყველა ბიჭთან ასე პლანეტის მაშტაბით, ვისთანაც კი ურთიერთობა ექნებოდა. მოკლედ მაგრად ვწუხდებოდი რა. ხო მერე ამ ჩემ ყოფილს ჩემი მეგობარი შეუყვარდა და თავზე დამაჯვა, ისეთები ქნა, მარა ეს მოსაყოლად კი არა საფიქრალადაც არ ღირს.
    ხოდა ისიცაა რო, ამ ნინისთან ცოტა თვითშებასება მოტყნული მიწევდა შეხვედრა, ცოტა მიკომპლექსბეულ ჩაბანძებული ვიყავი. რამდენიმე ღამის წინ ერთმა ლამაზმანმა ერთ ლაწირაკ გამოსირებულ ტიპში ისე გამცვალა გამოყველვებას ვიყავი, მარა ამაზე ცოტა მერე.
    როცა თვითშეფასება ჩაბანძებული მაქ ცოტა დებილი ტიპივით ვიქცევი ხოლმე, უაზროდ ვმორცხვობ და ბევრი რამის შეთავაზება მიჭირს იმის საფუძველზე რო მწარე უარი მომხვდება. ასეთ ჩემ თავზე მერწყევინება.
    ხო, ისა, სადღაც ოთხისკენ დარბაზში ჩავედი, ხელთათმანები ამოვიცვი და ყურას მაგარი ვურახუნე მთელი ემოციებით, მარა მაინც ვერაფერს გრძნობდა და საპასუხო მუშტს რო დამიბრუნებდა ეგრრევე ვიკეცებოდი, ტკივილის გაქარწლების პონტში კიდე ძველ ხალხურ მეთოდს მივმართავდი, ღრმა ჩასუნთქვები ბუქნებთან ერთად. ხოდა ამ დარბაზში ვერავის ვტკენდი, რეალურად არც მინდოდა ვინმესთვის მეტკინა. ყველაფერი ეს განტვირთვაში მეხმარებოდა, ხო რა, სასიამოვნოა როცა ურტყავ, ან როცა გირტყავენ, რაღაც ტაილერის ფილოსოფიასავითაა, მეტს ვერც ვერაფერს ვიტყვი. მარა არა მოიცა, ერთხელ მახსოვს ქერა ტიპი გავიგდე, ყველა რო გიჟდება მაგ რუსის ნაბიჭვარზე და მხოლოდ მე რო მეზიზღება, ხო, ჩემი შეყვარებულის დათრევა რო უნდოდა და თან თვალებში მიყურებდა ღიმილით, ეგ დონდლო სირი. ხოდა ისეთი მოვდე მაგ სირს ათი წუთი ფეხზე ვეღარ დგებოდა, მეთქი, ბუქნები აკეთე, გადაგივლის.
    ყურა სუპერმენია, მართლა სუპერმენია. ეგეთი ძალაც არ აქ, მარა კეთილია, და სუპერმენობის მთავარი აზრი მგონი ამ უკანასკნელში მდგომარეობს. მახსოვს როცა მაგარი დანძრეული მქონდა და შეყვარებულმა დამადო, რომელიც სახლის ქირას მიხდიდა, ის მოვიდა თავისი ორასი ლარით და მითხრა, რეალის მოგებაზე დავდოთ და თუ მოიგო შენი იყოს მოგებულიო, ეს ორასი ლარი მაინც არ გეყოფაო. ხოდა მოიგო, ერთი თვის ქირა გადავიხადე, მეორესი ვეღარ და საბოლოოდ მაინც გამომაჯმევინეს და ამით მგონი მას იმედები გავუცრუე. გეგმები მქონდა, მეთქი, კომპიუტერებს ავაწყობ, უეჭველი მეთქი თან, გავყიდი და მაყუთით ქირას გადავიხდი. შენც არ მომიკვდე, მთელი კომპიუტერების ნაწილები შევაგროვე, ყველაფერი ერთად გავყიდე მინიმალურ ფასში, შაურმა ვჭამე და რაც დამრჩა პოკერში წავაგე. იმ დედა მოტყნულ სიოსთან, რომელიც მთელი სიცოცხლეა პოკერს თამაშობს და დღემდე გამართლებაზეა. მაშინაც გაუმართლა მახსოვს, თერნზე გააფულჰაუსა. ეს ყველაზე მძიმე თერნი იყო ჩემ სიცოცხლეში. მის მერე დავნებდი აღარ ვთამაშობ. კაი ჰო, ვატრაკებ, იმის მერე კი ვითამაშე. ერთხელ მახსოვს მაგარი დანძრეული მქონდა, თითქოს ღმერთმა გადმომხედა, უბრალოდ სხვა ახსნას ვერ ვუძებნი იმ მომენტში ნაპოვნ ას დოლარიანს, რომელიც მთლიანად წავაგე. ხო აი ამის მერე ნაღდად არ მითამაშია.
