ცა ისე მშვიდი არაფრისმთქმელი
იდგა უძრავად გაცრეცილ სახით
აღარაფერი აღარ ეწადა
გეგონებოდამას შევუსახლდი,
ნახვით.

მერე დაღამდა, თითბრისფერ მთვარეც
თითქოს შესძულდაწამში დანახვის,
უღიმღამობით დაღლილი მზერა
სულ მიუგავდა უპირომახვილს,

გაყინულ სახით იდგაა უძრავად,
შემოჰყინვოდა გულის ფიცარი,
და იცი მასში რა გამიკვირდა?
მე შენი სახე ამოვიცანი,

მერე კი ისევ ინათა  ნელა
ცალად წიოდა ერთი ციცარი,