გონების ვახდენ კონცენტრაციას, ვცდილობ აზრების ტრანსფორმაციას;
გული ჯიუტად მიჰყვება წადილს, ვერ ეგუება დეკლარაციას.
ვცდილობ, თავიდან ჩავაწყო კარტი და გადმოვწერო ფურცელზე პწკარი;
მივყვე დახლართულ ლაბირინთებში,
ძაფის გორგალზე ბოლო სად გადის.
დამოკლეს მახვილს, ბასრსა და დახრილს,
გული მიგრძნობს, რომ სურვილი ვარდნის
დიდი ხანია აწვალებს, მაგრამ
ფიქრის დროს სტოვებს საათი, წამი;
დაეშვება და გადაჭრის იმ ძაფს,
ზედ რომ ჰკიდია ავგიას რისხვა.
დავასუფთავებ თავლას და სახლ-კარს,
გავანიავებ გონების საკანს,
სარკმელს გავუღებ ნაცრისფერ ჩიტებს,
თავისუფლებას მივცემ ჩემს ფიქრებს.