    ხო, მე ყველაში ვხედავ დიდი დოზით სიბინძურეს, ჩემ თავშიც კი, მარა არა ყურაში. ის ბავშვივითაა. მიყვარს მისი მოგონებების მოსმენა, როცა მიყვება თუ როგორ ერთობოდა ბავშვობაში სოფელში მის თანასოფლელებთან,და რომ ესაა მისი ყველაზე ლამაზი წამები და მართლა, საერთოდ არ მებანალურება ეს ისეთი ლამაზი რამეა. ძალიან ლამაზი. თუნდაც ის, ერთმა თანასოფლელმა ძალიან ბევრი გზა რომ გაატარა მთებზე იმის გამო, რომ სოფლისთვის ზემოდან შეეხედა და დაეხატა, თუნდაც ის, ოცდაათნი რომ იყვნენ და ტაქსას ჯიშის ძაღლი რომ გაეკითად და ესენი თავქუდმოგლეჯილები რო გაიქცნენ, ღობეებზე რო ხტუნაობდნენ და თან სიცილით იგუდებოდნენ. ხო, მოკლედ თუ სადმე შეხვდებით ასეთ ტიპს, როგორიც ისაა, აღარსად არ გაუშვათ რადაც არ უნდა დაგიჯდეთ. არასდროს დაკარგოთ.
    ყველაზე უცნაური ისაა რო მასეთ სიმფათიურ და ყველაფრით კარგ ტიპს გოგოებში საერთოდ არ უმართლებს, არც არასდროს უჩალიჩია ვინმე გოგოს აგდებაზე, ძაან კიდია, მარა მე უფრო ვფიქრობ უბრალოდ კომპლექსები აქვს. არ ვიცი შეიძლება ქალთან არც არასდროს ყოფილა, ან ყოფილა ეგეც მეძავთან, იმიტო რო მთელ ჩვენ სასტავს არასდროს გვინნახია მისი ვინმე გოგო. ხო, ესეთი ამბავია. ხოდა უსამართლობა ისაა ჩემისთანა გამოსირებულ ტიპებს რო გამოსდით გოგოებთან რაღაც, შესახედაობაც მინუსებში მაქვს. ოღონდ ეს არ არის რაღაც ცრუ სითავმდაბლე, ანუ, მართლა ვამბობ, გოგოები ცოტას წაუდებილებენ, გემოვნება საერთოდ არ აქვთ, მართლა. მარა ხოო, ხოო, ყველას ერთ ქვაბში არ ვხარშავ, ისიც ვიცი, რო ყველა ადამიანი ინდივიდია... ჰო კაი მაგარს ვატრაკებ, ყველანი ერთნაირები ვართ, უბრალოდ ეს იდეა, ინდივიდუალიზმთან დაკავშირებით უბრალოდ მოგვწონს და ამიტომაც ავიჩემეთ.
    კი, მეც ბინძური ვარ როგორც ყველა, მარა მხოლოდ ამ ტიპის მიმართ მაქვს გულწრფელად სუფთა ემოციები, არასდროს არ მექნება მის მიმართ შური რასაც არ უნდა მიაღწიოს და რაც არ უნდა დამიშავოს, პირიქით, ყველაფერი კარგი მის ცხოვრებაში უბრალოდ გამახარებდა. მართლა. ნამდვილი ვარ.
