(ანუ პასუხი ნინო დარბაისელს ,,ელეგია’’-ს და ,,მაი ფეისის“ გამო, მრავალი წლის წინანდელია)

როგორ მოხვდი სხვისი სულის საბუდარში,
როგორ იგრძენ იმ ტკივილის გემო,
მე მეგონა ჩემი იყო - საკუთარი,
მგლის ყმუილიც, შორეული მდელოც...
შენ ,,მომპარე’’, ,,ამომგლიჯე’’ ღრმა იარა,
ჩუმი ფეთქვა ,,შესვა’’ უცხო აზრმა,
იმ თოფის ხმამ გულის ფესვში გამიარა,
გაოცებამ დამცეცხლა და დამზრა...
მერე, უცებ ,,ჩემი სივრცე“ დამაძგერე,
განაჩენი ულმობელი, ფიცხი,
შევტორტმანდი, ლამის სუნთქვა გავაჩერე,
სიცხიანი ვირუსივით ვიწვი.
ინტერნეტი...მანქანების მშრალი ტვინი
ვერ დაიტევს შენს უნაზეს ვნებას,
სად დამალე გულუბრვილო ბოთლის ჯინი,
მიეშველე, უჰაეროდ კვდება!..
..................................................................................
,,მაი ფეისი“- დროებითი შვების კიბე
ვერ გიშველის, არ მედაო, ჩუ!
,,შავნისლიდან გამოცურდი მთვარის კიდევ,
მგლოვიარეს ნუ დამტოვებ,ნუ!“