ვარსკვლავებს შორის დავფარფატებდით
ჩვენ ბროლის ბურთში გამომწყვდეულნი,
ფირუზისფერი ელვარებიდან
ლურჯ ფერადებში მიმობნეულნი.

არც რამ მიზანი და არც წარსული
არ გვაფიქრებდა, არ გვანაღვლებდა...
და არ უჩანდა თითქოს სასრული
ამ ჩვენს ერთობას, რაც გვაბრმავებდა.

თუმცა მავანის სულის შებერვამ
დაგვიქუცმაცა ჩვენ ბურთი ბროლის...
არ გაემეტა, თითქოს ებევრა
აწ შეუმდგარი ჩვენი ამბორი...

და ჩამოგვყარეს ცის კამარიდან,
თრთოლვა შეხების აწ გვეზმანება...
მხოლოდ შემოგრჩა ვარსკვლავებიდან
მაგ შენს ღაწვებზე მტვერი თავნება.

და თუმც კი უკვე ერთად ვერ ვხარობთ...
ცალკე ვტირით და ცალკე ვიცინით,
რომც დამავიწყდე მაინც შეგიცნობ
შენს წამწამებზე იმ მტვრის ლიცლიცით.



Владимир Набоков - хрустальный шар

В хрустальный шар заключены мы были,
и мимо звезд летели мы с тобой,
стремительно, безмолвно мы скользили
из блеска в блеск блаженно-голубой.

И не было ни прошлого, ни цели,
нас вечности восторг соединил,
по небесам, обнявшись, мы летели,
ослеплены улыбками светил.

Но чей-то вздох разбил наш шар хрустальный,
остановил наш огненный порыв,
и поцелуй прервал наш безначальный,
и в пленный мир нас бросил, разлучив.

И на земле мы многое забыли:
лишь изредка воспомнится во сне
и трепет наш, и трепет звездной пыли,
и чудный гул, дрожавший в вышине.

Хоть мы грустим и радуемся розно,
твое лицо, средь всех прекрасных лиц,
могу узнать по этой пыли звёздной,
оставшейся на кончиках ресниц...