    მე ძალიან ეჭვიანი ადამიანი ვარ, ისეთი, რო ვერც კი წარმოიდგენთ, ეს უფრო სერიოზული ფსიქიკური პრობლემაა. მე მწამს, რო ჩემი ეჭვიანობა ყველა შემთხვევაში საფუძვლიანია, რადგან ადამიანები თავიანთ ზრახვებს თუ ემოციებს მგონია რო ტალღებივით ისვრიან რაღაც ენერგიის დონეზე, და მე ამ ყველაფერს უბრალოდ ვიჭერ. ყურა ერთადერთი ტიპია ვისგანაც ეს არ დამიჭერია, იმიტო რო მისგან არაფერი ბინძური არ გამოსტყორცნილა.
    ხო, ორიოდე სიტყვით თვითშეფასების ამბებს დავუბრუნდები, წეღან რო ვახსენე. მოკლედ მე და თამაზა შევდივართ მაღაზიაში, და იქ მხვდება ულამაზესი რუსის ტიპაჟი გოგო, ნუ როგორცაა რა მაგათთან, ქერა, პატარა მკერდი, თეთრი კანი და ცისფერი, ულამაზესი თვალები. აუ მეთქი თამაზ, ძაან დამევასა ე. თან მე მიყურებს, შეხე! ხო ისე მოხდა მერე რო თამაზას დასტიმულირებული მე მივაჭერი ირინასთან, ტელეფონზე ლაპარაკობდა მარა მეკიდა. მეთქი ჰეი, ძაან მომეწონე, შეგიძლია მომცე შენი ფეისბუქი, რო არ დაიკარგო? თან გავიცინე, ძალით. ხოოვო რა, მომცა, რუსული შრიფტით ეწერა რაღაც უბედურება და ბემვეს ფოტო ეყენა ქოვერის ფოტოდ, ეგრევე მივხვდი ვინც იყო. ხო, კიდე, რამდენი წლის ხარ მეთქი. ხოდა მერე გაიგებო და ამან ცოტა დამაეჭვა. მერე მომწერა ჩვიდმეტისო, და კანონის წინაშე ისევ შეზღუდული გავიჩითე, ვიღაცეებისთვის პედოფილიც, მარა რავი, რა.
    ნახვაზე ეგრევე დავითანხმე, ჩემ ბანძ ბაიკს შემოვახტი სამარიაჟოდ და დათქმულ ადგილას მივედი, რომელიც ჩემი სახლიდან ორას მეტრში იყო. კი მითხრა ბაიკით რატო მოხვედი აქვე არ ხარო, მარა მოვატყუე შორს ვიყავი მეთქი. სახურავზე ავედით, რაღაც მუსიკებს ვასმენინებდი, პინკ ფლოიდი რამე რუმე, მარა ვერ იგებდა რა, ვიცოდი, მეთქი იქნებ გავაგებინო.
    ახლა რომ გაკოცო მეთქი, არა?! გაგიჟდიო? პირველივე ნახვაზე რაპონტიაო?! ან საერთოდ, ამის კითხვა რა პონტიაო?! ხო კაი მეთქი, ჩემ პონტში დავიგრუზე და დავიკიდე, რა, მეტი აღარ მიჩალიჩია არაფერზე. მარა ნუ იტყვი, ერთი ნახევარი საათის მერე წამოდგა, ჩემთან მოვიდა, საროჩკის ღილების გახსნა დამიწყო და სახე ახლოს მოწია, რო მეკოცნა. მეთქი რას აკეთებ ე, აკი არაო?! არაფერი თქვა და მეც ვაკოცე. როცა მისი ტანსაცმლის გახდა დავიწყე მაჯახა ქალიშვილი ვარო და სიმართლე ვთქვა მეკიდა და ასეც ვუთხარი, დაიკიდე მეთქი, რა.
    ძალიან აღმაგზნებდა მისი სხეული. ყველაფერი იდეალურად იყო, თითქოს ვიღაცამ სპეციალურად ჩემი სექსუალური სურვილების დასაკმაყოფილად შექმნა, მარა გამოუცდელი იყო, თან ძალიან. როცა კულილინგუსი გავუკეთე და შევაპარე, რო ახლა მისი ჯერი იყო, შენ რა გაგიჟდიო?! პირში ამღები კი არ ვარო. ხო ნუ მოკლედ ესეთი იყო მარა ამისდამიუხედავად გავაგრძელე მასთან ურთიერთობა. ძალიან ცუდი სექსი გვქონდა, ნუ როგორც ხდება მაგ ასაკის გოგოებში, მასტუბირება რამე რუმე, ხო გესმის. მარა რაღაც მხრივ, ერთ მომენტში თითქმის ყოველი ნახვის დროს მასთან ემოციურ კავშირში ვიყავი, როცა სახურავიდან ჩამოვდიოდით და სადარბაზოს ბოლო სართულზე, მწვანე შუქის ფონზე გამოსამშვიდობებლად ვკოცნიდი და თან მის ლამაზ თვალებს ვუყურებდი, მარა მერე სიამოვნებისგან ქუთუთოები ძალიან მიმძიმდებოდა.
    მოკლედ ასე მარტივად იყო ყველაფერი, მარა მერე უბანში ვიჯექი ჩემ საძმაკაცოსთან, ცეცხლი, მუსიკა დალევა რამე რუმე, ხოდა ბემვემ მიაჩერა იქვე სადღაც, ვიღაც ორი ტიპი იჯდა ირინასთან ერტთად. ხო არაფერი, ამრა ამაზე რაღაც პონტში ავიჭერი. ვაჟოსთან მივაჭერი, მეთქი ბიჭო ისეთი ამბავია რა, ერთ გოგოსთან მაქ საქმე, არაფერი სერიოზული, უბრალოდ სექსი გვაქ და ისე ვართ შეთანხმებულები რო თუ სხვა პარტნიორები გვეყოლება არც ერთ მხარეს არ უნდა ქონდეს ამაზე პრეტენზია, ხოდა ახლა ის გოგო ბემვეში ზის ვიღაც წაყლევებულ ტიპთან და ეს არ მისწორდება. ხო რა თქმა უნდა ვაჟომ წაიბლატავა მიდი კაცოო, თუ რამეა აქ ვართ ერთ ჩაშტვინეო. მეც მეტი რა მინდოდა და მივაჭერი თავდაჯერებულმა. მეთქი ჩემი ძმა, ირინასთან რაღაც საქმე მაქვს რა, და გადმოვიდეს. აუ, მეთქი ეხლა დამიშვებს, მარა შენც არ მომიკვდე, გადადიო უთხრა და ისეც გადმოვიდა. მეთქი გოგო, თუ ჩემთან ურთიერთობა გინდა, აახლა ამ ტიპს გააჯმევინე და ჩემთან დარჩი მეთქი. რა გინდაო?! გაიღიმა თან, ისე მკითხა. მეთქი რას აპირებ, თქვი!!! ნახავ რასაცო და ამ ტიპს ჩაუხტა ისევ მანქანაში რაღაც უთხრა, მერე გადმოვიდა და იმან დაგაზა დრიფტით. ვაა, ეს მაგრა გამისწორდა, მერე ცოტა გავისეირნეთ, მითხრა შენი დაკარგვა არ მინდაო, რაღაც სისულელე მოთხარა, შენ ერთადერთი ხარო ვისაც ჩჩემ სხეულზე დასპერმებული აქვსო და ამისთანები, რა. მეც სირივით ეგოს ვაჭმევდი. მარა ეხლა უნდა წავიდეო, მაღაზიის თანამშრომელზე იძახდა, იმას უნდა შევხვდეო. ხო ის ის ტიპია ვიშიც გამცვალა. კლასელები იყვნენ თუ რაღაც ეგეთი. აუ, მეთქი, გაააჯვი რა. და ასე დამთავდა ლავსთორი... კი არადა, რაც იყო. ..
    ხოდა ასეთი თვითშეფასებით მიწევდა ნინისთან შეხვედრა, მზიან, მაგრამ ქარიან ამინდში. მეთქი ძალიან მაგარი რამე უნდა განახო. სახურავზე ვეუბნებოდი, მარა გულწრფელად გეუბენბი მის გაჟიმვაზე არც კი მიფიქრია. ზოგადად ესე ვარ, როცა ადამიანთან ემოციურად კავშირში ვარ სექსუალური აზრები ქვეითდდება თუ რაღაც ეგეთი, არ ვიცი რატო. აუ, რა მოსატანია მარა ერთი ჩემი ძმაკაცის ისტორია გამახსენდა, დავითასი, პატარები ვიყავით რა, შეყვარებული ეხვეწებოდა გამჟიმეო, და ამან უთხრა ვერაო, ხო იცი შენს მიმართ სხვა დამოკიდებულება მაქვსო... ჰაჰა .. ხო ალბათ ისიც ჩემსავით იყო, მერე ცოლად მოიყვანა ეგ გოგო, გაშორდა, ის ბავშვს აღარ ანახებდა და ახლა ისე მოხდა რო ეს ჩემი დავითა ციხეში ზის მანქანების დისკების ქურდობაზე და მე გამოყლევებულს ერთხელაც კი არ ჩამირიცხია მისთვის ფული. რო გამოვა ერთი მაგარი რო მომდოს და მითხრას შენი ძმაკაცობა მოვტყანო, თუ რამეში დავადანაშაულო, რა. მაგრამ ახლა დავითაზე არ გვინდა...
    როცა ნინი გამოვიდა ჩემ უბანში დანახვისთანავე იღრიჭებოდა და ის ისეთი საყვარელი იყო უბრალოდ სიტყვებით ვერც გადმოვცემ. რაღაც გოთიკური ტანსაცმელი ეცვა, პალტო, მგონი შავი, დიდი ბაათინკები და ეგეთები. ზუსტად არც მახსოვს. ხო მერე ცოტა გავისეირნედ და ბოლოს სახურავზე ავედით.
    ეს ყველაფერი ლამაზი კადრებივით მახსოვს, სადაც ერთი კადრი მალევე სრულდებოდა და იწყებოდა ახალი კადრი, პირველი კადრისგან განხსვავებული.
    ის ლაპარაკობდა ძალიან ნაზი და ჩუმი ტონალობით. მიყვებოდა მის ამბებს, რომელიც სიმართლე ვთქვცა არ მაინტერესებდა. ჩემთვის საკმარისი მისი ყურება იყო. ასეთი შეგრძნებები ჩემისთანა ტიპებს ადამიანების მიმართ იშვიათად ეუფლებათ.
    რაღაც თემებზე ლაპარაკის გავლის შემდეგ წამოდგა, სურათების გადაღება დაიწყო და ხედის მიშტერების ნაცვლად, - რაც მართლა ძალიან ლამაზი იყო - მის თმებს ვაშტერდებოდი, რომელიც ძლიერი ქარის ნაკადს ემრჩილებოდა. მარა ქარის მიუხედავად, ასეთი მზის ჩასვლა, ძალიან ცოტა თუ მახსენდება. მზე იყო ძალიან წითელი და ძალიან თბილი.
    მე მას ვუთხარი, ქარისგან თავის დასაღწევად ორ კედელს შუა დავსმხდარიყავით. გვერდზე მომიჯდა, ძალიან ახლოს.
- მისმინე ნინი, რაღაც უნდა მოგასმენინო.
    ყურსასმენებს ვუკეთებ, მობის რანინგს ვრთავ და ოცდამეერთე წამს ველოდები.
    ხომ ხვდები რაც მოხდა არა, ხო რა, ვერ ვაკოცე ოცდამეერთე წამზე. არ ვიცი ხელები გამიოფლიანდა, ჩემ თავში სრული ქაოსი იყო. როცა დავაპირებდი კოცნას ყოველ ჯერზე გული მთელი სიძლიერით იწყებდა ბაგუნს, ჩემისთანა დანევროზებული ტიპისთვის კიდე ეს საერთოდ არაა კაი.
    მარა, მეთქი სანამ მუსიკა დამთავრდება, იქამდე მაინც მოვახერხებ და ვაკოცებ მეთქი, და ასეც მოხდა.
    მერე რაღაცეები მოხდა, მაგრამ არ მახსოვს, მართლა.